Wielki Wtorek

Wtorek, 31 marca 2026 roku, Wielki Tydzień, Rok A, II

Wczoraj zatrzymaliśmy się przy stole przyjaciół w Betanii, aby rozważać przyjaźń, która daje życie, która jest odwzajemniona, bezinteresowna i hojna.

Liturgia Wielkiego Wtorku przenosi nas do stołu Jezusa i Jego uczniów. Dzisiaj medytujemy nad urywkiem Ewangelii Jana, zaczerpniętym z długiego opisu Ostatniej Wieczerzy. Smutny jest dzisiejszy fragment Ewangelii. Poprzedzają go co prawda piękne chwile i przeżycia pożegnalnej uczty Jezusa z Dwunastoma: umycie nóg apostołom, słowa objaśnienia i zachęty.

Ale przychodzi moment, w którym Jezus demaskuje zdradę jednego ucznia i zapowiada upadek drugiego. W czasie posiłku Jezus doznaje głębokiego wzruszenia i wyraźnie stwierdza: „Jeden z was Mnie zdradzi” (J 13,21). Słowa te zasiały niepokój w sercach apostołów. Uczniowie chcieli dowiedzieć się, kto jest tym zdrajcą. Jezus ujawnia tajemnicę, ale czyni to z niebywałą delikatnością. Wskazując na Judasza jako na zdrajcę, okazuje mu szacunek, co jest ostatnią próbą przywołania go do miłości. Z drugiej strony jest to ostrzeżenie, które przychodzi jeszcze w porę – wciąż można się wycofać z tego jakże tragicznego zamiaru. Judasz jednak w sposób wolny odrzuca ofiarowaną mu miłość i podejmuje decyzję o zdradzie. Odpowiada za swój czyn, pozostając przy zamiarze wydania Mistrza. Opuszcza wieczernik: „Po spożyciu kawałka (chleba) zaraz wyszedł. A była noc” (J 13,30).

Pozostali apostołowie także nie mogą być pewni swojej wierności. Co prawda Piotr zapewnia Jezusa: „Życie moje oddam za Ciebie” (J 13,37). Wzruszająca jest spontaniczność Piotra i jego gotowość na wszystko. Ale Zbawiciel już wtedy wie, że Piotr nie będzie w stanie dotrzymać słowa. Dlatego zapowiada, że Piotr trzykrotnie się Go wyprze. Nie będzie to zdrada w sensie Judasza, lecz zaparcie się wynikające ze strachu i ludzkiej słabości – zaparcie, które później zostanie uzdrowione przez skruchę i przebaczenie.

I to są powody smutku Jezusa. Przecież obydwaj apostołowie byli tak blisko Niego, widzieli Jego cuda, słuchali Jego nauki. Ich wiara powinna być już mocna, a jednak tak nie jest. Judasz podejmuje decyzję zdrady, Piotr natomiast ulegnie chwilowej słabości. W obu przypadkach objawia się kruchość ludzkiego serca wobec próby.

To trudne doświadczenie przeżywa Jezus, a my wraz z Nim w ten Wielki Wtorek. Jednak Jezus nie jest bezradną ofiarą wydarzeń. Wie, co ma nastąpić, i świadomie przyjmuje drogę, która prowadzi do krzyża. Sam wskazuje zdrajcę, zapowiada zaparcie się Piotra i dobrowolnie oddaje się w ręce ludzi, aby wypełnić wolę Ojca. Ten, z którym dzielił się wszystkim, który zostawił wszystko, aby pójść za Nim, teraz – z własnej decyzji – postanowił nie tylko Go opuścić, ale wręcz zdradzić i wydać zwierzchnikom żydowskim. Jezus przyjmuje to cierpienie świadomie, jako część zbawczej misji, którą realizuje z miłości do człowieka.

Dziś chcemy medytować nad tym, jak Jezus przeżywa zdradę Judasza i zapowiedź zaparcia się Piotra. Widzimy w Nim nie tylko cierpiącego Nauczyciela, lecz przede wszystkim Syna, który dobrowolnie podejmuje drogę odkupienia. Jego serce ogarnia ból zdrady, ale równocześnie pozostaje całkowicie zjednoczone z wolą Ojca i ukierunkowane na zbawienie człowieka. Wielki Wtorek to dzień, by „złożyć głowę” na piersi Jezusa, naszego Przyjaciela, by wsłuchać się w Jego serce i rozważać tajemnicę miłości, która nie cofa się wobec niewierności.

Rozważając tę scenę, jesteśmy zaproszeni do rachunku sumienia. W Judaszu możemy zobaczyć dramat decyzji prowadzącej do odejścia od Chrystusa, w Piotrze – ludzką słabość i lęk, które jednak mogą zostać uzdrowione przez nawrócenie. Wielki Wtorek stawia pytanie o naszą wierność: czy pozostajemy przy Jezusie w chwilach próby, czy też oddalamy się od Niego pod wpływem lęku, grzechu lub własnych planów.

Golgota Jezusa już się rozpoczyna. Nie jest to jednak droga przymusu, lecz świadomie przyjęta droga zbawczej miłości. Jezus powierza się Ojcu i dobrowolnie oddaje życie, aby dokonać odkupienia świata. Dzisiejszy dzień niech będzie dla nas zaproszeniem, by rozważać wewnętrzne przeżycia Jezusa, ale także kontemplować Jego wolną decyzję miłości i uczyć się wierności wobec Niego.

Rozważania (kazania-homilie): Wielki Wtorek

o. Grzegorz Jaroszewski CSsR (03 kwietnia 2012 roku, Rok B, II)

o. Edmund Kowalski CSsR (26 marca 2013 roku, Rok C, I)

o. Piotr Andrukiewicz CSsR (15 kwietnia 2014 roku, Rok A, II)

o. Ryszard Bożek CSsR (31 marca 2015 roku, Rok B, I)

o. Mariusz Simonicz CSsR (22 marca 2016 roku, Rok C, II)

o. Jacek Dembek CSsR (11 kwietnia 2017 roku, Rok A, I)

o. Arkadiusz Buszka CSsR (27 marca 2018 roku, Rok B, II)

o. Andrzej Makowski CSsR (16 kwietnia 2019 roku, Rok C, I)

o. Łukasz Baran CSsR (07 kwietnia 2020 roku, Rok A, II)

o. Mariusz Więckiewicz CSsR (30 marca 2021 roku, Rok B, I)

o. Jarosław Krawczyk CSsR (12 kwietnia 2022 roku, Rok C, II)