Czwartek drugiego tygodnia Wielkiego Postu

Czwartek, 5 marca 2026 roku, II tydzień Wielkiego Postu, Rok A, II

Być może łatwo jest nam osądzać bogacza z dzisiejszej Ewangelii za jego przywiązanie do wygodnego i wystawnego życia, przy jednoczesnej ślepocie na potrzeby bliźnich. Widzimy go niemal jak na obrazie: purpura szat, uczty, światło lamp i muzykę – a tuż za progiem człowieka leżącego w pyle. Słowo Boże nie jest jednak zachętą do osądzania innych, lecz do spojrzenia na nasze życie.

Dzisiaj jesteśmy zaproszeni, aby zastanowić się nad tym, co jest celem mojego życia? Czy w życiu chodzi o to, aby dobrze się bawić? Jakie wartości są dla mnie najważniejsze? Jaki sens mają moje wysiłki, praca, gromadzenie dóbr materialnych? Czemu to wszystko służy? Dokąd zmierzam? A może są to pytania, które zwykle zagłuszamy hałasem codzienności, żeby nie usłyszeć odpowiedzi?

Wielu ludzi nie wierzy w istnienie życia wiecznego. Nie wierzą, że posiadają duszę, która jest nieśmiertelna. Żydowski teolog Abraham Joshua Heschel w swojej książce „Szabat” pisze: „Kto nie jest wtajemniczony w dorosłość życia wiecznego, ten nie będzie zdolny radować się smakiem wieczności w życiu przyszłym”.

Te słowa doskonale opisują postawę bogacza z dzisiejszej Ewangelii. Był on ignorantem, człowiekiem niedojrzałym w kwestii wieczności. Wystawne i wygodne życie sprawiło, że stał się wręcz ślepy na wieczność, ale także nieczuły na potrzeby bliźnich, którzy stali u drzwi jego domu. Nie dlatego, że ich nie widział – lecz dlatego, że nauczył się patrzeć tak, by nie zobaczyć.

„Wtajemniczenie w dorosłość życia wiecznego” to życie tu na ziemi z perspektywą wieczności. Taka perspektywa zmienia spojrzenie na siebie samego, na wartości ważne w życiu oraz na wrażliwość względem bliźnich. To jak zapalenie światła w pokoju, w którym od dawna żyło się po ciemku – nagle widać, co naprawdę ma znaczenie, a co było tylko cieniem.

Jest to także kwestia dojrzałości wiary. Można bowiem być człowiekiem podeszłym w latach, bogatym materialnie i wpływowym w społeczeństwie, lecz duchowo zatrzymać się na poziomie niemowlęcia. Można mieć pełne konta i puste serce. Można mieć wiele planów na przyszłość i żadnej nadziei na wieczność.

Wielki Post to czas pracy nad wzrastaniem w dojrzałe życie duchowe. Mamy możliwość korzystania z mądrości nauczycieli, czyli świadków wiary. Najważniejszym świadkiem dla nas jest Jezus Chrystus. Pokazał nam styl życia oraz perspektywę, którą jest zmartwychwstanie. On nie tylko mówił o życiu wiecznym – On przeszedł przez śmierć i wrócił, abyśmy nie musieli zgadywać, dokąd prowadzi droga. Oczekuje od nas tylko jednego, abyśmy byli Jego naśladowcami.

Nasze przygotowanie do przyszłego życia zaczyna się już tutaj na ziemi. Niejednokrotnie w naszych troskach o sprawy dnia codziennego oraz poszukiwaniu życia jak najbardziej wygodnego zapominamy o celu naszej ziemskiej wędrówki. Dzisiejsze Słowo Boże jest dla nas przypomnieniem, dokąd zmierzamy i w jaki sposób przygotować się do tego, aby radować się smakiem wieczności. Bo największym dramatem człowieka nie jest śmierć – lecz życie przeżyte tak, jakby wieczności nie było. Nie zapominajmy o celu naszego życia, jakim jest wieczność. Bądźmy także świadomi, że krokami do tego celu są wrażliwość na potrzeby bliźnich i dzieła miłosierdzia. A może właśnie dziś ktoś leży u progu mojego świata i czeka, aż naprawdę go zobaczę.

Rozważania (kazania-homilie): Czwartek drugiego tygodnia Wielkiego Postu

o. Marcin Zubik CSsR (08 marca 2012 roku, Rok B, II)

o. Waldemar Sojka CSsR (28 lutego 2013 roku, Rok C, I)

o. Piotr Andrukiewicz CSsR (20 marca 2014 roku, Rok A, II)

o. Andrzej Makowski CSsR (05 marca 2015 roku, Rok B, I)

o. Piotr Andrukiewicz CSsR (25 lutego 2016 roku, Rok C, II)

o. Ryszard Bożek CSsR (16 marca 2017 roku, Rok A, I)

o. Andrzej Kiełbasa CSsR (01 marca 2018 roku, Rok B, II)