Wielki Czwartek daje nam dziś jedną, bardzo konkretną lekcję. Miłość to nie teoria. Miłość to czyn. To klęknięcie przed drugim człowiekiem. To przebijanie własnego egoizmu. To umieranie dla siebie. To oddawanie wszystkiego Temu, kogo się kocha. Jezus „do końca nas umiłował”. Do końca – czyli bez granic, bez warunków, bez cofnięcia się. I dziś staje przed nami z pytaniem: czy ty też tak potrafisz kochać?

Dzisiejsza liturgia prowadzi nas do szczególnego doświadczenia tej tajemnicy: do ciszy, która pozwala usłyszeć głos Boga; do modlitwy powszechnej, w której obejmujemy cały świat; oraz do adoracji krzyża, w której każdy może osobiście zbliżyć się do Chrystusa i powierzyć Mu swoje życie. Odrzucenie krzyża oznacza skazanie siebie na życie bez miłosierdzia, miłości i przebaczenia. Krzyż jest znakiem nadziei – że nawet z najbardziej beznadziejnych sytuacji jest wyjście. Tak jak Jezus zmartwychwstał po męce na krzyżu, tak dla każdego, kto wierzy i zaufa Jezusowi, możliwa jest droga odrodzenia i uzdrowienia.

Zmartwychwstanie Jezusa radykalnie zmienia perspektywę ludzkiego życia. Tak jak Jego narodzenie podzieliło historię na czas „przed” i „po”, tak Jego powstanie z martwych otwiera nową przyszłość dla człowieka. Nie jesteśmy już skazani na lęk. Przez śmierć Chrystusa i Jego zwycięstwo bramy raju, zamknięte niegdyś przez grzech, zostają na nowo otwarte. Najwięksi wrogowie człowieka – grzech, szatan i śmierć – zostają pokonani.