Uroczystość Najświętszej Trójcy

Niedziela, 31 maja 2026 roku, IX tydzień zwykły, Rok A, II

Ktoś powiedział, że jeżeli spotyka człowieka, który uważa, że poznał Boga, to oznacza, że niewiele wie o Bogu, ponieważ człowiek nie jest w stanie ogarnąć swoim umysłem tego, kim jest Bóg. W Boga wierzymy i Bogu wierzymy, ale nie jesteśmy w stanie zamknąć Go w ramach naszego ludzkiego rozumowania. Od tego stwierdzenia trzeba wyjść, gdy chcemy mówić dzisiaj o Trójcy Świętej.

Trójca Święta to trzy Osoby Boskie: Ojciec, Syn i Duch Święty. Tak jak istotą wiary jest relacja i zaufanie, tak samo istotą życia Trójcy Świętej jest relacja między Ojcem, Synem i Duchem Świętym. Trzy Osoby Boskie nie są jednak trzema bogami, lecz jednym Bogiem w trzech Osobach. Bóg Ojciec jest Tym, który stwarza i daje życie. Syn Boży jest Tym, który przyjmuje dar Ojca, ukazuje człowiekowi oblicze Ojca i pełni Jego wolę. Duch Święty jest Tym, który objawia i rozlewa miłość Ojca i Syna oraz udziela ludziom Bożych darów.

Bóg, w którego wierzymy jako chrześcijanie, objawia się nam jako kochający i miłosierny Ojciec, jako współczujący i bliski człowiekowi Syn oraz jako nieustannie towarzyszący nam Duch Święty.

Takie oblicze Boga jest inne od wszystkich bóstw, w które wierzyli i wierzą ludzie na przestrzeni historii świata. To przesłanie słyszymy dzisiaj w pierwszym czytaniu z Księgi Wyjścia: „Pan, Pan, Bóg miłosierny i litościwy, cierpliwy, bogaty w łaskę i wierność”.

Człowiek, który odkrywa prawdziwe oblicze Boga, zaczyna inaczej żyć. Jest to życie oparte na wierze, zaufaniu, bliskości i doświadczeniu Bożej opieki. Możemy to doświadczenie porównać do zaufania, jakim dziecko darzy kochających rodziców — mamę i tatę. Takiemu dziecku nie przychodzi nawet na myśl, że rodzice chcą wyrządzić mu krzywdę. Dlatego bez buntu wykonuje ich polecenia, które przyjmuje jako dobre. Nie chodzi tutaj jednak tylko o wykonywanie poleceń, ale o zaufanie i miłość, które są fundamentem relacji dziecka do rodziców.

Podobnie jest z relacją do Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego w życiu tych ludzi, którzy uwierzyli. W przepiękny sposób wyraża ją św. Katarzyna ze Sieny w „Dialogu o Bożej Opatrzności”:

„Zakosztowałam i światłem mojego umysłu w świetle Twoim ujrzałam Twoje przepastne głębiny, Trójco wieczna, i piękno Twojego stworzenia. A oglądając siebie w Tobie, ujrzałam, że jestem Twoim obrazem. Bo ze swej mocy, wiekuisty Ojcze, i mądrości, którą jest Syn Twój Jednorodzony, udzieliłeś mi; a Duch Święty, który od Ciebie i od Syna pochodzi, dał mej woli zdolność kochania Ciebie. Ty, wiekuista Trójco, jesteś Stwórcą, a ja stworzeniem. […] Jesteś szatą, która okrywa moją nagość, jesteś pokarmem, który swoją słodyczą żywi zgłodniałych. Jesteś słodyczą bez śladu goryczy. O Trójco wieczna”.

Trójca Święta to nie jakiś wytwór ludzkiej filozofii czy jedynie temat traktatu teologicznego. To Bóg, który objawia się jako Ojciec, Syn i Duch Święty. Kto odkryje takiego Boga, nie pozostaje już błąkającą się po ziemi sierotą. Żyje jako dziecko Boga Ojca, brat lub siostra Jezusa Chrystusa oraz pielgrzym prowadzony przez Ducha Świętego.

Problemem wielu ludzi dzisiaj jest to, że wierzą w różnych bogów, do których od czasu do czasu zwracają się z prośbą i którym oddają cześć, ale nie wierzą w Boga, którego poznanie przemienia życie i daje życie wieczne. Wiarę w różne bóstwa albo negację istnienia świata duchowego możemy porównać do oglądania świata w jednym lub najwyżej dwóch wymiarach. Tymczasem nasz wzrok jest przystosowany do oglądania rzeczywistości trójwymiarowej: szerokości, wysokości i głębokości.

Można oczywiście zachwycać się płaskimi, jednowymiarowymi obrazami. Można doznawać olśnienia na widok dwuwymiarowej rzeczywistości. W głębi serca każdego człowieka jest jednak pragnienie oglądania rzeczywistości w pełni. Wtedy dopiero można poczuć pełnię i smak życia. Dlaczego więc tak wielu ludzi w relacji do Boga zatrzymuje się jedynie na jednym albo najwyżej na dwóch wymiarach, skoro Bóg objawił się nam jako Trójca?

Oczywiście Boga nie możemy traktować jak rzeczy materialnych, które nas otaczają. Dlatego odpowiedzi na to pytanie należy szukać na innym poziomie. Św. Bazyli Wielki, zaliczany do Ojców Kościoła, daje nam podpowiedź w tym temacie. Mówi on, że imiona Trójcy Świętej — Ojciec, Syn i Duch Święty — wyrażają wzajemną relację między Boskimi Osobami. Tak jak wyzwaniem dla wielu ludzi dzisiaj jest budowanie relacji z innymi, tak samo wielkim wyzwaniem jest budowanie relacji z Bogiem. Więź z kimś można zbudować dzięki zaufaniu, uznaniu wzajemnej zależności, gotowości do służby i przyjmowania wsparcia oraz wierności. Trwałe więzi budujemy na relacjach opartych na umiejętności przebaczania sobie nawzajem, miłości i szacunku.

To samo dotyczy relacji do Boga. W sposób prosty, ale bardzo konkretny wyraził to Jezus, gdy zostawił nam przykazanie, które nazwał najważniejszym: „Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem. […] Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego” (Mt 22,37-39). Od jakości relacji do bliźnich zależy jakość naszego życia. Nasza relacja do Boga ma wpływ na relacje z bliźnimi. Zdolność nawiązywania relacji z bliźnimi wpływa także na umiejętność budowania relacji z Bogiem Ojcem, Jezusem Chrystusem i Duchem Świętym.

W dzisiejszą uroczystość Trójcy Świętej warto zastanowić się, jakie są najważniejsze relacje w moim życiu. Od kogo przyjmuję dobro i z kim dzielę się dobrem? Z kim dzielę się swoim życiem? Komu ufam i kogo obdarzam zaufaniem? Kto jest dla mnie wsparciem i kogo ja wspieram? Jakie miejsce w tej sieci relacji zajmuje moja relacja do Boga Ojca, Jezusa Chrystusa i Ducha Świętego?

Zakończmy dzisiejsze rozważanie krótką modlitwą:

Ciebie, Boga Ojca niezrodzonego, Ciebie, Syna Jednorodzonego, Ciebie, Ducha Pocieszyciela, całym sercem i ustami wyznajemy, chwalimy i błogosławimy.