Wielka Środa

Środa, 1 kwietnia 2026 roku, Wielki Tydzień, Rok A, II

Wczoraj usłyszeliśmy zapowiedź zdrady Judasza i zaparcia się Piotra. Liturgia Wielkiej Środy zachęca nas do medytacji nad dwoma czytaniami, na pozór niezwiązanymi ze sobą: trzecią pieśnią Sługi Pańskiego (Iz 50,4-9) oraz zawartą w Ewangelii Mateusza zapowiedzią zdrady Judasza.

Z prorockiej zapowiedzi dowiadujemy się, że Sługa uważnie słucha słów Pana i przekazuje je, nie zważając na prześladowania i obelgi, jakie na niego spadają. Bóg obdarzył go wrażliwym uchem i wymownym językiem, aby nie uronił żadnego słowa Bożego i mógł skutecznie przekazywać ludziom to słowo od Boga. Wszystko, czym jest i co podejmuje jako swoją misję, ma służyć większej chwale Bożej i pożytkowi ludzi. Sługa Pański może być tak mężny i wytrwały dlatego, że wie, iż Bóg jest blisko niego i go wspiera: „Oto Pan Bóg mnie wspomaga” (Iz 50,9). Ta tajemnicza w czasach Izajasza postać Sługi cierpiącego to prorocki obraz Jezusa Chrystusa, dlatego Kościół odczytuje tę pieśń jako zapowiedź Jego cierpień.

W dzisiejszej Ewangelii słyszymy, jak Judasz podejmuje działanie związane z zamiarem wydania Jezusa. Sam idzie do arcykapłanów i przedstawia tę straszną propozycję: „Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam?” (Mt 26,15). Słowa, którymi zwraca się do arcykapłanów, wskazują jedynie na kwestię pieniędzy, nawet jeśli nawiązują do zapowiedzi z Księgi Zachariasza. Trudno zrozumieć, co popchnęło Judasza do takiej decyzji i do spełnienia jej z determinacją, bez skrupułów. Za trzydzieści srebrników uczeń jest gotów wydać Mistrza. Zaproponowana suma jest śmiesznie mała, ale Judasz nie oponuje. Od tej chwili szuka okazji, by zdradzić Jezusa.

Podczas spożywania wieczerzy z uczniami Jezus mówi: „Zaprawdę powiadam wam: jeden z was Mnie zdradzi” (Mt 26,21). Znamienne jest to, że każdy z uczniów wyraża lęk przed tym, iż to on może zdradzić Jezusa. Każdy z nich pyta: „Chyba nie ja, Panie?” (Mt 26,22). Nie wymieniając wprost Judasza, lecz odpowiadając, że ten, kto zanurzył z Nim rękę w misie, Jezus wskazuje na zdrajcę obecnego pośród uczniów, podkreślając, że zdrada dokonuje się w najbliższej wspólnocie, a gest wspólnego spożywania posiłku uwydatnia dramat niewierności jednego z najbliższych.

Szczytem przewrotności Judasza było niewinne pytanie: „Czy nie ja, Rabbi?” (Mt 26,25), zadane publicznie Jezusowi. Właśnie takie pytanie miał odwagę zadać Judasz już po wizycie u arcykapłanów. Nie wiadomo, co jest bardziej przerażające w postawie tego człowieka: cynizm, przewrotna odwaga czy niczym nie dające się wytłumaczyć zaślepienie. Rzeczywiście: „biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany” (Mt 26,24).

Wsłuchiwanie się w tę Ewangelię może napawać pewnego rodzaju niepokojem. Oto jeden z najbliższych uczniów Jezusa, ten, który towarzyszył Mu każdego dnia i w sposób szczególny był otaczany Jego troską, z własnej inicjatywy, z wolnego wyboru decyduje się wydać Jezusa. Fakt, iż jeden z apostołów okazał się zdrajcą, od najdawniejszych czasów zastanawia i intryguje chrześcijan. Jak to się stało, że dopuścił się tak strasznego czynu, mimo że przebywał tak blisko Jezusa?

