Czwartek, 4 czerwca 2026 roku, IX tydzień zwykły, Rok A, II

 

 

 

CZYTANIA

 

 

 

 

Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa jest jedną z najważniejszych uroczystości w Kościele katolickim. Jej początki sięgają XIII wieku. Wprowadzenie tej uroczystości do kalendarza liturgicznego poprzedziły objawienia bł. Julianny (1193-1258), przeoryszy augustianek z klasztoru Mont Cornillon niedaleko Liège (Belgia). Pod wpływem tych objawień biskup Robert ustanowił w 1246 r. takie święto dla diecezji Liège i w tym samym roku odbyła się pierwsza procesja eucharystyczna. Następnie papież Urban IV (1261-1264), który wcześniej był archidiakonem katedry w Liège i patriarchą Jerozolimy, w roku 1264 bullą Transiturus wprowadził to święto w Kościele powszechnym jako festum Corporis Christi („święto Ciała Chrystusa”). W Polsce po raz pierwszy wprowadzono uroczystość Bożego Ciała w diecezji krakowskiej, płockiej i wrocławskiej w 1320 roku. Zwyczaj organizowania procesji Bożego Ciała w Rzymie, od Bazyliki św. Jana na Lateranie do Bazyliki Matki Bożej Większej (via Merulana), przywrócił Jan Paweł II w pierwszym roku swojego pontyfikatu. Zwyczaj ten został bowiem zawieszony w 1870 r., po upadku Państwa Kościelnego.

 

1. „On żywił cię na pustyni manną, której nie znali twoi przodkowie”. Podczas długiej i żmudnej wędrówki przez pustynię lud Izraela z jednej strony doświadczał Bożego prowadzenia i Jego ojcowskiej opatrzności. Z drugiej zaś strony okres czterdziestoletniej pielgrzymki do Ziemi Obiecanej był surową lekcją pokory, próbą wiary i wezwaniem do posłuszeństwa zbawczym poleceniom Pana. Manna, jako cudowny i tajemniczy pokarm z nieba, którym codziennie żywił się lud Boży, była jednocześnie zapowiedzią prawdziwego „Chleba z nieba”: „bo chciał ci dać poznać, że nie samym tylko chlebem żyje człowiek, ale wszystkim, co pochodzi z ust Pana. Nie zapominaj Pana, Boga swego”. Wymowną paralelą stwórczego słowa Boga działającego w przyrodzie jest słowo Boże skierowane do Izraela, zapewniające bezpieczeństwo, pożywienie, błogosławieństwo, pokój i pomyślność. Inną figurą Eucharystii była woda wyprowadzona ze skały („On ci wyprowadził wodę ze skały najtwardszej”) oraz „wyborna pszenica” z dzisiejszego Psalmu 147: „Zapewnia pokój twoim granicom i wyborną pszenicą hojnie ciebie darzy”. Dzisiejszy psalm, podobnie jak wiele innych (Ps 33; 128), stanowi zaproszenie do wielbienia Boga, którego stwórcze słowo można dostrzec w świecie przyrody i którego słowo objawienia zostało dane Izraelowi: „Oznajmił swoje słowo Jakubowi, Izraelowi ustawy swe i wyroki. Nie uczynił tego dla innych narodów. Nie oznajmił im swoich wyroków”.

 

2. „Ponieważ jeden jest chleb, przeto my, liczni, tworzymy jedno ciało. Wszyscy bowiem bierzemy z tego samego chleba”. Czytany dzisiaj Pierwszy List do Koryntian zawiera najstarsze świadectwo nauki o Eucharystii przekazane przez św. Pawła (por. 1 Kor 11,17-34; Efez, ok. 56 r.). „Kielich błogosławieństwa” i „chleb, który łamiemy” nawiązują do posiłku paschalnego oraz do Wieczerzy Pańskiej (1 Kor 11,23-26). Chrześcijanie z Koryntu, zgodnie z nauczaniem Apostoła, uznają, że konsekrowany Chleb i konsekrowane Wino – sakramentalne postacie Eucharystii – są rzeczywistym udziałem w Ciele i Krwi Chrystusa: „Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czy nie jest udziałem we Krwi Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest udziałem w Ciele Chrystusa?”. Wierzą również, że udział we wspólnotowej Eucharystii buduje jedność (koinonia) i wspólnotę Kościoła (ekklesia), przez skupienie na Jezusie Chrystusie i braciach w wierze. Wspólny udział w jednym życiodajnym źródle – Ciele Chrystusa pod postacią łamanego chleba – powoduje zjednoczenie chrześcijan w jedno Ciało, którego członki tworzą organiczną jedność.

