Wtorek czwartego tygodnia Wielkiego Postu

Wtorek, 17 marca 2026 roku, IV tydzień Wielkiego Postu, Rok A, II

Wspólnym motywem, jaki proponuje nam Słowo Boże dzisiejszej liturgii, jest woda. Najpierw ta, która wypływa ze świątyni, stając się życiodajnym źródłem rozlewającym się na zewnątrz i przekraczającym jej granice. W Ewangelii woda w sadzawce jest traktowana przez chorych jako mająca moc uzdrawiającą. Te znaki wyraźnie nawiązują do wody chrzcielnej, w której zanurzenie przynosi uzdrowienie i życie. Jest tu jednak istotna wskazówka. Uzdrowienie nie dokonuje się mechanicznie dzięki cudownym właściwościom wody czy magicznym praktykom związanym z jej poruszeniem. Tym, który uzdrawia, jest Jezus, z którego wnętrza płyną strumienie wody żywej. Chrzest nie jest jakimś magicznym obrzędem działającym automatycznie, jak mawiają niektórzy rodzice: „żeby się dziecko dobrze chowało”. Jest wprowadzeniem w relację z Jezusem, który udziela daru życia wiecznego i wyzwala z niewoli grzechu.

Przypatrzmy się dokładniej temu, co dzieje się przy sadzawce. Była tam wielka liczba chorych, ślepych, chromych i sparaliżowanych, czekających na poruszenie wody. Cóż za widok! Cóż za zbiorowisko nędzy i bezsilności! Ludzie ci stracili już zupełnie wiarę we własne siły. Niczego się od siebie nie spodziewali, a tylko wyczekiwali poruszenia wody jako jedynej nadziei. Ewangelista obrazowo przedstawia prawdziwy duchowy stan ludzkości, zdążającej ku ostatecznej śmierci i pragnącej jeszcze uratować resztki gasnącego życia. Do tej ludzkości przychodzi Jezus – Ten, który sprawia prawdziwe poruszenie wody, Ten, który wodę uczynił narzędziem uzdrowienia i wskrzeszenia całej ludzkości, czyniąc ją materią chrztu świętego. Dziś przychodzi także do ciebie, w jakiejkolwiek nędzy byś się znajdował. On i tylko On potrafi temu zaradzić.

Bardzo ciekawe jest pytanie, jakie Jezus zadaje paralitykowi. Nie pyta go nawet o wiarę. Pyta: „Czy chcesz być zdrowy?”. Odpowiedź na to pytanie wydaje się oczywista. Okazuje się jednak, że nie zawsze tak jest. Niektórzy ludzie pozostają chorzy tylko dlatego, że nie chcą wyzdrowieć. W jakiś sposób „urządzili się” w chorobie, ponieważ daje im ona pewne korzyści – jak mówi psychologia: poczucie wtórnej korzyści. Nie muszą już dalej walczyć, są pielęgnowani przez innych, inni się o nich troszczą. Przyjmują, cofając się, postawę dziecka: że to matka o wszystko się zatroszczy (A. Grün). Choroba może zwalniać z trudu życia i odpowiedzialności za nie. Może również rodzić przekonanie, że nie jest niczym złym, a nawet czymś wygodnym, i w konsekwencji prowadzić do postawy pretensjonalnej: jestem chory, więc wszystko mi się należy, wszyscy powinni się o mnie troszczyć. A może uzdrowienie domagałoby się zmiany stylu życia. Z taką postawą spotykają się często spowiednicy, zwłaszcza przy tzw. spowiedziach wielkanocnych. Można niekiedy odnieść wrażenie, że ich celem jest tylko „oczyszczenie” na czas świąt, a nie prawdziwa wola nawrócenia, zmiany życia, wyzwolenia z nałogów i wytrwania w łasce. Dlatego ostatnie słowa Jezusa do paralityka brzmią: „Oto wyzdrowiałeś. Nie grzesz już więcej, aby ci się coś gorszego nie przydarzyło”. Czy może być coś gorszego niż znoszona przez 38 lat choroba? Tak. Gorsza byłaby utrata zbawienia wiecznego z powodu trwania w grzechu ciężkim.

Kazania-homilie: Wtorek czwartego tygodnia Wielkiego Postu

o. Mariusz Simonicz CSsR (20 marca 2012 roku, Rok B, II)

o. Jarosław Krawczyk CSsR (12 marca 2013 roku, Rok C, I)

o. Piotr Andrukiewicz CSsR (01 kwietnia 2014 roku, Rok A, II)

o. Mariusz Mazurkiewicz CSsR (17 marca 2015 roku, Rok B, I)

o. Witold Szamburski CSsR (08 marca 2016 roku, Rok C, II)

o. Witold Szamburski CSsR (28 marca 2017 roku, Rok A, I)

o. Tomasz Mikołajczyk CSsR (13 marca 2018 roku, Rok B, II)

o. Dariusz Pabiś CSsR (02 kwietnia 2019 roku, Rok C, I)

o. Wacław Zyskowski CSsR (24 marca 2020 roku, Rok A, II)

o. Andrzej Makowski CSsR (16 marca 2021 roku, Rok B, I)

o. Łukasz Baran CSsR (29 marca 2022 roku, Rok C, II)