Niedziela, 29 listopada 2026 roku, I tydzień Adwentu, Rok B, I
Rozpoczynamy Adwent. To czas oczekiwania, przygotowania i czuwania. W kościołach pojawia się wieniec adwentowy, zapalamy pierwszą świecę, podejmujemy postanowienia. Być może ktoś pomyśli: trzeba przygotować się do świąt, kupić prezenty, posprzątać dom, przygotować stół i choinkę. To wszystko ma swoje miejsce, ale Ewangelia stawia nam dzisiaj znacznie ważniejsze pytanie: Czy jesteśmy gotowi na przyjście Jezusa?
Jezus mówi wyraźnie: „Uważajcie, czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy czas ten nadejdzie”.
Czuwanie nie oznacza jedynie oczekiwania na koniec świata czy ostatnią godzinę naszego życia. Oznacza również gotowość na powtórne przyjście Chrystusa, który przyjdzie w chwale na końcu czasów. Nie znamy dnia ani godziny, dlatego Jezus wzywa nas, abyśmy żyli w wierności Bogu, czuwali nad swoim sercem i nie odkładali nawrócenia na później. Jezus przychodzi również dzisiaj. Pozwala nam spotykać się ze sobą także w drugim człowieku, szczególnie w tym, który potrzebuje pomocy, obecności i miłości. I właśnie dlatego możemy Go nie zauważyć.
Pewna kobieta bardzo pragnęła spotkać Jezusa. Modliła się i prosiła: „Panie Jezu, przyjdź kiedyś do mojego domu. Chciałabym Cię zobaczyć i ugościć”.
Pewnego dnia przygotowała mieszkanie, upiekła ciasto, zaparzyła kawę i czekała na niezwykłego gościa.
Nagle zapukały dzieci sąsiadki. Mama musiała pilnie wyjść, więc poprosiły, aby mogły chwilę zostać pod jej opieką. Kobieta spojrzała na ich brudne buty i pomyślała o świeżo umytej podłodze.
– Nie teraz, dzieci. Czekam na ważnego gościa – powiedziała i zamknęła drzwi.
Po chwili przyszedł bezdomny, zziębnięty i głodny. Poprosił o kawałek chleba i gorącą herbatę. Kobieta jednak nie chciała go wpuścić.
Wieczorem odwiedziła ją przyjaciółka. Była smutna, samotna i potrzebowała rozmowy. Kobieta również jej odmówiła, bo była zmęczona i nadal czekała na Jezusa.
Gdy wieczorem z żalem powiedziała: „Panie Jezu, cały dzień na Ciebie czekałam, a Ty nie przyszedłeś!”, usłyszała w sercu odpowiedź:
„Moja córko, przecież dzisiaj trzykrotnie przyszedłem do twojego domu! Przyszedłem w dzieciach, które potrzebowały opieki. Przyszedłem w bezdomnym, który był głodny i zmarznięty. Przyszedłem w twojej przyjaciółce, która potrzebowała rozmowy. Za każdym razem otworzyłaś mi drzwi, ale potem je zamknęłaś”.
Kobieta zrozumiała, że czekała na Jezusa, ale nie potrafiła Go rozpoznać.
Ta historia jest również o nas. Łatwo powiedzieć: „Panie Jezu, przyjdź do mojego życia!”. Łatwo zapalić świecę, odmówić modlitwę, przyjść na Roraty. Znacznie trudniej rozpoznać Jezusa w kimś, kto nam przeszkadza, kto potrzebuje naszego czasu, cierpliwości albo pomocy.
Może Jezus przyjdzie dzisiaj w dziecku, które po raz kolejny zadaje to samo pytanie. Może w starszej osobie, która opowiada tę samą historię. Może w człowieku samotnym, który potrzebuje kilku minut rozmowy. Może w kimś, komu trudno nam przebaczyć.
„Czuwajcie!” – mówi Jezus.
