Czwartek, 26 lutego 2026 roku, I tydzień Wielkiego Postu, Rok A, II

 

 

 

CZYTANIA

 

 

 

 

W liturgii słowa usłyszeliśmy dziś fragment Księga Estery – jednej z pięciu megilot, czyli zwojów czytanych w tradycji żydowskiej podczas najważniejszych świąt. Obok niej są:

– Pieśń nad Pieśniami (czytana w Paschę),
– Księga Rut (Szawuot),
– Lamentacje Jeremiasza (biblical book),
– Księga Koheleta (Sukkot),
– oraz właśnie Księga Estery, odczytywana w święto Purim.

Z pewnością Księga Estery nie jest księgą „poboczną”. To tekst, który wspólnota czyta uroczyście, publicznie, rok po roku. A jeśli ktoś jeszcze jej nie czytał w całości – warto to zmienić. Bo Księga Estery to nie jest spokojna opowieść religijna. To historia pełna napięcia, pałacowych intryg, nagłych zwrotów akcji, spisków i walki o życie całego narodu. Wśród bohaterów tej biblijnej księgi odnajdujemy potężnego króla Persji, ambitnego urzędnika knującego plan zagłady oraz młodą kobietę – Esterę – która zostaje królową. W tle tej historii pojawia się też wątek miłosny. Tę biblijną księgę czyta się jak dobrze napisaną powieść. To nie jest fikcja literacka napisana dla rozrywki, lecz raczej opowieść o odwadze w chwili próby.

 

Są takie momenty w naszym życiu, kiedy człowiek staje pod ścianą. Wydaje się wówczas, że ludzkie rozwiązania zostały już wyczerpane. Kiedy dziś słyszymy w Kościele czytanie z Księgi Estery, Estera główna bohaterka tej biblijnej księgi znajduje się właśnie w takiej sytuacji. Wie, że nie tylko jej życie, ale przyszłość całego jej narodu jest zagrożona zagładą. Wie też, że jeśli wejdzie przed oblicze króla bez stosownego zaproszenia lub wezwania, może ją to kosztować życie. To nie jest symboliczny lęk – to realne niebezpieczeństwo. W takiej właśnie sytuacji Estera modli się. Zwraca się do Boga i całym sercem podejmuje post oraz wyrzeczenie. Podczas modlitwy przed Bogiem przypomina i sobie samej, i Jemu trudne momenty z historii Izrael, kiedy ten lud i jego przywódcy doświadczali zarówno obecności, jak i pomocy samego Boga. Zauważ, że Estera nie zaczyna od strategii, nie kalkuluje. Ona uniża się przed Bogiem. Zdejmuje królewskie szaty, przywdziewa pokutne stroje. Nie nosi biżuterii, nie stosuje kosmetyków – pości. Staje w prawdzie: „Panie, nie mam nikogo oprócz Ciebie”. To modlitwa człowieka, który wie, że sam nie da rady. On staje w pokorze i prawdzie. I wtedy zaczyna się modlitwa.

 

Rolą psalmu responsorialnego w każdej liturgii jest odpowiedź na słowo, które usłyszeliśmy w pierwszym czytaniu. Dziś za psalmistą powtarzamy: „Pan mnie wysłuchał, kiedy Go wzywałem”. Psalmista nie mówi: „Pan wysłuchał mnie, kiedy byłem silny”, ale zaświadcza, że Bóg wysłuchał wtedy, „kiedy Go wzywałem”. Bóg odpowiada na wołanie człowieka. Co więcej, psalmista składa świadectwo: „W dniu, w którym Cię wzywałem, wysłuchałeś mnie, pomnożyłeś moc mojej duszy”. Dawid dziękuje Panu Bogu za łaskę, jakiej niegdyś doświadczył – za to, że okazał mu pomoc i wsparcie, że go pocieszył. Bóg najpierw wzmacnia serce, daje odwagę, przywraca pokój. Często chcemy, by Bóg natychmiast zmienił okoliczności, a On najpierw przemienia nas, byśmy potrafili przez nie przejść. Bóg jest obecny w naszym życiu i obficie obdarza nas swoimi łaskami, choć nie zawsze potrafimy je od razu dostrzec.

