Słowo Redemptor

I Niedziela Adwentu – Niedziela adoracyjna

 

 

 

Adoracja Najświętszego Sakramentu 
Niedziela
adoracyjna

Niedziela, 29 listopada 2026 roku, I tydzień Adwentu, Rok B, I

 

 

 

I Niedziela Adwentu – Panie, naucz nas czuwać!
Rozważania nawiązują do liturgii słowa I Niedzieli Adwentu:

Pierwsze czytanie:

Iz 63,16b-17.19b;64,3-7 
Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił

Psalm responsoryjny:

Ps 80 (79),2ac i 3b.15-16.18-19 (R.: por. 4)
Odnów nas, Boże, i daj nam zbawienie

Drugie czytanie:

1 Kor 1,3-9 
Oczekujemy objawienia się Jezusa Chrystusa

Alleluja, Alleluja, Alleluja 
Aklamacja przed Ewangelią: por. Ps 85 (84),8

Okaż nam, Panie, łaskę swoją
i daj nam swoje zbawienie.

Ewangelia:

Mk 13,33-37 
Czuwajcie, bo nie wiecie, kiedy Pan domu przyjdzie

 

 

 

1. Pieśń: O zbawcza Hostio – pierwsza zwrotka

2. Wystawienie Najświętszego Sakramentu

3. Wprowadzenie do adoracji

Panie Jezu Chryste!

Stajemy dziś przed Tobą na początku Adwentu, u progu nowego roku liturgicznego. Przychodzimy do Ciebie z tym wszystkim, co wypełnia nasze codzienne życie: z radościami i troskami, z nadziejami i rozczarowaniami, z naszymi pragnieniami, ale także z tym, czego się obawiamy. Rozpoczynamy czas oczekiwania na Twoje przyjście. A przecież Ty już jesteś pośród nas. Jesteś obecny w Najświętszym Sakramencie, ukryty pod postacią chleba. Jesteś tak blisko, a jednak nie zawsze potrafimy dostrzec Twoją obecność.

Dlatego w tych pierwszych chwilach Adwentu chcemy zatrzymać się przed Tobą. Chcemy na nowo nauczyć się słuchać Twojego głosu, rozpoznawać Twoje przyjście i otwierać przed Tobą nasze serca. Panie, nie pozwól, aby ten Adwent przemknął obok nas jako jeszcze jeden okres przygotowań, zakupów i obowiązków. Spraw, aby stał się czasem prawdziwego spotkania z Tobą.

Chwila ciszy – około 30 sekund.

 

4. Rozważanie – „Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił” (Iz 63,19-64,7)

Panie Jezu!

W dzisiejszym pierwszym czytaniu prorok Izajasz wypowiada przejmujące wołanie człowieka tęskniącego za Bogiem: „Obyś rozdarł niebiosa i zstąpił”. To modlitwa ludzi, którzy doświadczają własnej słabości, którzy widzą, jak łatwo odchodzą od Boga i jak bardzo potrzebują Jego pomocy. Jakże często jest to także nasza modlitwa!

Panie, przyjdź tam, gdzie w naszych rodzinach zabrakło miłości. Przyjdź tam, gdzie od dawna nie potrafimy sobie przebaczyć. Przyjdź do serc, w których wiara osłabła, modlitwa zamilkła, a nadzieja ustąpiła miejsca zniechęceniu. Przyjdź do tych, którzy cierpią, którzy czują się samotni, opuszczeni i zapomniani.

Panie, wiemy, że Ty nie jesteś Bogiem dalekim. Nie trzeba już rozdzierać niebios, aby sprowadzić Cię na ziemię. Ty przyszedłeś do nas w tajemnicy Wcielenia. Pozostałeś z nami w Eucharystii. Teraz jesteś tutaj, rzeczywiście obecny pod postaciami eucharystycznymi. To nie Ty jesteś daleko od nas. To często nasze serca oddalają się od Ciebie. Dlatego dzisiaj prosimy Cię nie tylko o to, abyś przyszedł, ale także o łaskę rozpoznania Twojej obecności pośród nas.

Panie Jezu, otwórz nasze serca na Twoje przyjście!

Chwila ciszy – około 30 sekund.

 

5. Pieśń: Spuśćcie nam na ziemskie niwy

 

6. Rozważanie – „Wierny jest Bóg” (1 Kor 1,3-9)

Panie Jezu!

Święty Paweł przypomina nam dzisiaj, że Bóg jest wierny. To niezwykle ważna prawda, którą Kościół przypomina nam na początku Adwentu. Nasza wierność bywa krucha. Podejmujemy postanowienia, których później nie dotrzymujemy. Obiecujemy poprawę, a jednak powracamy do dawnych grzechów. Pragniemy żyć blisko Ciebie, lecz tak łatwo pozwalamy, aby codzienne sprawy zajęły w naszym życiu Twoje miejsce. A jednak Ty nie rezygnujesz z człowieka. Nie męczysz się naszym powracaniem. Nie zamykasz przed nami drzwi swojego miłosierdzia. Nie przestajesz nas kochać nawet wtedy, gdy my zapominamy o Tobie. Adwent przypomina nam, że nasze zbawienie nie opiera się wyłącznie na naszych wysiłkach, ale przede wszystkim na Twojej łasce i wierności.

Dlatego prosimy Cię, Panie, abyśmy w tym Adwencie nie poprzestali na pięknych zamiarach. Daj nam odwagę powrotu do modlitwy, do sakramentu pokuty i pojednania, do pojednania z bliźnimi. Pomóż nam uwierzyć, że z Twoją pomocą możliwa jest przemiana nawet tego, co od dawna wydaje się w naszym życiu niezmienne.

Jezu, wierny w swojej miłości, odnów nasze serca!

Chwila ciszy – około 30 sekund.

 

7. Rozważanie – „Czuwajcie!” (Mk 13,33-37)

Panie Jezu!

W dzisiejszej Ewangelii kierujesz do nas jedno krótkie, ale niezwykle wymagające wezwanie: „Czuwajcie!”. Czuwać to znaczy nie przespać własnego życia. Można przecież każdego dnia wykonywać swoje obowiązki, pracować, rozmawiać, planować przyszłość, a jednocześnie pozostawać duchowo uśpionym. Można mieć czas na tak wiele spraw, a nie znajdować go na spotkanie z Tobą.

Można oczekiwać świąt Bożego Narodzenia, a nie oczekiwać samego Chrystusa.

Panie, dzisiaj przypominasz nam, że nie znamy godziny Twojego przyjścia. Nie mówisz tego, aby wzbudzić w nas lęk, lecz aby nauczyć nas mądrego i odpowiedzialnego przeżywania każdego dnia. Czuwanie chrześcijanina nie polega na bezczynności. W ewangelicznej przypowieści gospodarz powierza swoim sługom konkretne zadania. Każdy ma być wierny temu, co zostało mu powierzone. Naszym czuwaniem jest zatem codzienna miłość. Jest nim troska o rodzinę, uczciwe wypełnianie obowiązków, przebaczenie, dostrzeżenie potrzebującego, wierność modlitwie i życie w łasce uświęcającej. Czuwać to również umieć zatrzymać się przed Tobą, tak jak czynimy to w tej chwili.

Panie, nie pozwól nam przespać tego Adwentu. Naucz nas rozpoznawać Twoje przyjście w wydarzeniach codzienności, w drugim człowieku, w Twoim słowie i w Eucharystii.

Jezu, który przychodzisz, naucz nas czuwać!

Chwila ciszy – około 30 sekund.

 

8. Modlitwa końcowa

Panie Jezu Chryste, ukryty w Najświętszym Sakramencie!

U progu Adwentu oddajemy Ci nasze serca, nasze rodziny i wszystkie sprawy, które przynieśliśmy dzisiaj na modlitwę. Niech ten święty czas stanie się dla nas czasem nawrócenia, pojednania i odnowienia wiary. Tam, gdzie zapanowała obojętność, rozpal na nowo miłość. Tam, gdzie pojawiło się zwątpienie, umocnij nadzieję. Tam, gdzie człowiek oddalił się od Ciebie, wzbudź pragnienie powrotu. Tam, gdzie panuje niezgoda, przynieś pokój.

Niech nasze oczekiwanie na Twoje przyjście nie ogranicza się do słów i zewnętrznych przygotowań, lecz przemienia nasze codzienne życie. Panie, który przyszedłeś na świat w Betlejem, który nieustannie przychodzisz do nas w Eucharystii i który przyjdziesz powtórnie w chwale – spraw, abyśmy zawsze byli gotowi na spotkanie z Tobą.

Przyjdź, Panie Jezu! Amen.

 

9. Pieśń na zakończenie adoracji: Niebiosa, rosę spuśćcie nam z góry

10. Modlitwa na zakończenie adoracji Najświętszego Sakramentu

11. Błogosławieństwo i depozycja Najświętszego Sakramentu

12. Pieśń na zakończenie: Oto Pan Bóg przyjdzie

 

 

 

 

 

 

 

Kazania-homilie: Pierwsza niedziela Adwentu

Adoracja Najświętszego Sakramentu w pierwszą niedzielę miesiąca

o. Stanisław Paprocki CSsR  (29 listopada 2026 roku, Rok B, I)

 

 

 

 

 

 

Drukuj...  
Redemptorysta Prowincji Warszawskiej, obecnie rekolekcjonista i misjonarz, członek ekipy Domu Rekolekcyjnego Redemptorystów w Tuchowie oraz doktorant na teologii biblijnej na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II w Lublinie – Tuchów

o. Stanisław Paprocki CSsR

Powrót do strony głównej

Czytelnia

Polecamy