Sobór Efeski jednak wyraźnie określił, że Maryja jest Theotokos, czyli Bogarodzicą. Warto zauważyć, że ani wtedy, ani dziś Ona jako człowiek, ... nie zna przyszłości, ani świata, ani mojej osobistej, chyba że Bóg zechciał jej coś odsłonić z tego co nas czeka. Ona przeszła pięknie przez życie, zatem i my idąc za taką Przewodniczką, pewną i nieprzekupną nie zabłądzimy w zawiłościach dróg tego świata. Jako Polacy mamy szczególną cześć do naszej Matki i Królowej z Jasnej Góry, możemy mieć pewność, że Ona nas wspiera i nam błogosławi.

Przeżywamy... Święto Świętej Rodziny: Maryi, Józefa, Jezusa. Świętość tej rodziny nie chroni ją przed problemami, trudnościami, kłopotami i nie znaczy, że będzie się jej żyło „jak u Pana Boga za piecem”. Oddana, zawierzona Bogu, realizująca Boże plany, jest wspólnotą, komunią życia i miłości w wierności, szkolą miłości i służby drugim i Bogu; jest „małym kościołem”, „komórką społeczeństwa” zamierzoną przez samego Boga. Ludzka ziemska rodzina z boską misją, boskim powołaniem, prorocką misją dla dzisiejszego świata.

W ciemności mordu, śmierci, ludzkiej pychy i bałwochwalstwa, Chrystus jako Światło zwycięża, otwiera podwoje śmierci wiodąc człowieka do Królestwa Światłości, dlatego w Tradycji Kościoła moment śmierci tych, którzy idą za Chrystusem nazywany jest narodzinami dla Nieba.

W tym dniu, Uroczystości Objawienia Pańskiego przychodzą mi na myśl słowa kolędy: „O Gwiazdo Betlejemska, zaświeć na niebie mym. Tak szukam cię wśród nocy, tęsknię za światłem twym”. Słowa te wyrażają tęsknotę za światłem owej gwiazdy, która doprowadziła Mędrców ze wschodu do Jezusa. A jednocześnie te słowa, stają się wyrazem pragnienia wielu ludzkich serc, poszukujących jeszcze drogi do Prawdy...

Na wschodzie, w kręgu kultury prawosławnej Uroczystość Chrztu Pańskiego (19 stycznia) obchodzona jest bardzo wymownie. W większości Prawosławnych Parafii świętowanie tego dnia skupia się nie w cerkwi, ale nad rzeką, gdzie przybywa bardzo wielu ludzi. Także muzułmanie i wyznawcy innych religii, a nawet ateiści przychodzą nad rzekę by zaczerpnąć żywej wody uświęconej przez tę Uroczystość. Nawet niewierzący wierzą, że woda ta ma bardzo dobre, lecznicze właściwości i przez cały rok się nie psuje.

Kiedy Szaweł zbliżał się do bram Damaszku, aby i tam zaprowadzić „porządki religijne”, doświadczył osobistego spotkania z Jezusem Chrystusem. To spotkanie radykalnie odmieniło sposób myślenia, postępowania i życia Szawła.W samo południe zmartwychwstały Chrystus ukazuje się Szawłowi jako wspaniała światłość i przemawia do niego. Blask Zmartwychwstałego oślepia i powala Szawła na ziemię.Zmartwychwstały nie tylko powalił Szawła fizycznie na ziemię, ale zburzył dotychczasowy projekt jego życia. Boża jasność z nieba i głos Jezusa uświadomiły mu, że prześladując uczniów Mistrza z Nazaretu, występuje przeciw Bożej sprawie

Dzisiaj przychodzimy do kościoła ze świecami. Ich płomień ma nam przypominać o „Światłości prawdziwej, która oświeca każdego człowieka” (J 1,9). Procesja z zapalonymi świecami przypomina nam, że życie chrześcijańskie podobne jest do pielgrzymki, do wędrówki na spotkanie z Chrystusem, Panem i Zbawicielem, wędrówki, która zakończy się dopiero w momencie, kiedy spotkamy się z Nim ostatecznie w niebieskim Jeruzalem.

Życie naznaczone chrześcijańską miłością, nie jest jakąś pobożną bajką, nie jest fikcją, która przedstawiana jest tylko i wyłącznie w żywotach świętych. Ludzi zakochanych w Bogu, ludzi gotowych dla Boga i bliźniego poświęcić wszystko, nie brakuje także dzisiaj. Wciąż słyszymy o naszych braciach chrześcijanach, którzy za wiarę w Jezusa cierpią i niejednokrotnie oddają życie np. w Indiach, w Wietnamie i w wielu innych miejscach. Wciąż możemy podziwiać wspaniały przykład wielu misjonarzy, również świeckich, którzy zanoszą Ewangelię w najdalsze zakątki globu. Nieustannie – jeśli tylko znajdziemy w sobie choć odrobinę dobrej woli – możemy przyglądać się dziełom miłosierdzia, prowadzonym przez Kościół, które wychodzą naprzeciw chorym, opuszczonym i ubogim.

Dzisiaj wielu ludzi wiarę, a zwłaszcza jej treści traktuje selektywnie, wybierając z nich to, co im odpowiada. Natomiast nauka, którą głosi Kościół, jest nauką samego Chrystusa i wierzący powinni przyjmować ją w całości. W Roku Wiary warto sobie uświadomić, iż nie wystarczy powiedzieć, „wierzę w Boga”. Trzeba jeszcze zastanowić się nad tym, „czy wierzę Bogu” i Kościołowi i uznaję prawdy wiary w nim głoszone?

Jeżeli „wiara rodzi się ze słuchania” (Rz 10,17), jakże potrzebne jest nam Józefowe milczenie, jego gotowość do wypełnienia trudnej woli Bożej, jego zaufanie Bogu i człowiekowi. Jeżeli, tak jak on, szeroko otworzymy „podwoje wiary”, wówczas również w naszym życiu Bóg dokona o wiele więcej, niż do tej pory.