Środa piątego tygodnia Wielkiego Postu

Uroczystość Zwiastowania Pańskiego

Środa, 25 marca 2026 roku, V tydzień Wielkiego Postu, Rok A, II
25 marca: Dzień Świętości Życia połączony z Duchową Adopcją Dziecka Poczętego

CZYTANIA

Obchodzimy dziś Uroczystość Zwiastowania Pańskiego. Bóg wybrał Maryję spośród wielu setek, a może nawet tysięcy kobiet żyjących w tym czasie na świecie. Wybrał tę jedną, niepowtarzalną. On wiedział, że jest w stanie podołać temu powołaniu – temu, że ma zostać Matką Syna Bożego.

Jak czytamy w Ewangelii według św. Łukasza (Łk 1,26-38), do Maryi przyszedł anioł Gabriel i zwiastował jej, że zostanie Matką Mesjasza. To wydarzenie było dla niej tajemnicą przekraczającą ludzkie rozumienie. Maryja jednak odpowiada na słowa anioła: „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa twego”. W tych słowach objawia się jej pokora, zaufanie i gotowość przyjęcia woli Boga.

Zawsze gdy obchodzimy tę uroczystość, od razu przychodzi mi na myśl fragment opowiadania Brunona Ferrera pt. „Wyjątkowa matka”:

„Czy zapytaliście się kiedyś siebie, w jaki sposób Pan Bóg wybiera matki niepełnosprawnych dzieci? Oto toczy się rozmowa.
Bóg: – Tej dajmy dziecko upośledzone.

Anioł: – Dlaczego właśnie tej, Panie? Jest taka szczęśliwa.

– Właśnie dlatego – mówi uśmiechnięty Bóg. – Czy mógłbym powierzyć upośledzone dziecko kobiecie, która nie wie, czym jest radość? Byłoby to okrutne.

– Ale czy będzie miała cierpliwość? – pyta anioł.

– Nie chcę, aby miała zbyt dużo cierpliwości, bo utonęłaby w morzu łez, roztkliwiając się nad sobą i nad swoim bólem. A tak, gdy tylko przejdzie jej szok i bunt, będzie potrafiła sobie ze wszystkim poradzić.

– Panie, wydaje mi się, że ta kobieta nie wierzy nawet w Ciebie.

Bóg uśmiechnął się: – To nieważne… mogę temu przeciwdziałać. Ta kobieta jest doskonała. Posiada w sobie właściwą ilość egoizmu.

Anioł nie mógł uwierzyć swoim uszom: – Egoizmu? Czyżby egoizm był cnotą?

Bóg przytaknął: – Jeśli nie będzie potrafiła od czasu do czasu rozłączyć się ze swoim dzieckiem, nigdy sobie nie poradzi. Tak, taka ma być właśnie kobieta, którą obdarzyłem dzieckiem dalekim od doskonałości. Kobieta, która teraz nie zdaje sobie sprawy, że kiedyś będą jej tego zazdrościć. Nigdy nie będzie pewna żadnego słowa. Nigdy nie będzie ufała żadnemu swemu krokowi. Ale kiedy jej dziecko po raz pierwszy powie: „mamo”, uświadomi sobie cud, którego doświadczyła. Widząc drzewo, zachód słońca lub niewidome dziecko, będzie potrafiła bardziej niż ktokolwiek inny dostrzec moją moc. Pozwolę jej widzieć rzeczy tak, jak ja sam widzę (ciemnotę, okrucieństwo, uprzedzenia), i pomogę jej wznieść się ponad nie. Nigdy nie będzie samotna. Będę przy niej w każdej minucie jej życia, bo to ona w tak troskliwy sposób wykonuje swoją pracę, jakby była wciąż obok mnie.

– A święty patron? – zapytał anioł, trzymając zawieszone w powietrzu, gotowe do napisania, pióro.

Bóg uśmiechnął się: – Wystarczy jej lustro…”.