 

W dzisiejszej Ewangelii (Mt 7,7-12) Jezus zapewnia nas, że kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje; a kołaczącemu otworzą. Jezus mówi bardzo prosto: Proście. Szukajcie. Kołaczcie. W tym wszystkim bądźcie wytrwali, nie rezygnujcie, nie zniechęcajcie się. Stawajcie przed Bogiem w prostocie, pokorze i uniżeniu, a zarazem nie lękajcie się wytrwale prosić w waszych potrzebach. Słowa Jezusa nie są poetycką metaforą, lecz konkretną obietnicą. Autentyczna modlitwa prośby wymaga pokory. Człowiek dumny nie potrafi prosić. Człowiek samowystarczalny nie ma potrzeby ani szukać, ani kołatać do czyichś drzwi.

 

Dzisiejsza liturgia słowa mówi do nas przez konkretnych bohaterów o modlitwie: Estera prosiła, Dawid wołał, a Jezus zapewnia: „Kto prosi, otrzymuje”.

 

Może twoje „niebezpieczeństwo” nie jest edyktem zagłady wydanym przez króla, jak było w przypadku Estery. Twoim niebezpieczeństwem może być kryzys przeżywany w małżeństwie lub w rodzinie, lęk o przyszłość, brak pracy, choroba, a może decyzja, którą trzeba podjąć, a która przeraża. Słowo Boże pyta dziś bardzo konkretnie: jak postępuję w obliczu takich wyzwań? Co robię jako pierwsze? Czy od razu szukam rozwiązania na własną rękę, a może rzucam się w wir działania? A może czuję się sparaliżowany i wpadam w panikę? A może uciekam w sen lub w rozpraszacze albo w nałogi?

 

Estera, Dawid i Jezus uczą mnie, żeby zaufać Bogu – by najpierw z moim problemem zatrzymać się przed Nim, by w modlitwie bardzo konkretnie nazwać swój lęk, potrzebę i pragnienie, wreszcie by z wiarą poprosić. Nie komplikuj swojej modlitwy. Bóg nie oczekuje pięknych zdań. On czeka na otwarte i skruszone serce.

Taka modlitwa nie jest ucieczką od odpowiedzialności. To właściwa kolejność: najpierw modlitwa – rozmowa z Bogiem – a potem podjęcie działania.

 

Wielki Post przypomina nam jednak coś jeszcze głębszego: każda prawdziwa modlitwa prowadzi do misterium krzyża i zmartwychwstania, bo to właśnie tam Bóg najpełniej odpowiedział na wołanie człowieka.

Estera ryzykowała życie, aby ocalić swój lud; Chrystus oddał życie, aby ocalić wszystkich.

Dlatego chrześcijanin modli się nie do Boga dalekiego, lecz do Boga ukrzyżowanego i zmartwychwstałego.

 

Zapamiętaj jedno: kto naprawdę ufa Chrystusowi, nigdy nie modli się na próżno.

 

 

 

 

Kazania-homilie: Czwartek pierwszego tygodnia Wielkiego Postu                          

o. Jarosław Krawczyk CSsR  (01 marca 2012 roku, Rok B, II)

o. Andrzej Wodka CSsR  (21 lutego 2013 roku, Rok C, I)

o. Piotr Andrukiewicz CSsR  (13 marca 2014 roku, Rok A, II)

o. Jan Rzepiela CSsR senior  (26 lutego 2015 roku, Rok B, I)

o. Marian Krakowski CSsR  (18 lutego 2016 roku, Rok C, II)

o. Ryszard Hajduk CSsR  (09 marca 2017 roku, Rok A, I)

o. Stanisław Paprocki CSsR  (22 lutego 2018 roku, Rok B, II – Święto katedry św. Piotra Apostoła)

o. Łukasz Baran CSsR  (14 marca 2019 roku, Rok C, I)

o. Andrzej Makowski CSsR  (05 marca 2020 roku, Rok A, II)

o. Wacław Zyskowski CSsR  (25 lutego 2021 roku, Rok B, I )

o. Rafał Nowak CSsR  (10 marca 2022 roku, rok C, II)

o. Piotr Mazur CSsR  (02 marca 2023 roku, Rok A, I)

o. Paweł Drobot CSsR  (22 lutego 2024 roku, Rok B, II – Święto Katedry św. Piotra Apostoła)

o. Edmund Kowalski CSsR  (13 marca 2025 roku, Rok C, I)

o. Stanisław Paprocki CSsR  (26 lutego 2026 roku, Rok A, II)

 

 

 

 

 

 

Drukuj... 
Redemptorysta Prowincji Warszawskiej, obecnie wychowawca Studentatu w Wyższym Seminarium Duchownym Redemptorystów oraz doktorant na Instytucie Nauk Biblijnych KUL (Lublin) – Kraków