Rocznica poświęcenia Bazyliki Laterańskiej – święto - Homilie Rok A 2025/26

Rocznica poświęcenia Bazyliki Laterańskiej – święto

Poniedziałek, 9 listopada 2026 roku, XXXII tydzień zwykły, Rok A, II

Dzisiaj Kościół zaprasza nas do Rzymu, do Bazyliki Laterańskiej, która nosi szczególny tytuł: „Matka i Głowa wszystkich kościołów Miasta i Świata”. Jest to katedra biskupa Rzymu, czyli papieża. Nie jest to zwykła świątynia. Jej historia przypomina nam, że Kościół to nie tylko budynki, mury, ołtarze i piękne witraże. Kościół to przede wszystkim wspólnota ludzi wierzących w Chrystusa.

Bazylika Laterańska przypomina nam również o jedności całego Kościoła, która wyraża się w szczególnej więzi z biskupem Rzymu, następcą świętego Piotra. Jako katedra papieża zajmuje ona wyjątkowe miejsce w życiu Kościoła katolickiego. Jej znaczenie wykracza więc poza piękno architektury czy historię Rzymu. Przypomina nam, że choć gromadzimy się w różnych parafiach i wspólnotach, wszyscy należymy do jednego Kościoła, którego głową jest Chrystus.

Dlaczego więc świętujemy rocznicę poświęcenia właśnie tej bazyliki? Aby przypomnieć sobie, że wiara potrzebuje zarówno świętych miejsc, jak i żywych serc, które tworzą wspólnotę Kościoła. Świątynie są bowiem nie tylko świadectwem naszej wiary, ale także miejscami, w których gromadzimy się na sprawowanie Eucharystii, słuchanie słowa Bożego i przyjmowanie sakramentów. To wokół Chrystusa obecnego w Eucharystii buduje się i umacnia wspólnota wierzących.

W dzisiejszej Ewangelii Jezus wchodzi do świątyni jerozolimskiej i zastaje tam sprzedawców oraz ludzi zajętych handlem. Wypędza ich i mówi: „Nie róbcie z domu mego Ojca targowiska!”. Jezus nie odrzuca świątyni. Przeciwnie, broni jej świętości. Przypomina, że miejsce spotkania z Bogiem nie może zostać zdominowane przez interesy, chciwość i ludzkie kalkulacje.

A potem wypowiada słowa, które zaskakują słuchaczy: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni wzniosę ją na nowo”. Ewangelista wyjaśnia, że Jezus mówił o świątyni swojego ciała. To właśnie On jest prawdziwym miejscem spotkania człowieka z Bogiem. Przez Jego śmierć i zmartwychwstanie otrzymujemy przystęp do Ojca.

Dlatego dzisiejsze święto stawia nam ważne pytanie: czy nasze kościoły są tylko miejscami, do których przychodzimy, czy rzeczywiście pomagają nam spotkać żywego i prawdziwego Boga?

Wyobraźmy sobie pewnego człowieka, który regularnie przychodził do kościoła. Znał wszystkie modlitwy, zajmował zawsze to samo miejsce, a nawet potrafił zwracać innym uwagę, że niewłaściwie zachowują się podczas liturgii. Pewnego dnia zauważył przed wejściem starszego człowieka, który potrzebował pomocy. Minął go jednak, ponieważ spieszył się na Mszę Świętą.

Po Eucharystii wyszedł z kościoła, ale starszego człowieka już nie było. Dopiero wtedy pomyślał: „Byłem dziś blisko ołtarza, ale czy naprawdę byłem blisko Boga?”. Zrozumiał, że można troszczyć się o porządek w świątyni, a jednocześnie nie dostrzegać Chrystusa obecnego w drugim człowieku.

Oczywiście nie oznacza to, że możemy lekceważyć kościoły, liturgię czy święte miejsca. Przeciwnie! Powinniśmy troszczyć się o nasze świątynie, ponieważ są miejscami modlitwy, sprawowania sakramentów i gromadzenia się wspólnoty wiernych. Jednak piękno murów powinno prowadzić nas do piękna ludzkich serc.

Bazylika Laterańska jest nazywana matką wszystkich kościołów. A dobra matka nie tylko daje dom, lecz także uczy miłości, jedności i odpowiedzialności. Podobnie Bazylika Laterańska przypomina nam o odpowiedzialności za jedność Kościoła, a posługa biskupa Rzymu służy umacnianiu tej jedności w wierze i komunii. Kościół ma prowadzić nas do Chrystusa i uczyć, jak stawać się braćmi i siostrami dla siebie nawzajem.

Każda nasza parafia również powinna być takim domem: miejscem, w którym człowiek samotny znajdzie obecność i wsparcie, zagubiony otrzyma wskazówkę, grzesznik spotka się z miłosierdziem, a dziecko i młody człowiek odkryją, że Bóg ich kocha.

Dzisiejsze święto przypomina nam również o naszej osobistej godności. Święty Paweł pyta w pierwszym czytaniu: „Czyż nie wiecie, żeście świątynią Boga i że Duch Boży mieszka w was?”. Nie tylko budynek kościoła jest miejscem poświęconym Bogu. Również człowiek jest powołany do tego, by stać się świątynią Ducha Świętego.

Zadbajmy więc o nasze świątynie, ale jeszcze bardziej troszczmy się o nasze serca. Niech nasze kościoły parafialne będą domami modlitwy, a nie obojętności; miejscami jedności, a nie podziałów; przestrzeniami miłości, a nie osądzania.

Bo prawdziwie piękny Kościół to nie tylko ten, który zachwyca architekturą, ale przede wszystkim ten, w którym można spotkać Chrystusa obecnego w Eucharystii i rozpoznać Go w drugim człowieku.