Miał im tyle do powiedzenia – a oni chwytali za kamienie.Owszem, znali podstawową prawdę o Bogu, że jest jeden, bronili tej prawdy przed naporem politeizmu ościennych ludów. Nie zawsze to im się udawało, ale ostatecznie wiary dochowali. A Jezus chciał im powiedzieć, że jeden nie znaczy sam – jest jeden, ale w trzech osobach: Ojciec, Syn i Duch Święty.

Decyzja o śmierci Jezusa zapadła na szczeblu nieskończenie wyższym niż Sanhedryn i na tym najwyższym szczeblu zapadła jeszcze druga decyzja – o Jego Zmartwychwstaniu. Decyzja Sanhedrynu miała na zawsze zamknąć usta Jezusowi – ale decyzja na najwyższym szczeblu sprawiła, że Jezus przemawia do ludzi przez całe wieki. Decyzja Sanhedrynu miała wymazać Jezusa z pamięci ludzi, ale decyzja na najwyższym szczeblu uczyniła Go wiecznie żyjącym w ludzkich sercach.

Scena namaszczenia w Betanii, która wydarza się „na sześć dni przed Paschą”, jak precyzuje Jan ewangelista, objawia się jako coś bardzo znaczącego. Oczywiście, że to wydarzenie zostawiło znaczący ślad w życiu umiłowanego ucznia, ze względu na zbliżającą się mękę, jak i ze względu na zawartość prorocką.

W opisie wieczerzy paschalnej, podczas którego Jezus objawił swoją miłość do uczniów, Ewangelista Jan objawia przedziwny światłocień. Impuls miłości popychał, Piotra Apostoła do obrony Mistrza, także kosztem oddania swojego życia, gdyby zachodziła taka konieczność, ale hamulec tchórzostwa zaprowadzi go, aż do wyparcia się Jezusa. Czy to nie jest światłocień każdego z nas?

Liturgia tej Wielkiej Środy wprowadza nas w Triduum Paschalne, które rozpoczniemy jutro.Liturgia tego dnia pragnie, aby oczy nas wszystkich w te najbliższe trzy dni była skupiona wyłącznie na osobie Jezusa Chrystusa i jego tajemnicy miłości...

Gromadzimy się w ten wielkoczwartkowy wieczór, aby powrócić do źródeł. Przypomnieć sobie i jednocześnie uobecnić tamto szczególne wydarzenie, jakie dokonał Jezus Chrystus w wieczerniku.

Alleluja, Jezus żyje! Już Go dłużej grób nie kryje. Jak powiedział ZMARTWYCHWSTAŁ! Od tego momentu w dziejach wszystko jest tak samo, a zarazem wszystko jest inaczej

Ewangelia Miłosierdzia przekonuje najszybciej i najbardziej. Wie o tym doskonale papież Franciszek, ogłaszając 13 marca br. nadzwyczajny czas łaski dla Kościoła i świata. Oficjalne i uroczyste ogłoszenie Nadzwyczajnego Roku Świętego – Jubileuszu Miłosierdzia (Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny – Łk 6, 36) odbędzie się dzisiaj w Niedzielę Miłosierdzia podczas uroczystości wprowadzonej przez św. Jana Pawła II.

„Krzyż jest wyrazem miłości i znakiem poświęcenia się dla innych. Jest on nie tylko świętym znakiem każdego chrześcijanina, ale stanowi również ważny element tożsamości kultury europejskiej, jest obecny w symbolach narodowych wielu krajów i organizacji oraz stanowi główny motyw wielu odznaczeń. Ma zatem wymiar uniwersalny. Obrona krzyża jest zadaniem nas wszystkich. Prawa niewierzącej mniejszości powinny być łączone z obowiązkiem respektowania praw większości ludzi wierzących. Nie wolno ranić uczuć osób, dla których krzyż jest symbolem największych wartości".

My wszyscy, którzy szukamy Bożej obecności, nie możemy dziś milczeć, skoro szczęśliwą czuje się nawet nasza wina! Musimy jakoś to wykrzyczeć, że miłości Jezusa do każdego i każdej z nas, miłości jedynej i niepowtarzalnej, nic nie jest w stanie przełamać. Nie wyręczą nas w tym krzyku najbardziej rozbujane paschalne dzwony: mocniej od nich musi zakrzyknąć nasze rozjaśnione życie, że śmierć nie pokonała Boga i ostatnie słowo nie do niej należy, także odnośnie nas, ludzi XXI wieku!