To znaczy: nie żyjcie na autopilocie. Nie pozwólcie, aby codzienny pośpiech odebrał wam wrażliwość. Nie czekajcie na wielkie znaki z nieba, kiedy obok was ktoś potrzebuje zwyczajnej ludzkiej dobroci.
Czuwanie to otwarte oczy, otwarte uszy i otwarte serce.
Można być człowiekiem bardzo religijnym, a jednocześnie nie zauważyć człowieka stojącego obok. Można codziennie się modlić, ale nie znaleźć pięciu minut dla kogoś, kto cierpi. Można przygotować piękne święta, a nie mieć czasu na pojednanie z własną rodziną.
Dlatego Adwent jest przede wszystkim czasem przygotowania serca na spotkanie z Bogiem.
Nie musimy od razu dokonywać wielkich rzeczy. Zacznijmy od małych kroków.
Zauważ człowieka. Rozejrzyj się wokół siebie. Może ktoś w rodzinie jest samotny? Może sąsiad potrzebuje pomocy?
Znajdź czas. Czasami największym darem nie jest to, co kupimy, ale to, że usiądziemy obok człowieka i naprawdę go wysłuchamy.
Nie odkładaj dobra na później. Ile razy mówimy: „Kiedyś odwiedzę”, „Kiedyś zadzwonię”, „Kiedyś przeproszę”? Adwent przypomina nam, że dzisiaj możemy zacząć od nowa.
I módl się o serce, które potrafi rozpoznawać Jezusa. Bo nie wystarczy widzieć oczami. Trzeba jeszcze umieć patrzeć sercem.
Zatrzymajmy się na chwilę i zapytajmy samych siebie: czy naprawdę jesteśmy gotowi na spotkanie z Jezusem? Nie tylko wtedy, gdy przyjdzie powtórnie w chwale, ale również dzisiaj – w drugim człowieku, w codziennych obowiązkach, w trudnościach i w zwyczajnych spotkaniach. Niech to pytanie nie pozostanie jedynie chwilową refleksją. Niech stanie się początkiem konkretnej decyzji: komu dzisiaj okażę dobro, komu poświęcę czas, kogo wysłucham, komu przebaczę?
Nie wiemy, kiedy Pan przyjdzie na końcu naszego życia. Ale wiemy jedno: każdego dnia daje nam okazje do spotkania z Nim.
Nie zmarnujmy tego Adwentu. Nie ograniczajmy go do kalendarza, zakupów i świątecznych przygotowań. Zróbmy miejsce dla Boga w naszym sercu, pamiętając, że często przychodzi On do nas w drugim człowieku.
Może właśnie dzisiaj zapuka do naszych drzwi ktoś, kogo nie planowaliśmy spotkać. Ktoś, kto potrzebuje naszej pomocy, cierpliwości albo zwykłego uśmiechu.
Nie odsyłajmy go. Bo być może to właśnie Jezus przyszedł do nas z wizytą.
Panie Jezu, naucz nas czekać na Ciebie z otwartym sercem. Daj nam oczy, które dostrzegają potrzebujących, uszy, które słuchają cierpiących, i ręce, które potrafią pomagać.
Przyjdź, Panie Jezu! A kiedy przyjdziesz, pomóż nam Cię rozpoznać. Amen.
Kazania-homilie: Pierwsza niedziela Adwentu
o. Mieczysław Babraj CSsR (27 listopada 2012 roku, Rok B, II)
o. Grzegorz Jaroszewski CSsR (30 listopada 2014 roku, Rok B, I)
o. Ryszard Hajduk CSsR (03 grudnia 2017 roku, Rok B, II)
o. Sylwester Pactwa CSsR (29 listoapad 2020 roku, Rok B, I)
o. Łukasz Baran CSsR (03 grudnia 2023 roku, Rok B, II)
o. Wojciech Wilgowicz CSsR (29 listopada 2026 roku, Rok B, I)
Drukuj... 
Redemptorysta Prowincji Warszawskiej, katecheta oraz duszpasterz w Parafii Ducha Świętego – Szczecinek
o.Wojciech Wilgowicz CSsR