Środa czwartego tygodnia Wielkiego Postu

Środa, 18 marca 2026 roku, IV tydzień Wielkiego Postu, Rok A, II

Czytany dzisiaj fragment Księgi Izajasza zapowiada czasy wyzwolenia z niewoli i powrotu z wygnania. Ta obietnica spełniła się dzięki Boskiej interwencji. Padają słowa przesiąknięte nadzieją, które mają charakter ponadczasowy, a wynikają z tego, kim jest Bóg. Słyszymy dziś jeden z najpiękniejszych tekstów Starego Testamentu mówiący o niezmierzonej miłości Boga: „Czyż może niewiasta zapomnieć o swym niemowlęciu, ta, która kocha syna swego łona? A nawet gdyby ona zapomniała, Ja nie zapomnę o tobie”. Bóg jest niezmienny. Także ciebie darzy taką samą miłością i pragnie twojej wolności.

Z całej długiej dyskusji apologetycznej Jezusa z faryzeuszami, która jest następstwem oskarżeń o uzdrowienie w szabat, zwróćmy uwagę na słowa dotyczące zmartwychwstania i życia wiecznego: „Kto słucha słowa mego i wierzy w Tego, który Mnie posłał, ma życie wieczne”. „Nadchodzi godzina, nawet już jest, kiedy to umarli usłyszą głos Syna Bożego i ci, którzy usłyszą, żyć będą”.

Zbawiciel posiada jednak nie tylko moc przywracania życia ciału. Potrafi – tak jak Ojciec i wraz z Nim – ożywiać ducha ludzkiego. Potrafi ożywiać rozum ludzki, martwy z powodu trwania w ciemnościach zakłamania i różnych błędów. Może uleczyć umysł przez głoszoną Ewangelię i światło Ducha Świętego. Potrafi ożywiać ludzkie serca, martwe z powodu dobrowolnie wybranego egoistycznego życia dla siebie samego, z powodu pychy, zazdrości, chciwości, nieczystości, nienawiści i innych grzechów. Może doprowadzić serca do życia, posyłając Ducha Świętego, aby rozlewaną Bożą miłością ożywił martwego duchowo człowieka (por. Rz 5,5). Duchowe ożywienia dokonują się nieustannie na całym świecie, a przywrócenie życia naszemu ciału nastąpi w dniu ostatecznym. Wielki Post jest właśnie czasem naszego duchowego ożywienia, powstawania ze śmierci grzechu do życia w łasce. Dzieje się to w sakramencie pojednania. Trzeba tylko, aby człowiek zapragnął nowego życia i uczynił wszystko, by osiągnąć życie wieczne.

Aby lepiej zobaczyć, jak różnie ludzie oceniają wartość rzeczy najważniejszych, warto przywołać pewną prostą sytuację z codzienności. Jest taki krótki film ewangelizacyjny, w którym zarejestrowano sondę uliczną wśród przeważnie młodych ludzi. Zadano im dwa pytania. Jedno zupełnie niezobowiązujące: co jedzą sikorki? Na to pytanie niemal wszyscy odpowiadali od razu, z uśmiechem i pewnością. Drugie brzmiało poważnie: za co zapłaciłbyś każdą cenę? Wtedy zapadała cisza, pojawiało się zakłopotanie, niektórzy spuszczali wzrok, inni mówili: „nie wiem”, jakby nigdy wcześniej się nad tym nie zastanawiali. Padały też odpowiedzi: za życie, za zdrowie, za szczęście, za miłość… Dwóch ostatnich rozmówców odpowiedziało: za życie wieczne; za to, by znaleźć się w niebie.

Ta scena bardzo przypomina sytuacje z naszego życia: łatwo rozmawiamy o sprawach błahych – o pogodzie, zakupach, serialach czy planach na weekend – ale często milczymy albo czujemy niepewność, gdy rozmowa dotyka sensu życia, wiary, zbawienia czy wieczności.

A ty, za co zapłaciłbyś każdą cenę? Co jest dla ciebie taką wartością, dla której warto poświęcić wszystko?

Kazania-homilie: Środa czwartego tygodnia Wielkiego Postu

o. Mariusz Simonicz CSsR (21 marca 2012 roku, Rok B, II)

o. Jarosław Krawczyk CSsR (13 marca 2013 roku, Rok C, I)

o. Piotr Andrukiewicz CSsR (02 kwietnia 2014 roku, Rok A, II)

o. Mariusz Mazurkiewicz CSsR (18 marca 2015 roku, Rok B, I)

o. Witold Szamburski CSsR (09 marca 2016 roku, Rok C, II)

o. Witold Szamburski CSsR (29 marca 2017 roku, Rok A, I)

o. Stanisław Madejczyk CSsR (14 marca 2018 roku, Rok B, II)

o. Dariusz Pabiś CSsR (03 kwietnia 2019 roku, Rok C, I)

o. Paweł Mroczek CSsR (25 marca 2020 roku, Rok A, II – Uroczystość Zwiastowania Pańskiego)

o. Andrzej Makowski CSsR (17 marca 2021 roku, Rok B, I)