Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych – trzecia Msza - Homilie Rok A 2025/26

Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych – trzecia Msza

Poniedziałek, 2 listopada 2026 roku, XXXI tydzień zwykły, Rok A, II

Od kilku dni na cmentarzach panuje wzmożony ruch. Każdy przychodzi, odwiedza groby swoich bliskich zmarłych i dba o to, aby szczególnie w tym czasie było jak najładniej. Wiele osób zatrzymuje się na 1 listopada, a później już nie przychodzi na cmentarz. To piękne, że 1 listopada, kiedy obchodzimy uroczystość Wszystkich Świętych, myślimy szczególnie o tych, którzy już odeszli do wieczności. Zatrzymując się jednak tylko na tym dniu, popełniamy błąd. To właśnie dziś Kościół w sposób szczególny wspomina wszystkich wiernych zmarłych, a zwłaszcza tych, którzy oczekują na pełnię zjednoczenia z Bogiem w czyśćcu i potrzebują naszej modlitwy. Przez najbliższe dni możemy im bardzo pomóc – nie przez samo przyniesienie znicza czy ustawienie kwiatów, choć są one dla nas ważnym znakiem pamięci, lecz przede wszystkim przez modlitwę i ofiarowanie za nich odpustu zupełnego. Praktyka ta przypomina nam również o nadziei życia wiecznego.

Dzień dzisiejszy jest dniem szczególnej refleksji i zadumy. Wspominamy wszystkich wiernych zmarłych – tych, których nie ma już pośród nas na tym świecie. Często, gdy wspominamy kogoś bliskiego, pojawiają się myśli i pragnienia, aby ta osoba była jeszcze z nami, pośród nas. Być może odczuwamy smutek i tęsknotę. Teksty dzisiejszej liturgii przynoszą nam jednak pokrzepienie i nadzieję. Nie oznacza to, że nie ma miejsca na smutek, lecz że w jego przeżywaniu towarzyszy nam nadzieja płynąca z wiary.

Księga Mądrości przypomina, że „dusze sprawiedliwych są w ręku Boga i nie dosięgnie ich męka (…) oni trwają w pokoju”. Gdy staramy się żyć według przykazań, zgodnie z wolą Bożą, możemy ufać, że choć odejście z tego świata jest trudne i często bolesne, to w wieczności czeka nas pokój i prawdziwe szczęście. Czasem potrzebne jest jeszcze oczyszczenie, któremu odpowiada rzeczywistość czyśćca, ale ostatecznie możemy mieć nadzieję na udział w dobrach wiecznych. Te słowa są pierwszym znakiem nadziei, jaką daje nam dzisiejsza liturgia, gdy zastanawiamy się nad losem zmarłych.

Święty Paweł w słowach Pierwszego Listu do Koryntian umacnia nas w nadziei zmartwychwstania. To bardzo dobra nowina, która utwierdza nas w prawdzie, że śmierć nie ma ostatniego słowa. Jezus Chrystus pokazał, że jest Panem życia i śmierci, a przez swoje zmartwychwstanie otworzył nam drogę do życia wiecznego. Współczesny świat dąży do udoskonalania i upiększania ludzkiego ciała. Wiele osób chce nieraz za wszelką cenę jak najbardziej przedłużyć swoje życie. Prawda jest jednak taka, że „to, co widzialne, przemija, to zaś, co niewidzialne, trwa wiecznie”. To, co zdobywamy na tym świecie, kiedyś zostawimy. Nasze ciało po śmierci ulega rozkładowi, ale człowiek nie przestaje istnieć. Dusza ludzka jest nieśmiertelna, dlatego powinniśmy troszczyć się przede wszystkim o nasze życie duchowe i o relację z Bogiem. Tak wiele osób nadmiernie troszczy się o swój majątek i wygląd – o to, co kiedyś przeminie – zaniedbując przy tym swoje wnętrze i życie duchowe. Jezus zapewnia nas, że w domu Ojca jest mieszkań wiele, a święty Paweł przypomina nam o nadziei zmartwychwstania i życia wiecznego. Każdy człowiek, niezależnie od statusu społecznego, jest powołany do zbawienia i może pokładać nadzieję w Bożym miłosierdziu. To kolejny znak nadziei i pociechy, gdy spoglądamy ku życiu wiecznemu.

Przez najbliższe dni – aż do 8 listopada – możemy skorzystać z okazji, by pomóc zmarłym, którzy potrzebują naszej modlitwy. To właśnie dzięki twojej modlitwie, siostro, bracie, oraz ofiarowanemu za zmarłych odpustowi możemy wspierać dusze oczekujące na pełnię zjednoczenia z Bogiem w czyśćcu. Kościół daje nam piękną okazję, abyśmy pomogli tym, którzy odeszli z tego świata, w drodze do pełni życia wiecznego. Wystarczy nawiedzić cmentarz, pomodlić się za zmarłych i spełnić pozostałe warunki wymagane do uzyskania odpustu zupełnego, który można ofiarować za osobę zmarłą.

Ten dzień refleksji, zadumy i szczególnej modlitwy za zmarłych jest dla nas wezwaniem do umacniania nadziei życia wiecznego i odnowienia pragnienia niesienia pomocy duszom czyśćcowym. Niech zachętą będą dla nas słowa świętego Alfonsa Liguoriego: „Nie wiem, jak może być bez winy ten, który nie dba, by dopomóc duszom czyśćcowym przynajmniej swymi modlitwami… One są niezmiernie wdzięczne i będą się za nas modlić, kiedy dostąpią chwały”.