 

3. „To jest chleb, który z nieba zstąpił, nie jest on taki jak ten, który jedli wasi przodkowie, a pomarli. Kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki”. Św. Jan Apostoł i Ewangelista umieszcza „mowę eucharystyczną” Jezusa po cudownym rozmnożeniu chleba i Jego przejściu po jeziorze. Ponownie zgromadzony wokół Jezusa tłum domaga się kolejnego znaku, aby uwierzyć w Niego jako w Tego, którego posłał Bóg i który pełni dzieła samego Boga. „Ojcowie nasi jedli mannę na pustyni”. Jezus w swojej niezwykle głębokiej katechezie o „Chlebie życia” zestawia nową mannę ze starą manną. Wraz ze słowami: „Chlebem, który Ja dam, jest moje Ciało za życie świata”, akcent przesuwa się z Jezusa jako objawienia Ojca na dar eucharystyczny, który On daje. Pojawiają się wyraźne odniesienia eucharystyczne: „chleb żywy, który zstąpił z nieba”, „kto spożywa ten chleb, będzie żył na wieki”, „chlebem, który Ja dam, jest moje Ciało za życie świata”. Jezus zatem nie tylko objawia Ojca i Jego zbawczy plan, ale przede wszystkim ukazuje siebie jako jego osobowe wypełnienie – Odkupiciela i Zbawiciela, który daje życie, a nawet życie wieczne, oraz obiecuje zmartwychwstanie: „Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, ma życie wieczne, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym”.

 

4. „Jak Mnie posłał żyjący Ojciec, a Ja żyję przez Ojca, tak i ten, kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie”. Niezwykłe określenie „żyjący Ojciec” odsyła nas przez analogię do „żywego chleba” – Jezusa realnie obecnego w Eucharystii. Chrześcijanin wie, że Bóg Ojciec posłał swego Syna, aby dać życie wieczne każdemu, kto w Niego wierzy. Prawda objawiona przez Jezusa: „kto Mnie spożywa, będzie żył przeze Mnie”, stanowi rozszerzenie relacji istniejącej między Ojcem a Synem na wierzącego, który uczestniczy w Eucharystii i spożywa Ciało Chrystusa.

 

Jezus Chrystus ustanowił Eucharystię – sakrament swojego Ciała i swojej Krwi – podczas Ostatniej Wieczerzy. Eucharystia (gr. eucharistia – dziękczynienie) jest więc pamiątką Ostatniej Wieczerzy oraz sakramentalnym uobecnieniem męki, śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. „Przez ustanowienie Eucharystii podczas Ostatniej Wieczerzy – przypomina nam Benedykt XVI – Jezus nadał temu aktowi ofiary trwałą obecność. Antycypuje On swoją śmierć i zmartwychwstanie, dając już w owej godzinie swoim uczniom siebie samego w chlebie i winie, swoje ciało i swoją krew jako nową mannę (por. J 6,31-33)” (Deus caritas est, nr 13).

Kościół od samych początków dawał wyraz swojej wierze w realną obecność Pana Jezusa w Najświętszym Sakramencie i dlatego uczynił Eucharystię centrum swojego życia oraz kultu Nowego i Wiecznego Przymierza. Komunia święta, będąca najściślejszym zjednoczeniem ze Zmartwychwstałym i żyjącym Chrystusem, jest zadatkiem życia wiecznego i przyszłego zmartwychwstania. Przyjmując uwielbione Ciało Chrystusa, zostajemy wszczepieni w Jego życie i otrzymujemy obietnicę uczestnictwa w Jego chwale. Jezus obecny w Eucharystii jest szczytem i źródłem całego życia chrześcijańskiego.

Z „kultu eucharystycznego” (medytacja, adoracja) powinien zatem rodzić się „sakramentalny styl” życia chrześcijanina (Benedykt XVI). Krocząc dzisiaj za Chrystusem-Eucharystią, przyrzeknijmy sobie i postarajmy się o to, aby od „Eucharystii sprawowanej” przechodzić do „Eucharystii przeżywanej”: od wyznawanego misterium wiary do odnowionego życia z wiary.

 

 

 

 

 

 

 

Kazania-homilie: Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa (Boże Ciało)

o. Grzegorz Jaroszewski CSsR  (23 czerwca 2011 roku, Rok A, I)

o. Maciej Ziębiec CSsR  (07 czerwca 2012 roku, Rok B, II)

o. Janusz Serafin CSsR  (30 maja 2013 roku, Rok C, I)

o. Ryszard Hajduk CSsR  (19 czerwca 2014 roku, Rok A, II)

o. Mariusz Simonicz CSsR  (04 czerwca 2015 roku, Rok B, I)

o. Łukasz Listopad CSsR  (26 maja 2016 roku, Rok C, II)

o. Mariusz Mazurkiewicz CSsR  (15 czerwca 2017 roku, Rok A, I)

o. Adam Kośla CSsR  (31 maja 2018 roku, Rok B, II)

o. Wacław Zyskowski CSsR  (20 czerwca 2019 roku, Rok C, I)

o. Paweł Drobot CSsR  (11 czerwca 2020 rok, Rok A, I)

o. Wacław Zyskowski CSsR  (03 czerwca 2021 roku, Rok B, I)

o. Krzysztof Dworak CSsR  (16 czerwca 2022 roku, Rok C, II)

o. Rafał Nowak CSsR  (08 czerwca 2023 roku, Rok A, I)

o. Grzegorz Pruś CSsR  (30 maja 2024 roku, Rok B, II)

o. Wojciech Wilgowicz CSsR  (19 czerwca 2025 roku, Rok C, I)

o. Edmund Kowalski CSsR  (04 czerwca 2026 roku, Rok A, II)

 

 

 

 

 

 

Drukuj... 
Profesor nadzwyczajny Istituto Superiore di Teologia Morale (antropologia filozoficzna – specjalność bioetyka), Accademia Alfonsiana, obecnie wykładowca teologii moralnej (bioetyka) w Instytucie Teologicznym Księży Misjonarzy – Kraków