Słowo Redemptor
I niedziela Adwentu
01.12.2013

Jezus Chrystus mówi nam, że zbawienie jest blisko, że On jest blisko. Czy chodzisz w światłości? A może jest jeszcze jakaś ciemna strona w Twoim życiu, nie do końca oddana Jezusowi.Adwent ma właśnie na celu przygotować nas na przyjście Jezusa do naszego życia. Nie tylko do fragmentu, części życia, ale całego mojego i Twojego życia. Skorzystaj z tego czasu, bo naprawdę łatwo go zmarnować i przegapić jasne światło nadchodzącego Boga.

Poniedziałek Pierwszego Tygodnia Adwentu
02.12.2013

Rozpoczęliśmy Adwent, a zatem czas w drogę wyruszyć. Na spotkanie Przychodzącego!Psalmista uradował się, gdy mu powiedziano – „pójdziemy do domu Pana”.Zapewne niejeden z nas musiałby sobie zadać pytanie, czy z równie wielką radością wchodzę teraz, dziś do świątyni Pana. Tam, gdzie On wciąż jest obecny choć utajony. Potrzebna nam tu wiara podobna do wiary setnika z Kafarnaum. Nic zatem dziwnego, że pochwała Jezusa nie była tylko pustym słowem. Sługa odzyskał zdrowie.

Wtorek pierwszego tygodnia Adwentu
03.12.2013

Motywem przewodnim dzisiejszej Liturgii Słowa jest radość. Tym razem Jezus rozradował się w duchu. Z tej radości popłynęła modlitwa uwielbienia. I to za co? Za to, że Bóg, jako dobry Ojciec dostrzega również małych i prostaczków.Boimy się nieco tego ostatniego słowa, bo kojarzy nam się z prostakiem. A to na pewno nie jest pochlebne określenie. Niestety możemy dostrzec dziś w świecie wiele takich prostaków, którym wydaje się, że bez Boga potrafią zaprowadzić prawdziwy ład i pokój na świecie.

Środa pierwszego tygodnia Adwentu
04.12.2013

Adwent to nie tylko oczekiwanie na Boże Narodzenie. To ukierunkowanie naszej myśli na ostateczne przyjście Jezusa. Dlatego nawet jeśli teraz przechodzimy przez rozmaite ciemne doliny, doświadczamy wielorakiego zła, to jednak nie upadamy na duchu. Dlaczego? Bo jesteśmy w tym tłumie, który wiernie trwa przy Jezusie słuchając Jego słowa. Jednocześnie wciąż na naszych oczach dokonuje się cud rozmnażania chleba, którym karmi nas, byśmy nie ustali w drodze.

Czwartek pierwszego tygodnia Adwentu
05.12.2013

Mamy wybudować gmach naszej doskonałości, naszej świętości. I bardzo ważne jest na czym budujemy, jakie zakładamy fundamenty, jakie stawiamy obronne mury.Oby tym fundamentem był Bóg i jego przykazania.Oby tym fundamentem był Jezus i jego Ewangelia.Oby tym fundamentem były nie tylko słowa, ale faktyczne pełnienie woli Bożej.

Piątek pierwszego tygodnia Adwentu
06.12.2013

Iluż z wierzących w Chrystusa nic nie robi, gdy wrogowie profanują znaki i miejsca święte!Iluż z wierzących w Chrystusa nic nie robi, gdy wrogowie niszczą rodzinę i deprawują dzieci!Iluż z wierzących w Chrystusa nic nie robi, gdy wrogowie Kościoła starają się ośmieszyć, pomniejszyć autorytet pasterzy!

Sobota pierwszego tygodnia Adwentu
07.12.2013

Być może przyjdzie nam gorzko zapłakać nad stanem naszych rodzin, naszej Ojczyzny. Być może znowu da nam Pan chleb ucisku i wodę utrapienia. Dlaczego? Bo nie za bardzo chcieliśmy słuchać głosu, który nam podpowiadał: „To jest droga, idźcie nią”! Wybraliśmy swoje ścieżki, które wyprowadziły nas na manowce.

II niedziela Adwentu – Niepokalane Poczęcie Najświętszej Maryi Panny – uroczystość
08.12.2013

Z punktu medycznego nie jesteśmy w stanie wytłumaczyć cudu Niepokalanego Poczęcia. Wielu ludzi odrzuca tę prawdę o Niepokalanym Poczęciu, a nawet kpi sobie z tej tajemnicy wiary. Istotą Niepokalanego Poczęcia jest rzeczywistość duchowa, wiara, która posiada swoje przełożenie na wymiar cielesny. Łaska niepokalanego poczęcia to szczególna wewnętrzna siła, która polega na przyjęciu przez Maryję Bożej miłości.

Poniedziałek drugiego tygodnia Adwentu
09.12.2013

Powiedzcie małodusznym…, odwagi! Mimo, że wydaje się, iż zło nas zalewa – Pan jest ponad tym.Mimo, że wydaje się, iż nie poradzimy sobie w życiu – Pan gotów wesprzeć. Mimo, że wydaje się, iż ciemności nas całkowicie pochłoną – Pan jest naszą światłością.

Wtorek Drugiego Tygodnia Adwentu
10.12.2013

Tylko prawdziwie kochające serce potrafi bardziej cieszyć się tą jedną, zaginioną, a odnalezioną niż tymi, co zawsze w stadzie, przy Pasterzu. Nie oznacza to oczywiście, byśmy odchodząc ryzykowali zagubienie po to, by po odnalezieniu radości przysporzyć. Ryzykant może się przeliczyć i na wieki przepadnie na tych bezdrożach i pustkowiach, gdzie wyschła trawa, gdzie zwiędły kwiaty, gdzie brak wody łaski.

Czytelnia

Polecamy