Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych – pierwsza Msza - Homilie Rok A 2025/26

Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych – pierwsza Msza

Poniedziałek, 2 listopada 2026 roku, XXXI tydzień zwykły, Rok A, II

Kościół powszechny wspomina dzisiaj w liturgii wszystkich wiernych zmarłych – zbawionych, ale potrzebujących oczyszczenia i udoskonalenia (miejsce i stan czyśćca), a w konsekwencji potrzebujących naszych modlitw.

W tradycji polskiej ten dzień jest nazywany „Dniem Zadusznym” lub potocznie „Zaduszkami”.

Wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych wprowadził po raz pierwszy św. Odylon (+1048), opat benedyktynów w Cluny we Francji. On to w dniu 2 listopada 998 r. zarządził modlitwy za dusze wszystkich zmarłych.

W Polsce tradycja „Dnia Zadusznego” zaczęła się tworzyć już w XII w., a z końcem wieku XV była znana w całym kraju.

W 1915 r. papież Benedykt XV na prośbę opata-prymasa benedyktynów zezwolił, aby tego dnia każdy kapłan mógł odprawić trzy Msze Święte: w intencji poleconej przez wiernych, za wszystkich wiernych zmarłych i według intencji ojca świętego.

„Spraw, Boże, aby nasi zmarli bracia mogli wejść do chwały z Twoim Synem, który łączy nas wszystkich w wielkiej tajemnicy Twojej miłości”.

Dzisiejszy dzień prowadzi nas na cmentarze, do grobów naszych bliskich. Przynosimy tam kwiaty, zapalamy znicze, modlimy się i wspominamy tych, których już nie ma pośród nas.

W sercu pojawiają się wdzięczność za wspólnie przeżyte chwile, ale także tęsknota, ból i pytania, na które nie zawsze potrafimy znaleźć odpowiedź. Właśnie w takiej chwili Kościół przypomina nam prawdę, która daje nadzieję: śmierć nie jest ostatnim słowem w historii człowieka. Ostatnie słowo należy do Boga, który obiecuje nam życie wieczne.

W pierwszym czytaniu słyszymy przejmujące wyznanie Hioba: „Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje”. Hiob wypowiada te słowa w doświadczeniu cierpienia, pośród niezrozumienia i utraty. Nie mówi ich dlatego, że wszystko w jego życiu układa się pomyślnie. Przeciwnie, wypowiada je pośród ciemności. Jego nadzieja nie opiera się na ludzkich zapewnieniach, ale na Bogu, który jest wierny i nie opuszcza człowieka nawet wtedy, gdy wszystko inne wydaje się utracone.

Podobną ufność wyraża psalmista: „Pan moim światłem i zbawieniem moim”. W dzień zadumy nad śmiercią te słowa nabierają szczególnej mocy. Śmierć jest dla nas tajemnicą, przed którą stajemy bezradni. Nie potrafimy zatrzymać czasu ani cofnąć rozstania. Możemy jednak powierzyć naszych zmarłych Temu, który zna ich serca, pamięta każde dobro, zna ich słabości i pragnie ich zbawienia.

Właśnie w zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa znajduje swoje uzasadnienie nasza nadzieja na życie wieczne. Święty Paweł przypomina, że Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spośród tych, którzy pomarli. Jego zmartwychwstanie nie jest jedynie pięknym symbolem zwycięstwa dobra nad złem. Jest rzeczywistym zwycięstwem życia nad śmiercią i zapowiedzią naszego zmartwychwstania. Święty Paweł uczy nas, że skoro Chrystus zmartwychwstał, również ci, którzy do Niego należą, zostaną wskrzeszeni do życia. Dlatego śmierć, choć pozostaje bolesnym rozstaniem, nie jest dla chrześcijanina końcem wszystkiego.

Ewangelia prowadzi nas pod krzyż, a następnie do pustego grobu. Najpierw widzimy Jezusa, który oddaje ducha Ojcu. Potem obserwujemy, jak Jego ciało zostaje złożone w grobie. Wszystko wygląda jak koniec. Jednak o świcie pierwszego dnia tygodnia kobiety słyszą słowa, które zmieniają sens całej historii: „Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał”.

Pusty grób nie oznacza, że cierpienie i śmierć były jedynie pozorem. Przypomina nam, że Bóg ma moc wyprowadzić życie ze śmierci, a ostatnie słowo nie należy do grobu, lecz do Niego. Chrześcijanin nie udaje, że śmierć nie boli. Jezus sam zapłakał nad grobem Łazarza i doświadczył ludzkiego cierpienia. Wiara nie usuwa łez, ale daje nam nadzieję, że nasze rozstania nie muszą być rozstaniami na zawsze.

Dzisiaj modlimy się za naszych zmarłych. Polecamy Bogu naszych rodziców, dziadków, współmałżonków, dzieci, przyjaciół i wszystkich, których imiona nosimy w sercu. Nie wspominamy ich jedynie z tęsknotą, lecz powierzamy ich Bożemu miłosierdziu, ufając, że On zna prawdę o każdym ludzkim życiu. Kościół modli się za zmarłych, ponieważ wierzy w komunię świętych i w to, że miłość nie kończy się wraz ze śmiercią. Dlatego prosimy Boga, aby oczyścił tych, którzy tego potrzebują, i doprowadził ich do pełni życia w swojej obecności. Prosimy również dla siebie o łaskę takiego życia, abyśmy każdego dnia byli gotowi na spotkanie z Panem.

Pamięć o zmarłych nabiera pełnego znaczenia wtedy, gdy prowadzi nas do miłości, pojednania i przebaczenia. Nie odkładajmy pojednania, przebaczenia ani słów miłości na później. Żyjmy tak, aby nasza wiara nie ograniczała się do słów, lecz wyrażała się w codziennych wyborach i w trosce o drugiego człowieka.

Drodzy Bracia i Siostry, groby naszych bliskich nie są dla nas miejscami beznadziei. W świetle zmartwychwstania Chrystusa stają się miejscami oczekiwania na spełnienie Bożej obietnicy. Niech więc nasza modlitwa będzie wyrazem ufności w Boże miłosierdzie, a nasze życie świadectwem wiary w Chrystusa, który pokonał śmierć. Powierzmy naszych zmarłych Bogu i prośmy, abyśmy kiedyś wszyscy mogli spotkać się w Jego domu, gdzie nie będzie już śmierci, bólu ani rozstania. Amen.