Świętego Marka, Ewangelisty – święto - Homilie Rok A 2025/26

Świętego Marka, Ewangelisty – święto

Sobota, 25 kwietnia 2026 roku, III tydzień wielkanocny, Rok A, II

Św. Marek znany jest jako autor najstarszej Ewangelii. Według tradycji chrześcijańskiej dom jego matki uważany jest za miejsce Ostatniej Wieczerzy Jezusa i Apostołów. Tradycja chrześcijańska utożsamia również z Markiem młodzieńca, który, okryty prześcieradłem, szedł za Jezusem po Jego aresztowaniu w Ogrodzie Oliwnym (por. Mk 14,51-52). Był on uczniem św. Piotra, czego świadectwem jest fakt, że po uwolnieniu z więzienia w Jerozolimie Piotr udał się do domu Marii, matki Jana, zwanego Markiem, jak czytamy w Dziejach Apostolskich (Dz 12,12).

Przyglądając się życiu św. Marka, możemy odnaleźć w jego historii inspirację do zrozumienia, kim jest uczeń–misjonarz. Jako swojego mistrza obrał on św. Piotra. Był także współpracownikiem św. Pawła w czasie jego pierwszej wyprawy misyjnej na Cypr. Po tej wyprawie Marek wrócił do Jerozolimy. W Dziejach Apostolskich znajdujemy informację, że Paweł nie chciał, aby Marek wyruszył z nim w kolejną podróż, ponieważ miał doświadczenie jego wcześniejszego odejścia w czasie poprzedniej wyprawy (por. Dz 15,37-38). To doświadczenie wiele nauczyło Marka i zrozumiał jaka jest wartość wierności oraz wytrwałości w działalności ewangelizacyjnej. Późniejsze listy św. Pawła pisane podczas więzienia w Rzymie, świadczą jednak, że Marek ponownie znalazł się w gronie jego zaufanych współpracowników (Kol 4,10; Flm 24; por. 2 Tm 4,11).

Marek miał przywilej uczenia się wiary od dwóch wielkich Apostołów: Piotra i Pawła. Nie pełnił jednak pierwszoplanowych ról, lecz podejmował skromne posługi. Pozostając blisko Apostołów, mógł czerpać z ich świadectwa o Jezusie i przekazywać je dalej we wspólnocie Kościoła.

Euzebiusz z Cezarei, historyk z IV wieku, w taki sposób pisze o Marku:

„W sercach słuchaczy Piotrowych światło wiary płonęło takim blaskiem, że było im za mało, iż raz tylko słuchali opowiadania nauki Bożej. Usilnie przeto prosili Marka, towarzysza Piotrowego, by im na piśmie pozostawił pamiątkę ustnie podanej nauki; prosić zaś nie przestawali, póki nie spełnił ich życzenia. W ten sposób spowodowali napisanie Ewangelii według Marka”.

Ze świadectwa św. Klemensa Aleksandryjskiego (+211) dowiadujemy się, że Piotr zgodził się, aby napisaną przez Marka Ewangelię czytano we wspólnotach chrześcijańskich. Ze względu na bliską relację ze św. Piotrem, w swojej Ewangelii Marek opisuje m.in. uzdrowienie teściowej Piotra oraz jego powołanie.

Ewangelia św. Marka posiada specyficzny rys. Ze względu na to, że jej adresatami są chrześcijanie nawróceni z pogaństwa, znajdujemy w niej wyjaśnienia żydowskich zwyczajów oraz greckie tłumaczenia aramejskich wyrazów, które dla pogan były niezrozumiałe. Celem Marka było ukazanie, że Jezus jest Synem Bożym, aby czytelnicy uwierzyli w bóstwo Jezusa Chrystusa. Cuda opisane w Ewangelii św. Marka ukazują władzę Jezusa nad chorobą, złem i śmiercią, objawiając Jego Boską tożsamość oraz nadejście Królestwa Bożego.

Według starożytnej tradycji Kościoła Marek poniósł śmierć męczeńską w Aleksandrii, prawdopodobnie w I wieku. W IX wieku relikwie św. Marka zostały przewiezione do Wenecji, gdzie znajdują się do dzisiaj.

Dzisiejsze święto jest dla nas okazją do uświadomienia sobie, jak ważny jest przekaz świadectwa wiary. Marek był uczniem Apostoła Piotra i współpracownikiem Apostoła Pawła. Nie zachował jednak dla siebie tego, co otrzymał. Świadectwo Apostołów stało się dla niego źródłem wiary, którą przekazał Kościołowi w spisanej Ewangelii. Dobra Nowina wywarła na niego wielki wpływ, dlatego postanowił spisać nauczanie Jezusa oraz przekaz o Nim, który słyszał od Apostołów.

Marek jest dla nas przykładem ucznia–misjonarza. Najpierw sam przyjął naukę Jezusa, uwierzył, a następnie podzielił się nią z tymi, którzy jeszcze Go nie poznali. Również dzisiaj wielu ludzi nie zna Chrystusa albo zagubiło wiarę w swoim życiu. Świadectwo św. Marka przypomina, że Ewangelia rodzi się z doświadczenia wiary Kościoła i jest przekazywana kolejnym pokoleniom wierzących. Wpatrując się w jego przykład, podejmijmy wyzwanie, aby – tak jak on – zanieść Ewangelię do współczesnego świata.