Poniedziałek pierwszego tygodnia Wielkiego Postu

Poniedziałek, 23 lutego 2026 roku, I tydzień Wielkiego Postu, Rok A, II

Ewangelia na Poniedziałek I tygodnia Wielkiego Postu to słowo, które nie powinno budzić lęku ani niepewności w życiu człowieka wierzącego. Mimo że znajdujemy w niej mowę o sądzie i odpowiedzialności, to wsłuchując się głębiej, możemy odnaleźć przede wszystkim słowo umocnienia i pokrzepienia. Jest to szczególnie ważne, kiedy podejmujemy drogę wielkopostnego nawrócenia i pokuty.

Dobrze jest czytać i rozumieć tę Ewangelię w szerszej perspektywie. Tym właściwym punktem odniesienia jest przede wszystkim obietnica Boga objawiona w słowach Jezusa, który powiedział do swoich uczniów: „Pójdźcie, błogosławieni u Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo przygotowane dla was od założenia świata” (Mt 25,34).

Łatwo jest w dzisiejszym świecie uwierzyć, że Bóg jest Tym, który wszystko zaczyna od rozliczania. Prawda jest jednak inna, bo Boża perspektywa na życie człowieka rozpoczyna się zawsze od zaproszenia i bliskości skierowanej do każdego z nas. Tak właśnie należy rozumieć czas Wielkiego Postu, szczególnie zaś jego początek. Jest to droga nie tyle oskarżenia i rozliczenia, ile raczej droga bliskości z Bogiem, także poprzez bliskość z drugim człowiekiem.

Bóg do każdego z nas zwraca się ze słowami otuchy i nadziei, przypominając, że każdy z nas jest przez Niego chciany i wybrany. Miłość Boga objawia się w tym, że On sam przypomina nam o swojej miłości i zapewnia nas o łaskach, których na co dzień potrzebujemy.

Warto również odnaleźć w słowach dzisiejszej Ewangelii te miejsca, w których Jezus na każdego z nas nieustannie czeka. Nie jest On Bogiem dalekim i niedostępnym. Stał się człowiekiem, aby można było spotkać się z Nim w drugim człowieku, szczególnie w tym, który jest chory, samotny czy spragniony. Drugi człowiek staje się zatem niezwykłą przestrzenią spotkania i bliskości z Bogiem.

Wyobraźmy sobie prostą sytuację:

Mijasz jutro kogoś smutnego, zmęczonego, może proszącego o pomoc – i masz wybór, czy przejść obojętnie, czy zatrzymać się choć na chwilę. Właśnie w tej konkretnej chwili rozstrzyga się Ewangelia.

Dzisiejsza Ewangelia staje się Dobrą Nowiną, ponieważ w osobie Jezusa odkrywamy coś jeszcze głębszego. Skoro Bóg jest obecny w biedzie drugiego człowieka, to znaczy, że jest On obecny także w każdym głodzie i chorobie naszego serca. Być może to właśnie my sami, w naszych słabościach i zagubieniu, jesteśmy tym potrzebującym człowiekiem. Tą Dobrą Nowiną staje się więc dla nas przekonanie, że Chrystus jest z nami we wszystkim, co poranione i ubogie.

Czas Wielkiego Postu to nie czas wygrywania konkursu na wewnętrzną doskonałość ani udowadniania, że potrafię być wystarczająco silny. To raczej czas doświadczania bliskości Boga w moim życiu. Droga do takiego doświadczenia jest co roku ta sama – sprawdzona i pewna. Odkryć Boga przez bliskość z drugim człowiekiem oraz odkryć Jego bliskość w moim sercu mogę przez modlitwę, post i jałmużnę. W tych wymiarach jest miejsce na praktykowanie miłości.

Jeśli więc pytasz, co masz zrobić konkretnie – zacznij jutro od jednego gestu miłości wobec jednej osoby.

A jeśli kiedyś będziemy sądzeni z miłości, warto pamiętać, że „Bóg, który jest Miłością” (por. 1 J 4,8), każdego dnia tego czasu daje nam nową szansę.

Zapamiętaj jedno zdanie: spotkanie z człowiekiem zawsze jest spotkaniem z Bogiem.

Niech ten czas będzie drogą bliskości z Bogiem. Niech ta droga stanie się bardziej drogą zaufania i odkrywania Jego obecności niż drogą strachu i ciężaru.