Większość z nas, jeśli nawet nie widziało osobiście, to na pewno spotkało się z jakąś reprodukcją przedstawiającą słynny „Sąd Ostateczny” Michała Anioła. Artysta malował ten fresk na zachodniej ścianie Kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie przez siedem lat od 1534 do 1541. Do dzisiaj „Sąd Ostateczny” uważa się za jedno z największych stworzonych przez jednego artystę dzieł w historii. To ogromne malowidło przedstawia prawie 400 postaci. W centrum obrazu ukazany jest Chrystus w świetlistej powłoce jako sędzia. Wokół niego są osoby zbawione. Kolorystyka tej części fresku jest pogodna, jasna. Niebieskie tło oznacza niebo i radość wieczną. Na dole po prawej stronie ukazana jest droga do piekła, gdzie trafiają ludzie źli. Ta część przedstawiająca potępienie, uwieczniona jest czernią i czerwienią oraz ich różnymi odcieniami. Dzieło symbolizuje koniec świata oraz sąd ostateczny. Idea jest oczywista, każdy człowiek ostatecznie ma tylko dwie możliwości: albo wieczne potępienie, albo wieczne szczęście.

Bóg jest we wnętrzu swojego Kościoła (por. Ps 46, 6) Tymi słowami modliliśmy się dziś, śpiewając psalm responsoryjny, w święto Rocznicy Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej, które to Święto jest dla nas zaproszeniem, by wspomnieć, że Kościół to nie organizacja, jakaś firma czy inna forma działalności.

Dzisiejsza opowieść o królu, którą przed chwilą usłyszeliśmy w Ewangelii, nie ma w sobie nic z bajki, ale jest prawdą. I to w dodatku zbawienną prawdą, czyli ratującą nam życie. Bez tej prawdy, nie mamy szans na życie wieczne i na szczęście, które nie kończy się i nie przemija. Oczywiście, ludzie, którzy nie wierzą w Boga, powiedzą, że żaden król nie jest im potrzebny, a szczęście jest tutaj na ziemi i zależy całkowicie od tego, jak zagospodarujemy swoje życie. Jednak my, ludzie wierzący, wiemy, że nasze życie nie bierze początku od nas samych, że sami go nie ochronimy i że nie kończy się dramatem śmierci. Wierzymy i wyznajemy, że naszym Bogiem i Królem jest Jezus Chrystus, który nie jest podobny do żadnego z ziemskich władców. Nasz Król Jezus Chrystus używa swojej boskiej władzy do tego, aby służyć. Jedyną Jego władzą jest miłość silniejsza od cierpienia i śmierci, silniejsza od naszych niewierności, grzechów i zła.

Św. Albert Wielki, filozof i mistyk, pisał: „Kto porzuca wszystko dla miłości Boga, wie, że zostawił niewiele w porównaniu z tym, co znalazł; ponieważ znajduje w Bogu tyle dóbr, że uważa całą resztę za nicość. Pozostawił rodziców i znajduje Pana; pozostawił dzieci, a znajduje wiele dzieci duchowych; pozostawił dobra materialne, a znajduje dobra duchowe; pozostawił ludzi, a znajduje anioły”. Te słowa są znakomitym opisem życia apostoła, którego święto dziś obchodzimy. Święty Andrzej Apostoł, bo o nim mowa, porzucił wszystko dla miłości Boga.