Dotykamy w tym miejscu samego sedna tajemnicy zła i granic ludzkiej wolności. A wolność – pomimo swej zdolności do niesprawiedliwości, czasami przekraczającej wszelkie granice – pozostaje na zawsze wpisana w Boże plany wobec człowieka. Dzisiejsza Ewangelia nie tylko ukazuje nam to, do czego zdolny jest człowiek w swej wolności, ale pozwala nam także dostrzec, na czym polega wolność Boga. Bóg w swojej wszechmocy nie odbiera człowiekowi wolności, lecz ją podtrzymuje i szanuje, nawet wtedy, gdy zostaje ona użyta przeciw Niemu. Dopuszczając zdradę, nie jest jej sprawcą, ale potrafi włączyć ją w swój plan zbawienia. W ten sposób ludzka niewierność nie niweczy Bożych zamiarów, lecz staje się miejscem objawienia większej miłości i miłosierdzia. Syn został przez człowieka sprzedany prawie za bezcen, a jednak wykupił nas za cenę swojej krwi.

Jezus cierpiał i umarł na krzyżu nie tylko na skutek zdrady Judasza, lecz dlatego, że w swoim posłuszeństwie dobrowolnie przyjął wolę Ojca dla naszego zbawienia. Bóg dopuścił ludzką niewierność, nie będąc jej sprawcą, a Chrystus w pełni wolności przyjął mękę, przemieniając grzech człowieka w narzędzie odkupienia. Męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa są jednym wielkim aktem miłości Boga względem ludzi.

Historia Judasza uczy nas, że największym niebezpieczeństwem nie jest upadek, lecz odrzucenie możliwości podniesienia się. Grzechem Judasza była nie tylko zdrada, ale także ostateczna odmowa przyjęcia przebaczenia.

Niech ta refleksja będzie dla nas okazją do rachunku sumienia. Można być blisko Jezusa, a jednak upaść, zaprzeć się Go, a nawet zdradzić. Jeśli już zdarzy się nam upadek, umiejmy jak Piotr wrócić do Jezusa. Najbardziej niebezpieczne jest pozostanie w grzechu, zamknięcie się w sobie i utrata nadziei na przebaczenie. Dopiero rozpacz i rezygnacja oddzielają człowieka od miłosierdzia, które Bóg nieustannie mu ofiaruje. Nigdy nie powinniśmy ulec rozpaczy i zwątpieniu. Chrystus czeka na nasz powrót i gotów jest nam przebaczyć nasze słabości, grzechy, nawet dalekie odejście od Niego, bylebyśmy tylko chcieli do Niego wrócić.

Niezależnie od tego, jak bardzo i w jaki sposób zgrzeszyliśmy, dziś jest czas, aby prosić Boga o łaskę pokuty, o dar łez, który roztapia serce, jak stało się to w przypadku Piotra. Skorzystajmy więc z tej możliwości, by przed świętami Zmartwychwstania Pańskiego pójść do spowiedzi i otworzyć się na przebaczające działanie Chrystusa.

Rozważania (kazania-homilie): Wielka Środa

o. Grzegorz Jaroszewski CSsR (04 kwietnia 2012 roku, Rok B, II)

o. Edmund Kowalski CSsR (27 marca 2013 roku, Rok C, I)

o. Piotr Andrukiewicz CSsR (16 kwietnia 2014 roku, Rok A, II)

o. Ryszard Bożek CSsR (o1 kwietnia 2015 roku, Rok B, I)

o. Mariusz Simonicz CSsR (23 marca 2016 roku, Rok C, II)

o. Jacek Dembek CSsR (12 kwietnia 2017 roku, Rok A, I)

o. Arkadiusz Buszka CSsR (28 marca 2018 roku, Rok B, II)

o. Andrzej Makowski CSsR (17 kwietnia 2019 roku, Rok C, I)

o. Łukasz Baran CSsR (08 kwietnia 2020 roku, Rok A, II)

o. Mariusz Więckiewicz CSsR (31 marca 2021 roku, Rok B, I)

o. Jarosław Krawczyk CSsR (13 kwietnia 2022 roku roku, Rok C, II)