Wtorek piątego tygodnia Wielkiego Postu

Wtorek, 24 marca 2026 roku, V tydzień Wielkiego Postu, Rok A, II

Wielki Post zbliża się wielkimi krokami do końca. Nie zdążymy się obejrzeć, a będziemy świętować Zmartwychwstanie Chrystusa. Zanim jednak to nastąpi, zatrzymajmy się nad dzisiejszymi czytaniami, które stopniowo prowadzą nas ku tajemnicy Wielkanocy. W pierwszym czytaniu widzimy, jak Izraelici, wędrując do Ziemi Obiecanej, narzekają na swój los. Znów nie podoba im się to, że Mojżesz i Bóg wyprowadzili ich z Egiptu na pustynię. Mają już tego wszystkiego dosyć (por. Lb 21,4-5).

Historia Izraelitów pokazuje także coś bardzo ludzkiego – postawę, która często pojawia się również w naszym życiu. To całe nasze narzekanie i rozczulanie się nad sobą niczemu nie służy. Nie dotyka głębi problemów ani ich nie rozwiązuje. Co najwyżej prowadzi do kolejnych zranień i pogłębia cierpienie. Jest jak jad, który zatruwa właściwe podejście do życiowych trudności, podcina skrzydła i sączy zgorzknienie. Przypomina ślepe uliczki, które przebiegają na poziomie czysto ludzkim. W narzekaniu najważniejsze staje się własne „ja”, co wyraźnie widać u Izraelitów.

Za to nieustanne narzekanie Bóg dopuszcza na lud węże o palącym jadzie. Wielu Izraelitów umiera po ich ukąszeniu. Zagrożenie śmiercią fizyczną sprawia jednak, że uznają swój grzech i skruszeni proszą Mojżesza o wstawiennictwo u Boga (por. Lb 21,6-7). W odpowiedzi Pan obiecuje lekarstwo – ratunek. Otrzymują kolejną szansę, ocalenie od Boga. Mojżesz ma umieścić na palu węża miedzianego, a każdy, kto na niego spojrzy, pozostanie przy życiu (por. Lb 21,8-9). Wąż wykonany przez Mojżesza nie był żadnym amuletem. Nie miał właściwości magicznych ani sprawczej mocy – był jedynie znakiem. Wskazywał na zbawczą wolę Boga. Izraelici spoglądali na węża – znak tego, co przynosiło śmierć – który dla nich stawał się znakiem życia.

Do tego wydarzenia z historii Izraela nawiązuje również dzisiejsza Ewangelia. Jezus nie mówi jednak o wężach o palącym jadzie, lecz o grzechach, w których człowiek może umrzeć, jeśli nie przyjmie zbawienia. Ostrzega, że jeśli ludzie nie uwierzą w Niego, pozostaną w swoich grzechach (por. J 8,21-24). Zapowiada swoje odejście do Ojca i odkupienie ludzkości. Mówi także o swoim wywyższeniu na krzyżu dla naszego zbawienia (por. J 8,28).

Dlatego Jezus odnosi to prastare wydarzenie z historii Izraela do swojej męki i śmierci. Zapowiada w ten sposób swoje wywyższenie na krzyżu. Żydzi wielokrotnie chcieli ukamienować Jezusa, uważając Go za bluźniercę (por. J 8,59). Jednak nie w taki sposób miała dokonać się Jego ofiara. Człowiek ukamienowany zostaje niejako zrównany z ziemią i znika pod kamieniami. Jezus natomiast miał być wywyższony na krzyżu, ukazany wszystkim, aby można było na Niego patrzeć, kontemplować i adorować. Wchodzi na Golgotę – jest to droga wstępująca, prowadząca do Ojca. Na Golgocie zawiśnie w miejscu centralnym, pomiędzy dwoma złoczyńcami (por. Łk 23,33). Krzyż Jezusa staje się miejscem Jego wywyższenia i zbawienia ludzkości. Sam Jezus zapowiadał to słowami: „A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne” (J 3,14-15).

Jezus z miłości – będąc samą Miłością – przyjął cierpienie, aby objawić i potwierdzić swoją miłość do nas (por. Rz 5,8). Uniżył się aż do największego upokorzenia, tak nisko, aby nikt nie mógł powiedzieć, że nie jest godzien przyjść do Pana (por. Flp 2,6-8). Kim jestem jako człowiek, że Jezus chce zapłacić aż tak wielką cenę za mnie? Czy doceniam to, że Bóg dał swojego Syna, aby mnie odkupił i zbawił na krzyżu (por. J 3,16)? Pozwolił, aby Jezus został wywyższony na krzyżu dla naszego zbawienia.

Kazania-homilie: Wtorek piątego tygodnia Wielkiego Postu

o. Edmund Kowalski CSsR (27 marca 2012 roku, Rok B,II)

o. Jan Chaim CSsR (19 marca 2013 roku, Rok C, I – Uroczystość św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny)