Nasze życie nie jest dziś wolne od problemów i trudności, które wprowadzają w nasze serca lęk i obawę.Dlatego będąc chrześcijanami, powinniśmy cieszyć się łaską Bożego pokoju i z niego czerpać ufność i nadzieję, które pozwalają przezwyciężać wszelki ludzki lęk. Powinniśmy też nieść światu Boga pokoju oraz ducha miłości i pojednania.

Mieć przy sobie kogoś, komu można zwierzyć się z największych tajemnic. To marzenie, pragnienie wielu ludzi... To może być bliska osoba z rodziny – mąż, żona, rodzice. To może być przyjaciel lub przyjaciółka. Ktoś wypróbowany, kto wysłucha, zrozumie. I jeszcze jedna ważna rzecz – nie potępi.

Podobno w niebie jest bardzo dobrze. Tak mówią, a nikt tam nie bywał. Nie wrócił ze szkolnej wycieczki – Nie opowiedział! Kilka książek o niebie pisało. Ktoś nawet napisał tam list... I ludzie to wszystko czytają... Chcąc zdobyć do nieba klucz. Innym się znowu wydaje, że niebo jest tuż za rogiem. Wejście ma kolor błękitu, a klamka straszy zimnym złotem. Podobno tak, tak gdzieś słyszałem, mapę nieba trzyma u siebie Bóg, wejście ma kolor miłości, a klamka rzeźbiona jest z naszych cnót. Bethesda – Gdzie jest niebo...

Nic nie może nas oddzielić od Boga, jak poucza św. Paweł w „Liście do Rzymian”, gdyż jeśli Bóg z nami, któż przeciwko Nam? Nasza ufność, że wyjdziemy cało ze wszystkich udręk i prób, nie opiera się na naszych wątłych siłach, ale na Mocy Boga. On nas umiłował przed wiekami i nie wahał się oddać swego Syna na śmierć dla naszego zbawienia.

Apostołowie zdawali sobie sprawę, że dzieło przepowiadania chrystusowego Królestwa Prawdy i Życia, które zostało im powierzone przez samego Chrystusa, nie może ucierpieć z powodu niewierności Judasza. Wierni tradycji i oświeceni łaską Ducha Świętego, podjęli decyzję, aby ktoś objął wakujące miejsce w apostolskim gronie i głosił prawdę Chrystusa Królestwa.Dzisiejsze święto, to nie tylko wspomnienie tamtego wydarzenia. To nie parę klatek historycznego mikrofilmu. Ono uświadamia nam dziś, że przez chrzest święty również i my mamy udział w apostolskim posługiwaniu (Dz 1, 17). Każdy z nas ma zagwarantowane miejsce w tym Chrystusowym dziele.

Dzień zesłania Ducha Świętego uważany jest za początek Kościoła, za dzień jego narodzin. Był to chrzest Kościoła, który narodził się, aby głosić wszystkim Ewangelię. Zesłanie Ducha Świętego nie było tylko jednorazowym działaniem. Duch został dany Kościołowi i działa w nim przez wszystkie pokolenia. Napełnia serca kolejnych pokoleń wierzących, usuwając z nich lęk i obficie ubogacając swoimi darami.

Maryja pragnie nas uczyć życia z Bogiem. Wiedział o tym Jezus, dlatego daje Ją za Matkę … całemu Kościołowi, który jako dziecko potrzebuje prowadzenia. Kościół jest prowadzony przez Ducha św., ale potrzebuje jednocześnie wzoru, jak szukać i słuchać Boga, jak uczyć się zaufania wobec Niego.Maryja swoim niepozornym życiem realizowała tę drogę, choć nie zawsze było łatwo i nie wszystko rozumiała. Przeżywała jednak swoje życie z Bogiem, w bliskiej z nim relacji

Kapłaństwo jest zakorzenione w kapłaństwie Jezusa Chrystusa. I to zarówno to hierarchiczne, wynikające z sakramentu kapłaństwa, jak i to powszechne – wynikające z sakramentu chrztu.

Trójca Święta jest Miłością. Ojciec jest tym, który miłuje; Syn jest tym, który jest miłowany, a Duch Święty jest miłością. Życie chrześcijanina jest nierozłącznie powiązane z Trzema Osobami Boskimi. W imię i w dialogu z Nimi kształtowane jest całe nasze życie wiary – od kołyski aż po grób.

W tę dzisiejszą Radosną Uroczystość – Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa, zechciejmy z całych sił podziękować Jezusowi za Jego miłość i obecność pośród nas. Dzisiaj mamy także okazję do przeproszenia i zadośćuczynienia za grzechy obojętności, braku szacunku i świętokradztwa, jakimi niektórzy ludzie obrażają Chrystusa w Eucharystii.