Wtorek pierwszego tygodnia Wielkiego Postu

Wtorek, 24 lutego 2026 roku, I tydzień Wielkiego Postu, Rok A, II

Czas Wielkiego Postu przypomina nam o drodze, która prowadzi nas do Boga. Taką szczególną drogą jest modlitwa. Sam Jezus uczy nas szczególnej modlitwy, w której możemy jak dzieci zwrócić się do naszego Ojca w niebie. I chociaż codziennie odmawiamy te dobrze znane nam słowa modlitwy „Ojcze nasz”, to musimy pamiętać, że nie jest to formułka do powtarzania, ale konkretny program życia i mapa na drodze powołania człowieka.

„Ojcze nasz” to modlitwa niewielu słów, ponieważ Bóg dobrze wie, co jest nam potrzebne, zanim Go poprosimy. Jezus nam o tym przypomina, kiedy mówi: „Nie bądźcie gadatliwi jak poganie… Ojciec wasz wie, czego wam potrzeba”. Słowa te pochodzą z Kazania na Górze (por. Mt 6,7-8) i pokazują, że modlitwa chrześcijańska nie polega na mnożeniu słów, lecz na relacji z Ojcem. Modlitwa, którą zostawia nam Jezus, to modlitwa, w której uczymy się zaufania do Boga.

Naszym zadaniem, a nawet naszym powołaniem, nie jest przekonywać Pana Boga do tego, co chcielibyśmy, aby On dla nas uczynił, chociaż i to także jest bardzo ważne. Katechizm Kościoła Katolickiego uczy, że prośba w modlitwie jest przede wszystkim otwieraniem serca na przyjęcie woli Boga, a nie nakłanianiem Boga do przyjęcia naszej woli. My mamy nieustannie uczyć się otwierać własne serce na Boga. W modlitwie Pańskiej możemy to uczynić, bo w niej streszcza się nasze powołanie i nasza wielkopostna droga.

Poprzez nią uczymy się żyć jak dzieci Ojca, szukać Jego świętej woli, budować Jego królestwo już tu na ziemi, przebaczać, ufać Mu w codzienności oraz przyczyniać się do dobra. Wielki Post może być i powinien stać się dla nas czasem, w którym będziemy wypełniać te słowa w naszym życiu. Może warto dziś zapytać samego siebie: które z próśb modlitwy „Ojcze nasz” jest dla mnie najtrudniejsze do przyjęcia naprawdę?

Już pierwsze słowa modlitwy „Ojcze nasz” zachęcają nas, abyśmy żyli w taki sposób, tak by Bóg był zawsze widoczny. „Niech się święci imię Twoje” to znaczy: niech moje powołanie pozwoli innym zobaczyć w nim samego Boga. Niech moje życie będzie taką żywą kartą Ewangelii, którą inni, w miejscu, gdzie żyję i pracuję, będą mogli czytać. Święci powtarzali, że często jedyną Ewangelią, jaką ktoś przeczyta, będzie życie chrześcijanina stojącego obok niego.

Powołanie każdego z nas to przecież nie tylko moment wyboru konkretnej drogi w życiu, ale proces wyrażany przez codzienność. Każdego dnia moimi słowami, decyzjami i relacjami mogę czynić Boga bardziej widocznym dla innych. To wszystko po to, aby swoim dobrem przekonywać o Bogu świat, który jest wokół mnie. Czasem będzie to bardzo proste świadectwo – cierpliwa odpowiedź zamiast złości, uczciwość wtedy, gdy nikt nie widzi, albo znak krzyża uczyniony przed posiłkiem w miejscu publicznym.

Oczywiście nie jest to zadanie łatwe i może dlatego dalej w tej modlitwie uczymy się pokory. Jezus uczy nas postawy pokory przez słowa: „Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”. Prosząc Boga o chleb codzienny, nie chodzi przecież o to, aby prosić na zapas i na jutro. Proszenie o chleb na „dzisiaj” to lekarstwo na pokusę samowystarczalności. Ta choroba myślenia, że „sam sobie wystarczę”, jest pokusą „bycia jak Bóg”, a przecież Jezus powiedział: „Beze Mnie nic nie możecie uczynić”. Właśnie tutaj modlitwa osiąga swój punkt kulminacyjny: uznaję, że wszystko jest łaską, a ja jestem stworzeniem, nie Stwórcą.

Wielki Post uczy nas także przez Boże Słowo, że w moim życiu nieustannie potrzebuję Boga do walki z pokusami i trudnościami. Nasze powołanie to droga przez różne próby, chociażby takie jak zniechęcenie, wygoda, egoizm czy brak modlitwy. Zachowanie czujności dokonuje się zatem przez powroty do spowiedzi świętej, adorację Najświętszego Sakramentu i czytanie Bożego Słowa.

Warto w tym czasie tak odmawiać modlitwę Pańską, aby każde zdanie stało się swoistą medytacją, z której będzie się rodzić konkretne postanowienie. Bo modlitwa „Ojcze nasz” nie kończy się słowem „Amen” – ona ma się dopiero wtedy zacząć w naszym życiu.

Kazania-homilie: Wtorek pierwszego tygodnia Wielkiego Postu

o. Jarosław Krawczyk CSsR (28 lutego 2012 rokuu, Rok B, II)

o. Andrzej Wodka CSsR (19 lutego 2013 roku, Rok C, I)

o. Piotr Andrukiewicz CSsR (11 marca 2014 roku, Rok A, II)

o. Jan Rzepiela senior CSsR (24 lutego 2015 roku, Rok B, I)

o. Marian Krakowski CSsR (16 lutego 2016 roku, Rok C, II)

o. Ryszard Hajduk CSsR (07 marca 2017 roku, Rok A, I)

o. Marcin Zubik CSsR (20 lutego 2018 roku, Rok B, II)

o. Łukasz Baran CSsR (12 marca 2019 roku, Rok C, I)

o. Andrzej Makowski CSsR (03 marca 2020 roku, Rok A, II)

o. Wacław Zyskowski CSsR (23 lutego 2021 roku, Rok B, I )

o. Rafał Nowak CSsR (08 marca 2022 roku, Rok C, II)