Maryja jest tą, która „uwierzyła, że spełnią się słowa powiedziane od Pana”. W Niej się spełniły, bo uwierzyła. Spełnią się także w nas, jeśli uwierzymy. Trzeba jak Ona uwierzyć Bogu, który „czyni wielkie rzeczy”, po ludzku niepojęte.Wiara jest podstawowym warunkiem, który sprawia, że odtąd „błogosławić Mnie będą wszystkie pokolenia”. Moje zatem upodobnienie do Maryi Wniebowziętej polegać ma na doświadczeniu wiary, uwierzenia Jezusowi, który może i w moim życiu dokonywać rzeczy wielkich.

Nie sposób zapomnieć tego dnia, gdy po raz pierwszy papież mógł stanąć w tym miejscu i niejako dopełnić wielkiego pragnienia papieża Pawła VI. Chciał on być na Jasnej Górze na 1000-lecie Chrztu Polski. Nie dane mu było, bo ówcześni władcy Polski uznali papieża za persona non grata i odmówili wizy wjazdowej do Polski. Róża ofiarowana przez św. Jana Pawła była tą właśnie, którą przygotował i zamierzał ofiarować 13 lat wcześniej Paweł VI.Morze ludzkich głów otaczało Jasną Górę 4 czerwca 1979 roku. To było niejako uprzedzenie o 10 lat tego, co miało nadejść. A właściwie tu zawsze było. Wolność! „Tu zawsze czuliśmy się wolni” (Jan Paweł II).

Obwieszczając narodzenie potomka cieszymy się z dziecka, nie wiemy jednak kim ono będzie i jak będzie wyglądać jego życie. Czy będzie osobą zdolną kochać prawdziwie innych ludzi i pozwolić, by inni ją kochali? Czy obdarzy innych szczęściem przez swoją miłość i pełną życzliwości obecność? Czy też będzie może człowiekiem, który zostanie zapamiętany jedynie przez swoje złe czyny, do którego wielu, najczęściej najbliżsi, będą mieli wielki żal, może nawet czuli nienawiść? Matka Najświętsza jest człowiekiem, przez którego przyszła na świat Prawdziwa Miłość i Życzliwość Boga względem ludzi.

Kiedy próbujemy skupić naszą uwagę na tematyce krzyża, istnieje niebezpieczeństwo, że popadniemy w niezbyt pożądany w tym przypadku patos. Kiedy chcemy o krzyżu coś powiedzieć, bądź napisać, trzeba nam bardzo uważać, by słowami nie przykryć tego, co jest w tym temacie najważniejsze. O krzyżu bowiem powinno się mówić zawsze bardzo konkretnie.

Odważ się być świętym – taka zachęta przychodzi do nas od św. Stanisława Kostki. Dla młodych i starszych św. Stanisław to wzór mocy wiary i odwagi w realizacji wewnętrznego głosu powołania. Obyśmy od niego uczyli się odwagi w dążeniu do świętości i wiernego wypełniania naszego chrześcijańskiego i życiowego powołania.

Życie ludzkie od dzieciństwa, aż do śmierci jest otoczone opieką i wstawiennictwem aniołów. „Każdy wierny ma u swego boku anioła jako opiekuna i stróża, by prowadził go do życia”. Św. o. Pio z Pietrelciny OFMCap, zachęcając do kontaktu z aniołami ich rolę i zadania ukazuje wręcz humorystycznie: „Módlcie się do swoich Aniołów Stróżów i przysyłajcie mi ich zawsze, kiedy czegoś ode mnie potrzebujecie. Anioł Stróż jest szybszy od samolotu, nie zdziera butów i nie potrzebuje biletu na pociąg”.

Jezus zanim pośle swoich uczniów na specjalną misją, niczym robotników na żniwo, udziela im szczegółowego instruktażu.Można by powiedzieć, że jest to pierwsze seminarium. To właśnie ci uczniowie w przyszłości będą przygotowywać innych do misji głoszenia Dobrej Nowiny o Bożym królestwie.W tym instruktażu są przestrogi, specjalne zalecenia, różnego rodzaju uwagi o tym, jak mają się zachować, jaką postawę przyjąć wobec mieszkańców nawiedzanych miejscowości, czego się mogą po nich spodziewać, na co liczyć.

Prośmy Dobrego Boga za wstawiennictwem świętego Judy Tadeusza, abyśmy nigdy nie tracili nadziei, nawet w sytuacji beznadziejnej, ale tylko ufali Bogu. A za wstawiennictwem świętego Szymona prośmy o łaskę gorliwości w wierze. Niech święci apostołowie orędują za nami u Boga, abyśmy wytrwali w wierze do końca, nawet kiedy zajdzie potrzeba oddać życie za Chrystusa tak, jak oni to uczynili.

Świętość to nie jakieś nadzwyczajne dary czy niezwykły sposób życia. Być świętym to przede wszystkim żyć w głębokim zjednoczeniu z Bogiem, które na co dzień może przyjąć różną postać. Tak patrząc na świętych, można przekonać się, że świętość jest dla królów i prostych służących, dla żyjących w klauzurze mistyczek, lekarzy i niewolników, ojców rodziny i dzieci. Wszyscy z nich mają wspólną cechę: najważniejszy w ich życiu jest Jezus i w Nim odnaleźli prawdę o swoim powołaniu i swojej godności:Zobaczcie, jak wielką miłością obdarzył nas Ojciec – zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i rzeczywiście nimi jesteśmy!

Jakże inny nastrój dziś w liturgii. Już nie białe szaty radości, ale fiolet oznaczający i żałobę, i pokutę. Dawniej tę odmianę podkreślała jeszcze pusta trumna stojąca na katafalku. Dziś z tego zrezygnowano, ale przecież czujemy, że jakby trochę już za nami wczorajsza euforia nieba. Jej miejsce zajęła świadomość, że jeszcze nie wszyscy są w pełni chwały, że są jeszcze tacy, którzy muszą oczyszczać się ze śladów ludzkiej ułomności. Bo do nieba nie może dostać się nikt, kto jeszcze skalany jest grzechami powszednimi, czy też ma do spłacenia dług za grzechy odpuszczone już co do winy.