Piątek, 20 lutego 2026 roku, VI tydzień zwykły, rok A, II

 

 

 

CZYTANIA

 

 

 

 

Bardzo mocne słowa Boga przekazuje nam dziś prorok Izajasz. Wręcz niewygodne! Przecież lud pości, modli się, podejmuje umartwienia – a jednak Bóg mówi: „Nie uznaję tego postu”. Jak to możliwe? Dlaczego? Ponieważ ten post zatrzymuje się na człowieku. Obok religijnych gestów pojawia się krzyk, niesprawiedliwość, ucisk i brak miłości. Jest forma, ale nie ma serca.

 

Na początku Wielkiego Postu słowa proroka Izajasza stają się dla nas swoistym rachunkiem sumienia, bo przecież

– można nie jeść,
– można klęczeć, wznosząc ręce do nieba,
– można posypywać głowę popiołem,
a jednocześnie łamać drugiego człowieka słowem, obojętnością i egoizmem.

 

Dlatego Bóg przez Izajasza mówi jasno: „Czyż nie jest raczej postem, który Ja wybieram: rozerwać kajdany zła, dzielić chleb z głodnym, przyodziać nagiego, nie odwrócić się od bliźniego?”.

 

Prawdziwy post zawsze prowadzi do miłości. Jednocześnie w tradycji Kościoła post ma również wymiar pokutny: jest zadośćuczynieniem za grzechy i świadomym włączeniem się w krzyż Chrystusa. Jeśli ten wymiar zostanie pominięty, post łatwo staje się jedynie dietą albo ćwiczeniem silnej woli.

 

Psalm odpowiada dziś bardzo prosto: „Sercem skruszonym nie pogardzisz, Panie”.

 

Nie chodzi więc o wielkie ofiary, ale o serce, które umie powiedzieć: „Boże, potrzebuję Cię. Bez Ciebie nie potrafię kochać”. Czasem rodzi się w nas pokusa, by zamknąć się z dala od innych i udowodnić Bogu: „Potrafię przeżyć tydzień, dwa, miesiąc bez żadnego, nawet najmniejszego grzechu”. Tymczasem to nie nasza siła zbawia, lecz łaska. Bogu chodzi o serca blisko Niego – niepodzielne, pokorne, szukające u Niego wsparcia i mocy.

 

I wreszcie Ewangelia. Uczniowie Jana pytają Jezusa, dlaczego Jego uczniowie nie poszczą. Jezus odpowiada obrazem wesela. Gdy Oblubieniec jest obecny, jest radość. Post pojawia się wtedy, gdy rodzi się tęsknota. Post nie jest karą samą w sobie, lecz drogą, na której uczymy się tęsknić za Bogiem i jednoczyć z ofiarą Chrystusa.

To bardzo ważne: pościmy nie po to, by udowodnić Bogu własną pobożność, ale po to, by pozwolić Chrystusowi działać w nas. To On daje zdolność do prawdziwego postu – takiego, który przemienia serce i otwiera je na drugiego człowieka.

 

Dlatego na ten piątek Wielkiego Postu Słowo Boże stawia nam pytanie:

Czy mój post sprawił, że ktoś obok mnie poczuł się bardziej kochany?
Czy ktoś po spotkaniu ze mną potrafił szczerze się uśmiechnąć?
Czy moje słowa i obecność sprawiły, że ktoś poczuł się przyjęty i ważny?

Może dziś najważniejszym postem będzie:

– powstrzymać się od ostrego słowa,
– zadzwonić do kogoś samotnego,
– przebaczyć, zamiast wypominać,
– podzielić się czasem, uwagą i dobrem.

Wtedy – jak zapowiada prorok Izajasz – „twoje światło wzejdzie jak zorza”. Wtedy Bóg odpowiada: „Oto jestem”.

 

Prośmy dziś o taką łaskę.

Nie o doskonały post, ale o prawdziwe serce.

Bo chrześcijański post nie zaczyna się od tego, co zabieram sobie, lecz od tego, co oddaję Chrystusowi.

Bo sercem skruszonym Bóg nigdy nie gardzi.

 

 

 

 

Rozważania (kazania-homilie): Piatek po Popielcu

o. Marian Krakowski CSsR  (24 lutego 2012 roku, Rok B, II)

o. Edmund Kowalski CSsR  (15 lutego 2013 roku, Rok C, I)

o. Piotr Andrukiewicz CSsR  (07 marca 2014 roku, A, II)

o. Ryszard Bożek CSsR  (20 lutego 2015 roku, Rok B, I)

o. Mariusz Simonicz CSsR  (12 lutego 2016 roku, Rok C, II)

o. Ryszard Bożek CSsR  (o3 marca 2017 roku, Rok A, I)

o. Arkadiusz Buszka CSsR  (16 lutego 2018 roku, Rok B, II)

o. Andrzej Makowski CSsR  (08 marca 2019 roku, Rok C, I)

o. Łukasz Baran CSsR  (28 lutego 2020 roku, Rok A, II)

o. Mariusz Więckiewicz CSsR  (19 lutego 2021 roku, Rok B, I)

o. Ryszard Bożek CSsR  (04 marca 2022 roku, Rok C, II – Święto św. Kazimierza, królewicza)

o. Sylwester Pactwa CSsR  (24 lutego 2023 roku, Rok A, I)

o. Piotr Czechowicz CSsR  (16 lutego 2024 roku, Rok B, II)

o. Wojciech Wilgowicz CSsR  (07 marca 2025 roku, Rok C, I)

o. Aleksander Ćwik CSsR  (20 lutego 2026 roku, Rok A, II)

 

 

 

 

 

Drukuj... 
Redemptorysta Prowincji Warszawskiej, obecnie wikariusz i katecheta w Parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny (Sanktuarium Matki Bożej Tuchowskiej, Pani Ziemi Tarnowskiej w Tuchowie – Bazylika Mniejsza) oraz moderator Oazy w Centrum Duszpasterstwa Młodzieży i Powołań Redemptorystów – Tuchów