Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza – święto - Homilie Rok A 2025/26

Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza – święto

Środa, 28 października 2026 roku, XXX tydzień zwykły, Rok A, II

W oficjalnej formule wyznania wiary mówimy: wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół. Każde liturgiczne wspominanie apostołów jest zatem świętem Kościoła, a dziś z ich grona wyróżniamy dwóch – Szymona i Judę Tadeusza. Przez pryzmat ich wierności Bogu chcemy dziękować za Kościół apostolski i aktualizować jego mądrość. Według tradycji święci Szymon i Juda Tadeusz razem ponieśli śmierć męczeńską i zapewne jest to główny powód umieszczenia ich w liturgicznym kalendarzu pod jedną datą. Jednakowoż warto spojrzeć też na te szczególne aspekty życia, z którymi kojarzą się kolejnym pokoleniom uczniów Chrystusa. A główne zestawienie wygląda bardzo ciekawie, bo św. Juda Tadeusz to patron – jak mówimy – od spraw beznadziejnych, natomiast św. Szymon charakteryzowany jest przydomkiem gorliwy, wskazującym na jego płomienny zapał w wierze. Można więc tu dostrzec (i wziąć do siebie) podpowiedź, że jeśli mam do załatwienia sprawę beznadziejną, wówczas zadanie, które otwiera się przede mną, domaga się najpierw odnalezienia i obudzenia w sobie gorliwości, której wzorce i potencjał zostawili apostołowie.

Gorliwość apostolska i jej charakterystyka są do wyczytania wprost z Ewangelii. Jezus osobiście wybiera tych, którzy później zostaną nazwani apostołami, następnie prowadzi ich pedagogiczną drogą, na której konsekwentnie uczą się czynić to, co jako pierwszy wypełnia ich Mistrz. Gdy czytamy Ewangelie, dostrzegamy jasny plan – najpierw Jezus czyni coś osobiście, a następnie posyła uczniów, aby czynili to samo (dotyczy to głoszenia, rozmnażania chleba, wyrzucania złych duchów…). W dzisiejszym fragmencie Ewangelii, tuż po opisie wyboru apostołów, zapewne nieprzypadkowo tekst natchniony aż trzy razy wspomina o uzdrawianiu. Wiemy, że nie chodzi o zdrowie opisywane jedynie parametrami medycznymi (i nie o zdrowie za wszelką cenę), ale o zdrowe (czyli całościowo prawdziwe) patrzenie i w konsekwencji o właściwe interpretowanie życia. To jest ważny znak i skutek prawdziwej więzi z Chrystusem.

Na tę perspektywę Jezus Chrystus wskazuje, do takiej przemiany uzdalnia (…moc wychodziła od Niego…) i tę władzę przekazuje apostołom.

Niestety również we wspólnotach Kościoła (a jest on nieprzerwanie apostolski) pojawiają się mroczne momenty, kryzysy, skandale, postawy ewidentnie niepasujące do wizji z dzisiejszej Ewangelii. Są tam sprawy smutne, są bolesne, są i dramatyczne, a wielu komentatorów ludzkiej rzeczywistości nie pierwszy już raz ogłasza przy takich okazjach, że oto mamy do czynienia z sytuacją absolutnie beznadziejną – że Kościół, założony dla kontynuacji głoszenia Królestwa Bożego, stylem życia swoich członków zaprzecza swojej misji i sensowi swojego istnienia. Narrację można tak skonstruować, że w kontekście konkretnych raportów sprawa rzeczywiście wygląda na beznadziejną. Na szczęście narracja ewangeliczna wskazuje na kierunek, którym jest uzdrowienie. Ta narracja nie zna braku nadziei, a jeśli nawet rzecz wygląda na beznadziejną, Kościół ma patrona od takich spraw – św. Judę Tadeusza. Jego kompanem w zawierzeniu Odkupicielowi jest św. Szymon, apostoł gorliwy i tym samym wskazujący na potrzebę gorliwości u uczniów–misjonarzy w kolejnych pokoleniach. Gorliwość ucznia, który się nawraca, przynosi uzdrowienie – zarówno jemu samemu, jak i tym, do których z Ewangelią skutecznie dotrze.

Oczywiście potencjał ewangelicznego uzdrowienia nie wyczerpuje się w tym, co osobiste, co odnosi się jedynie do pojedynczego człowieka. Przypomina dziś o tym czytanie z Listu do Efezjan. W Chrystusie przecież „cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię, w Nim i wy także wznosicie się we wspólnym budowaniu, by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha”. Jest zasadnicza różnica między budowlą a stertą kamieni czy cegieł porzuconych w bezładzie. Budowla – a tym bardziej świątynia – to o wiele więcej niż matematyczna suma pojedynczych cegieł czy kamieni. Gorliwość apostolska, praktykowana wspólnotowo i w perspektywie wspólnoty, ujawnia owocowanie o wiele bardziej obfite niż tylko błogosławieństwo przeżywane i niesione przez pojedynczego człowieka.

Nie jest to jedynie teoria. Po przykład sięgnijmy do wątku z historii redemptorystów.

Uznaną oficjalnie datą powstania tego zgromadzenia zakonnego jest dzień 9 listopada 1732 roku, gdy formalnie życie zakonne rozpoczęło pięciu kapłanów. Tymczasem w Wielki Piątek roku 1733 zakonników pozostało… dwóch. Założyciel, czyli Alfons Liguori, oraz brat zakonny Vit Curzio, który w międzyczasie dołączył do wspólnoty. Okres kilku miesięcy obnażył brak spójnej wizji w grupie konkretnych osób. Zdecydowanie zabrakło jednoczącego „modelu operacyjnego”, a zbiór indywidualnych ambicji (każdy ciągnął w swoją stronę) nie wystarczył nawet na pół roku wspólnego życia i działalności. Zatem przed Wielkanocą 1733 roku sprawa istnienia tego nowego zgromadzenia zakonnego wydawała się beznadziejna… Co w tej sytuacji czynił brat Vit Curzio? Regularnie i konsekwentnie dzwonił dzwonkiem wzywającym do modlitwy. Kogo wzywał? Nieistniejącą wspólnotę… Historycy powiedzą później, że swoją niezachwianą wiarą wzywał przyszłych redemptorystów. I wezwał. Można powiedzieć, że widział puste ramy, które czekają na wypełnienie. Po kilku miesiącach zgromadzenie zakonne zaczęło rosnąć.

Historia redemptorystów to cała seria potwierdzeń pokazujących, że okoliczności kryzysowe uruchamiają proces oczyszczania, a w konsekwencji rozwój. Koniecznym warunkiem, aby tak było, jest jednak gorliwa wiara.

Dlatego tak dobrany duet apostołów ma głęboki sens. Gdy beznadziejna sprawa powierzona św. Judzie Tadeuszowi spotka się z przypomnieniem o potrzebie apostolskiej gorliwości w wierze (o to dba św. Szymon), sprawa przestaje być beznadziejna, a zaczyna być miejscem, w którym objawi się życie.