To opowiadanie w obrazowy sposób pokazuje, że Bóg powierza ludziom szczególne zadania, ponieważ zna ich serce i wie, do czego są zdolni. W podobny sposób Bóg wybrał Maryję i powierzył jej wyjątkową misję w dziejach zbawienia.

Ma ona stać się Matką Syna Bożego. Ewangelia mówi, że Maryja – zmieszana słowami anioła – rozważała je w swoim sercu. Nie chodzi więc o brak zrozumienia, ale o głębokie wchodzenie w tajemnicę Bożego działania. Następnie wyraziła zgodę. Wybranie i zgoda całkowicie odmieniły jej życie.

A później będzie stawać w obliczu wydarzeń, które jakby nie pasowały do tego, co usłyszała od anioła. Rodzi Syna Bożego, ale w ubogich warunkach Betlejem. Musi uciekać do Egiptu. W końcu stanie pod krzyżem swojego Syna, który miał być Mesjaszem i Królem.

Maryja – tak jak w chwili zwiastowania – przez całe życie, nieraz wbrew ludzkiemu rozumowaniu, pozostaje posłuszna woli Bożej. Sens tego posłuszeństwa i jego zbawienny owoc objawia się w tajemnicy zmartwychwstania Chrystusa, a także w chwale Jej wzięcia z ciałem i duszą do nieba.

Jej posłuszeństwo przyniosło wiele łask dla Kościoła Chrystusowego, którego jesteśmy członkami. Można powiedzieć, że przez swoją zgodę i wierność Maryja w szczególny sposób współpracowała z Bogiem w dziele zbawienia i w ten sposób przyczyniła się także do naszego zbawienia.

Każdy z nas jest wybrany i powołany przez Boga do spełnienia misji na miarę swoich możliwości. Możemy sprostać temu zadaniu, gdy – podobnie jak Maryja – odpowiemy Bogu z ufnością i będziemy potwierdzać ten wybór naszym życiem. Staje się to początkiem naszej drogi przemiany prowadzącej do świętości.

Maryja jest dla nas przykładem pokory i zaufania Bogu. Jej życie pokazuje, że wiara nie polega na tym, że wszystko od razu rozumiemy, ale że potrafimy powierzyć Bogu nasze życie i iść za Jego słowem.

Podobnie jest także w naszym życiu. Czasem nie rozumiemy wydarzeń, które nas spotykają. Dopiero z perspektywy czasu odkrywamy, że Bóg prowadził nas drogą, która miała głębszy sens. Tak jak w przytoczonym opowiadaniu – Bóg wie, co jest najlepsze dla człowieka i jakie zadania może mu powierzyć.

Dzisiejsza uroczystość przypomina nam więc nie tylko o wydarzeniu sprzed dwóch tysięcy lat, ale także o naszej odpowiedzi na Boże wezwanie. Każdy z nas w swoim życiu słyszy w różny sposób zaproszenie Boga. A droga wiary zaczyna się wtedy, gdy – na wzór Maryi – potrafimy powiedzieć Bogu nasze własne „niech mi się stanie według Twojego słowa”.

Kazania-homilie: Środa piątego tygodnia Wielkiego Postu

o. Edmund Kowalski CSsR (28 marca 2012 roku, Rok B, II)

o. Paweł Drobot CSsR (20 marca 2013 roku, Rok C, I)

o. Piotr Andrukiewicz CSsR (09 kwietnia 2014 roku, Rok A, II)

o. Stanisław Mróz CSsR (25 marca 2015 roku, Rok B, I – Uroczystość Zwiastowania Pańskiego)

o. Marcin Zubik CSsR (16 marca 2016 roku, Rok C, II)

o. Mariusz Simonicz CSsR (05 kwietnia 2017 roku, Rok A, I)

o. Sylwester Pactwa CSsR (21 marca 2018 roku, Rok B, II)