Poniedziałek piątego tygodnia Wielkiego Postu

Poniedziałek, 23 marca 2026 roku, V tydzień Wielkiego Postu, Rok A, II

W dzisiejszym świecie często ludzie postępują niewłaściwie. Można nawet powiedzieć, że dla swojej wygody i własnego dobra potrafią sprzedać duszę diabłu. W otaczającym nas świecie często spotykamy się z kłamstwem, obłudą i wyrachowaniem. Ludzie nie przestrzegają żadnych praw ani zasad, a sumienie bywa zagłuszone lub całkiem wypaczone. Dla własnego dobra potrafią zrobić wiele niewłaściwych rzeczy, a nawet wiele zła. Potrafią skrzywdzić niewinnego człowieka bez mrugnięcia oka. Takich ludzi możemy spotkać w otaczającym nas świecie.

Nie można jednak patrzeć na dzisiejszy świat jedynie pesymistycznie. Możemy spotkać także ludzi sumienia, dla których najważniejsze są zasady i normy moralne, a w sposób szczególny drugi człowiek. Czynią wiele dobra, pomagają ludziom w potrzebie, stają w obronie uciśnionych i prześladowanych. Potrafią w dzisiejszym świecie reagować na zło i niesprawiedliwość innych ludzi.

Takie postawy ludzkie były obecne przez wiele wieków, nie tylko we współczesnym świecie. Dziś w liturgii Słowa Bożego również spotykamy ludzi, którzy postępują źle, oraz takich, którzy czynią dobro wobec drugiego człowieka.

Pierwsze czytanie ukazuje nam starców, którzy chcą się zemścić za to, że Zuzanna nie chciała z nimi obcować. Robią wszystko, aby się na niej zemścić. Posługują się kłamstwem, aby pozbawić ją życia. Myślą, że będąc poważanymi ludźmi, osiągną swój cel i ich kłamstwo nie wyjdzie na jaw. Bóg jednak broni swoich wiernych, a w sposób szczególny tych, którzy są Mu wierni i zachowują Jego przykazania. Zuzanna, wzywając Boga o pomoc i ratunek, otrzymuje wsparcie w osobie Daniela, który staje w jej obronie. Daniel nie zważa na tłum ani na oskarżycieli, lecz broni niewinnej kobiety. Ukazuje niewinność Zuzanny oraz przewrotność i kłamstwo oskarżycieli, którzy ostatecznie ponoszą karę za swoje czyny.

Bóg staje w obronie słabego i pokrzywdzonego; nie chce jego śmierci. Trzeba tylko Mu ufać i trwać przy Nim.

Podobną sytuację widzimy w Ewangelii. Kobieta pochwycona na cudzołóstwie zostaje przyprowadzona, aby ją ukamienować za jej grzech. Faryzeusze i uczeni w Piśmie chcą wykonać surowy wyrok prawa, a przy okazji wystawić Jezusa na próbę. Jezus, widząc ich obłudę i złość, odpowiada słowami, które stały się jednym z najważniejszych zdań Ewangelii: „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem”.

Te słowa uderzają w ich sumienia. Jeden po drugim zaczynają odchodzić, ponieważ każdy z nich uświadamia sobie własną grzeszność. Zostaje tylko kobieta i Jezus. Wtedy Chrystus mówi do niej: „I Ja ciebie nie potępiam. Idź i odtąd już nie grzesz”.

W tych słowach widzimy niezwykłą prawdę o Bogu. Bóg szczególnie broni skrzywdzonych, ale jednocześnie wzywa grzesznika do nawrócenia. Nie usprawiedliwia grzechu, lecz daje człowiekowi szansę nowego życia.

Oba te wydarzenia ukazują nam dobroć Boga. Chrystus patrzy z miłością na każdego z nas, także wtedy, gdy upadamy. Jednak Jego miłosierdzie zawsze łączy się z wezwaniem do zmiany życia i osobistej odpowiedzialności za swoje czyny.

Słowa Jezusa: „Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci kamieniem” pozostają aktualne również dzisiaj. Bardzo łatwo jest osądzać innych ludzi. Dzieje się to w naszych rozmowach, w rodzinach, w miejscu pracy. Czasem dzieje się to także w plotkach, w pochopnych ocenach drugiego człowieka, a dziś coraz częściej również w internecie, gdzie słowa potrafią ranić równie mocno jak kamienie.

Naśladowanie Jezusa nie polega na rzucaniu „kamieniami”, aby zmienić grzeszne drogi innych. Królestwo Boże, które objawia Jezus, zaczyna się od uświadomienia sobie własnych grzechów i upadków oraz naszej odpowiedzialności za zło w społeczności, w której żyjemy. W tych ostatnich dniach Wielkiego Postu coraz mocniej docierają do nas słowa wzywające, abyśmy „kamienie” trzymane w ręku, którymi chcielibyśmy rzucać w innych, przemieniali w kamienie węgielne pod budowę Bożego królestwa sprawiedliwości i miłosierdzia w tym konkretnym czasie i w tym konkretnym miejscu naszego życia.

Dzisiejsze czytania przypominają nam, że miłosierdzie Boże nie zna granic, ale jednocześnie wzywa człowieka do nawrócenia i przemiany serca. Dlatego dziękujmy Bogu za Jego dobroć i za Jego miłość do nas.

Najłatwiej jest rzucać kamieniami. Najtrudniej jest upuścić je z rąk.

Kazania-homilie: Poniedziałek piątego tygodnia Wielkiego Postu

o. Edmund Kowalski CSsR (26 marca 2012 roku, Rok B, II)

o. Paweł Drobot CSsR (18 marca 2013 roku, Rok C, I)

o. Piotr Andrukiewicz CSsR (07 kwietnia 2014 roku, Rok A, II)

o. Stanisław Mróz CSsR (23 marca 2015 roku, Rok B, I)

o. Marcin Zubik CSsR (14 marca 2016 roku, Rok C, II)

o. Mariusz Simonicz CSsR (03 marca 2017 roku, Rok A, I)

o. Sylwester Pactwa CSsR (19 marca 2018 roku, Rok B, II – Uroczystość św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny)