Wiara, zdrowe zasady i nieustannie rozpalany charyzmat Boży są podstawą naszego chrześcijańskiego życia. A to wszystko spina klamra, którą czytamy i słyszymy w apelu Apostołów, skierowanym do Jezusa: „Panie, przymnóż nam wiary”. Jest pewna logika w tych słowach. Jezus nie gani swoich najbliższym uczniów, nie czyni im wyrzutów, ale zwraca uwagę na to, że już mała iskra wiary, tak mała jak ziarnko gorczycy, może sprawić wielkie rzeczy.

We wspomnienie błogosławionego Ojca Franciszka Seelosa, obdarzonego przez Boga niezwykłą miłością do ludzi i wezwanego do głoszenia tajemnicy zbawienia najbardziej opuszczonym, prosimy Pana – za wstawiennictwem Ojca Seelosa –,– abyśmy z zapałem tego błogosławionego pracować mogli dla Bożej chwały i zbawienia ludzi;– abyśmy także my stylem naszego codziennego życia „czynili spotkanych przez nas ludzi uczniami Jezusa!”

Bardzo rozpowszechnioną dziś wśród ludzi postawą, jest postawa roszczeniowa: niektórzy zachowują się tak, jakby wszystko im się należało. Ileż razy doświadczamy takich zachowań. „Płacę, to wymagam!” – mówią niektórzy. Z taką postawą spotykają się niekiedy także duszpasterze w kontaktach z wiernymi w kancelarii parafialnej. Bardzo trudno jest wówczas wytłumaczyć, że w sprawach wiary, religijności i moralności, nie obowiązują zasady handlowe i nie wszystko jest tylko kwestią ceny.

Modlitwa jest przede wszystkim „głosem serca”, lepiej, abyś miał podczas modlitwy serce bez słów, niż słowa bez serca. Serce ma modlić się wraz z ustami, a wszystko winno być przepełnione miłością.Platformą modlitewnego spotkania z Bogiem, z Chrystusem jest serce. Serce Boga mówi do serca człowieka i odwrotnie człowiek słuchając Bożej mowy daje odpowiedź ze swego serca. Oto istota modlitwy.

Stając przed Panem w czasie dzisiejszej Eucharystii prośmy Go, aby dał nam światłe oczy ducha, byśmy mogli spojrzeć na siebie w pełnej prawdzie, co pozwoli nam szanować każdego człowieka i nigdy nikogo nie poniżać! „Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony”.

Byśmy mieli dość sił by żyć na co dzień Prawdą Ewangelii, Kościół, nasza Matka i Miłośniczka, modli się za nas, z nami i w nas, aby Bóg nasz uczynił nas godnymi swego wezwania, aby z mocą udoskonalił w nas wszelkie pragnienie dobra oraz czynów płynących z wiary. Aby w nas zostało uwielbione imię Pana naszego, Jezusa Chrystusa, a my w Nim, za łaską Boga naszego i Pana Jezusa Chrystusa.

Niech to ziemskie dziś, w którym obchodzimy tę wspaniałą Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla wszechświata, ta OSTATNIA Niedziela roku liturgicznego, pobudzi naszą wiarę w Jezusa, wzmocni naszą nadzieję położoną w Jezusie i rozpali naszą miłość do naszego Króla i Zbawcy!

Dziękuję Ci, Panie Jezu za życie – to na ziemi i to wieczne. Jeżeli mi jeszcze brakuje gorliwości w miłości i czasem zapominam o Tobie, o celu mego życia, skupiając się na rzeczach lub ubóstwiając osoby wokół mnie, to przybądź ze swym miłosierdziem. „Umocnij i ustrzeż od złego, skieruj me serce ku miłości Twojej i Chrystusowej cierpliwości!”.

6 listopada po raz pierwszy obchodzimy w kalendarzu liturgicznym wspomnienie nowych błogosławionych męczenników ze Zgromadzenia Redemptorystów: bł. Józefa Ksawerego Gorosterratzu i jego pięciu towarzyszy. Ich beatyfikacja odbyła się 13 października 2013 roku w mieście Tarragona w Hiszpanii. Uroczystościom beatyfikacyjnym szerokiej grupy ponad pięciuset męczenników hiszpańskich przewodniczył ks. kardynał Angelo Amato, prefekt Kongregacji ds. Kanonizacyjnych i delegat papieża Franciszka.

Uciski, przeciwności, prześladowania nikogo nie ominą. Wcześniej czy później przyjdą. Są wpisane w chrześcijańskie życie. Niejednokrotnie wystawiają wiarę na próbę.Podobnie jak trzęsienia ziemi, powodzie, poddają próbie wszelkie konstrukcje: mosty, budynki; tak i „burzliwe” wydarzenia w życiu sprawdzają prawdziwość wiary.Dopiero w tych ekstremalnych sytuacjach widać, w jaki sposób człowiek buduje swoje życie, jakich używa do tego „materiałów”, na jakich projektach opiera swoje życie.