Uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego

VII niedziela wielkanocna

Niedziela, 17 maja 2026 roku, VII tydzień wielkanocny, Rok A, II

Pierwsze czytanie dzisiejszej uroczystości stanowi początek Dziejów Apostolskich. Św. Łukasz dedykuje swoją drugą księgę, podobnie jak pierwszą, Teofilowi. Możemy znaleźć w przypisach wzmiankę, że „był on prawdopodobnie chrześcijaninem; jego tytuł wskazuje na wysokiego urzędnika administracji rzymskiej”. Imię Teofil w języku greckim oznacza „miłujący Boga”. Możemy więc odczytać, że św. Łukasz chce pomóc każdemu wierzącemu we wzrastaniu w wierze, że również do mnie kieruje swoje słowa.

Następny szczegół, na który możemy zwrócić uwagę, to wzmianka o posiłku: „A podczas wspólnego posiłku kazał im nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca”. Tekst grecki można również tłumaczyć: „jedząc wspólnie sól”. Św. Łukasz nawiązuje tu do przymierza soli. Jezus jeszcze raz potwierdza swoje przymierze z uczniami. Przez spożycie odrobiny soli strony deklarowały wierność i wspólną drogę. Jezus potwierdzi to przymierze darem Ducha Świętego.

Dalej czytamy w Dziejach Apostolskich o zbliżającym się momencie rozstania: jest pytanie, odpowiedź i zachęta: „Gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie i w całej Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi”. Po tych słowach uniósł się w ich obecności w górę i obłok zabrał Go im sprzed oczu.

Zakończyła się misja Jezusa na ziemi. Ten, który stworzył świat, stał się człowiekiem, cierpiał mękę, umarł na krzyżu dla naszego zbawienia i zmartwychwstał, teraz powraca do nieba. Wraca nie tylko jako Bóg, ale także jako człowiek. Wskazuje ludziom cel ich życia – osiągnięcie chwały nieba. On przebył tę drogę jako pierwszy spośród ludzi, a teraz ta droga jest otwarta także dla nas. Dzisiejsza prefacja przypomina nam o tym: „Wstępując do nieba, nie porzucił nas w ludzkiej niedoli, lecz jako nasza Głowa wyprzedził nas do niebieskiej ojczyzny, aby umocnić naszą nadzieję, że jako członki Mistycznego Ciała również tam wejdziemy”.

Droga do nieba nie jest łatwa, dlatego potrzebujemy wsparcia, wypełnienia obietnicy Ojca, daru Ducha Świętego. On ma nas wszystkiego nauczyć i pokazać, jak mamy żyć. Mimo najszczerszych chęci, najlepszego przygotowania, nieprzeciętnej inteligencji, wiedzy czy życiowej zaradności, bez Ducha Świętego jesteśmy niezdolni do pełnego pójścia za Jezusem i bycia Jego świadkami.

Dotąd obok uczniów był Jezus, teraz muszą oni otworzyć serca na działanie Ducha Świętego.

W samochodzie mam stare radio. Gdy przemierzam nim dłuższą trasę, okazuje się, że chcąc dalej słuchać tej samej audycji, muszę poszukać stacji na innej częstotliwości – zmienić częstotliwość.

Jedenastu będzie musiało nauczyć się nowej obecności Nauczyciela. On ich nie zostawił, ale jest obecny w nowy sposób.

Może i my potrzebujemy dzisiaj „zmienić częstotliwość”? Czasem chcemy spotkać Boga tylko w nadzwyczajnych wydarzeniach, a On przychodzi cicho: w modlitwie, sakramentach, Słowie Bożym, drugim człowieku, sumieniu. Duch Święty działa często dyskretnie, ale konkretnie – daje pokój serca, światło do podjęcia decyzji, siłę do przebaczenia, odwagę do przyznania się do wiary.

I jeszcze kilka słów o dzisiejszym fragmencie Ewangelii według św. Mateusza. Opisuje on spotkanie Apostołów ze Zmartwychwstałym. Jedni oddają Mu cześć, oddają Mu pokłon, uznają Go za swojego Pana i Boga, ale wspomniani są także inni, którzy wątpili. Jednak Jezus zwraca się zarówno do jednych, jak i do drugich: „Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi. Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”.

Wzywa jednych i drugich, by byli Jego świadkami, by jako uczniowie czynili uczniami wszystkie narody i udzielali chrztu, ponieważ chrzest jest wejściem na drogę Jezusa oraz czerpaniem z darów odkupienia dokonanego przez Chrystusa.

To wezwanie pozostaje aktualne również dzisiaj. Bycie świadkiem Chrystusa nie zawsze oznacza wielkie słowa czy wyjątkowe czyny. Często chodzi o codzienną wierność: uczciwość, przebaczenie, modlitwę, obronę prawdy, życie według sumienia. Świadkiem jest ten, kto swoim życiem pokazuje, że naprawdę wierzy Ewangelii.

A może także w nas jest coś z tych uczniów, którzy wątpili? Może część naszego serca nadal boi się zaufać Jezusowi do końca? Może wierzymy tylko wtedy, gdy wszystko dobrze się układa? Ewangelia pokazuje nam jednak, że Jezus nie odrzuca człowieka wątpiącego, ale nadal go posyła i zaprasza do bliskości.

Ewangelia według św. Mateusza kończy się tak, jak się zaczęła – odniesieniem do Emmanuela, czyli „Boga z nami”: „A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”. Wciąż odkrywamy obecność Jezusa pośród nas: w sakramentach, Słowie Bożym, modlitwie i wspólnocie.

Do ilustracji dzisiejszej uroczystości może posłużyć opowiadanie zawarte w książce Bruno Ferrero:

„Podczas Wniebowstąpienia Jezus rzucił okiem w kierunku ziemi znikającej w ciemności. Tylko nieliczne, maleńkie światła błyszczały nieśmiało w mieście Jeruzalem.

Archanioł Gabriel, który przybył na przywitanie Jezusa, zapytał:
– Panie, co to za światełka?

– To moi uczniowie zgromadzeni na modlitwie wokół mojej Matki. Mam plan, że gdy tylko wstąpię do nieba, wyślę im Ducha Świętego, aby te drżące płomyczki stały się nieugaszonym ogniem, powoli rozpalającym miłość wśród wszystkich narodów ziemi!

Archanioł Gabriel ośmielił się ponownie zapytać:
– A co zrobisz, Panie, jeśli ten plan się nie powiedzie?

Po chwili ciszy Pan odpowiedział mu łagodnie:
– Ale Ja nie mam innego planu…”.