Podwyższenie Krzyża Świętego – święto - Homilie Rok A 2025/26

Podwyższenie Krzyża Świętego – święto

Poniedziałek, 14 września 2026 roku, XXIV tydzień zwykły Rok A, II

W dzisiejsze święto z uwagą i czcią wpatrujemy się w Krzyż naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. Rozważając dzisiejsze Słowo Boże, możemy w nim odkryć kilka paradoksów związanych z Krzyżem Chrystusa.

Pierwszy paradoks ukazuje nam Księga Liczb. Naród Wybrany, wędrujący przez pustynię do Ziemi Obiecanej, jest już zmęczony i traci cierpliwość. Zaczyna tęsknić za dniami spędzonymi w Egipcie i złorzeczy Bogu oraz Mojżeszowi. Bóg zesłał na nich węże o palącym jadzie jako karę, a wielka liczba Izraelitów zmarła (por. Lb 21,5-6). Ale Mojżesz wstawił się u Boga za ludem, a Bóg nakazał Mojżeszowi sporządzić miedzianego węża i umieścić go na wysokim palu. „Każdy ukąszony, jeśli tylko spojrzy na niego, zostanie przy życiu” (Lb 21,8). Oto paradoks: to, co było znakiem śmierci, zostaje przez Boga wykorzystane jako znak ocalenia. Spojrzenie na miedzianego węża, który przypomina o grzechu i jego śmiercionośnych skutkach, przynosi uzdrowienie.

Drugi paradoks odnajdujemy w Ewangelii, w której Jezus wraca do tego tajemniczego znaku z Księgi Liczb: „Jak wywyższono węża na pustyni, tak potrzeba, aby wywyższono Syna Człowieczego” (J 3,14). Jak miedziany wąż uzdrawiał konających, ukąszonych przez węże, tak Jezus, który sam pozostaje bez grzechu, bierze na siebie konsekwencje ludzkiego grzechu i przez swoją dobrowolną, pełną miłości ofiarę daje życie tym, którzy z wiarą będą patrzeć na Tego, którego przebodli (por. J 19,37). Bóg w Chrystusie zwycięża grzech i śmierć. Paradoksalnie, śmierć Chrystusa nie jest końcem, lecz prowadzi do życia.

Na trzeci paradoks wskazuje Jezus, mówiąc o swoim „wywyższeniu”. Przypomni o tym również św. Paweł w Liście do Filipian, ukazując Jezusa posłusznego swemu Ojcu aż do śmierci – i to śmierci krzyżowej. Dlatego Bóg nad wszystko Go wywyższył (por. Flp 2,8-9). Krzyż, który jest narzędziem egzekucji, dla Chrystusa staje się miejscem wywyższenia.

Krzyż, który w starożytnej kulturze był znakiem okrutnej i haniebnej śmierci, dla Jezusa stał się drogą do chwały. Przez swoją mękę, śmierć i zmartwychwstanie Jezus otwiera nam drogę do życia. Otwiera ją także dla nas, bo wywyższenie Chrystusa na Krzyżu jest źródłem zbawienia i objawieniem Bożej miłości: „Tak bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (J 3,16).

Widzimy więc, że Krzyż Chrystusa jest pełen paradoksów. Ale są to zbawienne paradoksy, bo cokolwiek Bóg czyni, czyni to z miłości oraz dla naszego uzdrowienia i zbawienia. Bóg potrafi nawet to, co jest skutkiem ludzkiego grzechu i słabości, przemienić w drogę ku uzdrowieniu i zbawieniu.

Ale paradoks Krzyża nie kończy się na Golgocie. Krzyż Chrystusa nie jest jedynie wydarzeniem, które wspominamy. On staje się także drogą naszego życia. To, co wydarzyło się na Krzyżu, może dokonywać się – w inny sposób i na miarę naszego życia – również w sercu człowieka.

Pani Monika Kornecka jest trzecią kobietą w Polsce, która w 2021 r. otrzymała, przyznawane we Włoszech, w Cascii, wyróżnienie św. Rity. Przyznawane jest ono kobietom, które w swoim życiu zrealizowały ewangeliczne przesłanie Chrystusa o przebaczeniu, na wzór św. Rity, która przebaczyła oprawcom swojego męża. Uzasadnienie przyznania nagrody Monice Korneckiej brzmi następująco:

„Monika Kornecka, która pochodzi z Krakowa, otrzymuje Wyróżnienie, ponieważ wzorem św. Rity bez wahania wybaczyła zabójcy swojego syna, natychmiast odrzucając prośby o zemstę i nienawiść, które rozprzestrzeniały się w sieci wokół jego rodziny. Było to przebaczenie, które stało się realne w modlitwie o nawrócenie mordercy. Wszystko to połączone zostało z decyzją oddania się opiece nad cierpiącymi i umierającymi dziećmi, aby być jeszcze bardziej płodną matką”.

(https://www.zyciezakonne.pl/wiadomosci/kraj/miedzynarodowa-nagroda-sw-rity-dla-polki-107333/)

W jednym z wywiadów pani Monika wypowiedziała takie słowa:

„Każdy ma swoje poletko, na którym może zadziałać. Chodzi o miłość. Wszelka agresja, złe myślenie o kimś przede wszystkim nas samych zabija, nam nie pozwala żyć (...). Chodzi o pytanie, czy kocham tego człowieka – jak mówi Jezus – miłością bliźniego. Jeśli kocham, to jestem w stanie przebaczyć. Człowiek musi się z tym uporać, żeby mógł żyć. Przebaczenie nie zabiera mi bólu, ale pozwala żyć. Można pójść w inną stronę, bez Pana Boga. Ale wtedy to jest nienawiść. Tak naprawdę koniec życia”.

Taką postawę mógł przyjąć ktoś, kto rozumie Chrystusowy Krzyż. Pani Monika go rozumie i patrzy na niego oczami wiary. Dźwigając swój krzyż, była gotowa przebaczyć mordercy swojego syna i nie pozwolić, aby nienawiść zniszczyła jej serce i doprowadziła do śmierci duchowej. Jest to możliwe w życiu każdego z nas, jeżeli będziemy gotowi oddać z ufnością swoje życie w ręce Ojca, tak jak uczynił to Jezus, i pozwolimy, aby nasze serca napełnił swoim słowem i łaską.

Wpatrujmy się szczególnie dzisiaj oczami wiary w Krzyż, który jest tronem Wywyższonego, bo właśnie tam dokonało się nasze zbawienie. W nim jest nasze życie.