Być Apostołem Jezusa Chrystusa to z pewnością wielki zaszczyt. Jezus po całonocnej modlitwie na górze wybrał spośród dużej rzeszy swoich Uczniów „tych, których sam chciał..., aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki i by mieli władzę wypędzać złe duchy” (Mk 3, 13-15). Ich zadaniem było świadczyć o Jezusie, w Jego imię głosić Ewangelię i czynić cuda.

W pierwsze listopadowe dni życie składa hołd śmierci, a żywi oddają cześć i pamięć umarłym. Jednocześnie rozmawiają z nimi i pytają, jaki jest los człowieka po śmierci. Rzesze ludzi ciągną na cmentarze, by słuchać tej przejmującej mowy grobów, bo tam właściwie znajdują się teraz najlepsze ambony.

Jezus mówi: Bóg nie jest Bogiem umarłych, lecz żywych. Ukazuje nam przez to, że wieczność od Boga pochodzi, że Ten, który stworzył człowieka nie chce go mieć „umarłego” po śmierci, że mimo, iż Abraham, Izaak i Jakub „umarli”, to ciągle przebywają z Bogiem. Niebo zatem jest darem Boga, jest Miłosierdziem danym człowiekowi.

Domem naszych modłów, domem Bożym jesteśmy my sami. Jeżeli my sami jesteśmy domem Bożym, przeto na tym świecie buduje się po to, byśmy przy końcu świata zostali uświęceni. Budowla, budowanie wymaga pracy, poświęcenie zaś przynosi radość – św. Augustyn.

Mówi się, że początki są trudne. Jest to w pewnym sensie prawda. Rozpocząć coś, czego jeszcze nie było, przekonać do tego innych, ukazać, że to, co się planuje, ma sens, pokonać wiele przeszkód, wątpliwości. Takie często są początki. Bardzo ogólnie brzmią powyższe stwierdzenia, ale są dosyć istotne. Dzisiaj obchodzimy 284. rocznicę założenia Zgromadzenia Najświętszego Odkupiciela, czyli Redemptorystów. Powstanie Zgromadzenia było odpowiedzią na wezwanie ze strony Jezusa, skierowane do św. Alfons za pośrednictwem ubogich.

Jezus w dzisiejszej Ewangelii wskazuje na przemijalność tego świata i jego „dóbr”. Przebywając na terenie świątyni jerozolimskiej, Jezus … zapowiada jej zniszczenie. Słowa wypowiedziane przez Jezusa, z całą pewnością, jego słuchaczom, sprawiły wiele bólu… Rzeczywiście proroctwo wypowiedziane przez Jezusa wypełnia się w 70 roku, kiedy świątynia zostaje całkowicie zniszczona przez rzymian i po dziś dzień nie została odbudowana.

Rozpoczynamy Adwent. … Tyle razy słyszeliśmy już wyjaśnienia samego pojęcia i wiemy, że oznacza ono przyjście. Wydaje się, że nic nowego już nie da się powiedzieć. … O jakim, o czyim przyjściu mówimy? Kogoś bardzo ważnego dla historii człowieka oraz świata. Tak naprawdę On już przyszedł, a nawet jest. Wielu nie zauważyło, mimo że zapowiedzi dawno wybrzmiały…. Dlatego Kościół u początku Adwentu zwraca uwagę na inne przyjście. To ostateczne…

„Panie, nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój, ale powiedz tylko słowo” – Niech te słowa rzymskiego, odważnego i pokornego żołnierza, które weszły na trwałe do kanonu Mszy Świętej staną się naszą codzienną, pokorną i adwentową modlitwą. A wtedy, prędzej czy później, usłyszymy odpowiedź i zapewnienie samego Jezusa Chrystusa: „Przyjdę i uzdrowię go”. „Przyjdę i uzdrowię ciebie, twoje dziecko, twoją mamę czy męża”. Czy wierzysz Bogu na słowo?

Jezus rozradował się w Duchu Świętym. Jezus, syn Dawida, Maryi i Józefa z Nazaretu – według geneaologii ciała, i Syn Boga – według genealogii ducha („Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi”), świadomy swej mesjańskiej i zbawczej misji, objawia nam pierwszych obdarowanych i uprzywilejowanych adresatów swojej zbawczej misji: ludzi prostych, pokornych i ubogich.

„Życie świętych jest niczym innym, jak wprowadzoną w życie Ewangelią”. św. Franciszek Salezy