Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana – święto - Homilie Rok A 2025/26

Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana – święto

Czwartek, 28 maja 2026 roku, VIII tydzień zwykły, Rok A, II

Obchodząc dzisiejsze święto, pragniemy wyrazić naszą wdzięczność Bogu za dar Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana. Jednocześnie mamy okazję pogłębić świadomość tego, w czym uczestniczymy. Nasze ludzkie kapłaństwo jest zakorzenione w kapłaństwie Jezusa Chrystusa – zarówno kapłaństwo hierarchiczne, wynikające z sakramentu święceń, jak i kapłaństwo powszechne, wynikające z sakramentu chrztu.

Myślimy dziś szczególnie o tych wszystkich, których Jezus powołuje do swojej kapłańskiej posługi. Idą oni drogą, której kierunek wskazuje najdoskonalszy wzór – Jezus Chrystus Najwyższy i Wieczny Kapłan. Dzisiejsze święto zachęca także samych kapłanów, aby prowadzili życie całkowicie oddane Bogu i ludziom, stając się coraz bardziej podobnymi do Chrystusa. Nieustannie stoi przed nimi wyzwanie, o którym wspominał w liście apostolskim „Wierność, która rodzi przyszłość” papież Leon XIV:

„codziennie ożywiać posługę kapłańską, czerpiąc siłę z jej źródła, jakim jest więź między Chrystusem a Kościołem, aby wraz ze wszystkimi wiernymi i w ich służbie być uczniami-misjonarzami zgodnie z Jego Sercem”.

Dzisiejsza Ewangelia przybliża nam fragment modlitwy arcykapłańskiej Jezusa. Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus zwraca się w modlitwie do Ojca Niebieskiego. Ma świadomość, że jest jednocześnie kapłanem i ofiarą. Modli się za siebie, za apostołów oraz za wszystkich ludzi, którzy uwierzą w Niego.

Jezus Chrystus jest wiernym Arcykapłanem, który istotę swojego kapłaństwa ukazał w obmyciu nóg uczniom, a Jego wywyższeniem stał się krzyż. Okazał nam miłosierdzie, biorąc na siebie ciężar naszych win. Dzięki Jego ofierze oraz za cenę Jego śmierci zostaliśmy wyzwoleni z grzechu i śmierci. Jezus jest Najwyższym Kapłanem, ponieważ ofiarą stało się Jego własne życie. Jest także Wiecznym Kapłanem, ponieważ dzięki zmartwychwstaniu Jego ofiara nie jest jednorazowym wydarzeniem, lecz jedyną i skuteczną ofiarą, która gładzi grzechy świata.

Jego miłość do ludzi objawia się w ofierze, która uobecnia się w Eucharystii. Jako Arcykapłan Jezus włącza wszystkich wierzących w swoją ofiarę i ich uświęca. Zjednoczeni ze Zbawicielem stają się uczestnikami Jego kapłaństwa, łącząc swoje cierpienia z ofiarą Chrystusa.

Wypełnianie kapłańskiego powołania na wzór Chrystusa Najwyższego Kapłana jest jednocześnie darem i zadaniem. W takich słowach mówi o tym papież Leon XIV:

„Każde powołanie jest darem Ojca, który wymaga wiernego strzeżenia go w dynamice ciągłego nawracania się. Posłuszeństwo własnemu powołaniu buduje się każdego dnia poprzez słuchanie Słowa Bożego, sprawowanie sakramentów – zwłaszcza Ofiary Eucharystycznej – poprzez ewangelizację, bliskość z najuboższymi i braterstwo kapłańskie, czerpiąc z modlitwy jako znamienitego miejsca spotkania z Panem. […]

Wszyscy prezbiterzy są wezwani do nieustannego dbania o własną formację, aby zachować w życiu dar Boży otrzymany wraz z sakramentem święceń (por. 2 Tm 1,6). Wierność powołaniu nie jest zatem stagnacją ani zamknięciem się, ale drogą codziennego nawrócenia, które potwierdza i pozwala dojrzewać otrzymanemu powołaniu”.

Na koniec pragnę przywołać następujące słowa z modlitwy arcykapłańskiej Chrystusa: „Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie; aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, by świat uwierzył, że Ty Mnie posłałeś” (J 17,20-21).

Niech ta modlitwa Jezusa Chrystusa Najwyższego i Wiecznego Kapłana będzie dla nas zachętą do pełnej wiary i ufności oraz do modlitwy za kapłanów i za tych, którym oni służą. Niech będzie także dla każdego z nas zaproszeniem do odkrywania własnego powołania i swojego miejsca we wspólnocie Kościoła.