Narodzenie świętego Jana Chrzciciela – uroczystość - Homilie Rok A 2025/26

Narodzenie świętego Jana Chrzciciela – uroczystość

Środa, 24 czerwca 2026 roku, XII tydzień zwykły, Rok A, II

Dość często zdarzało mi się w życiu słyszeć pytanie, zwłaszcza z ust ludzi młodych: „Spod jakiego znaku jest Ojciec?”. Często celebryci, udzielając wywiadów, usprawiedliwiają jakąś wredną cechę swojego charakteru znakiem zodiakalnym. Jest to bardzo wygodne. Taki jestem, bo jestem Skorpionem. Podobnie, gdy chodzi o ich niechętny stosunek do niektórych osób, tłumaczą to tym, że np. Koziorożec z Bykiem nigdy się nie dogadają. Tymczasem w żaden sposób nie da się udowodnić wpływu konstelacji gwiezdnych na osobowość człowieka. Jest to czyste pogaństwo. Pewnie lepiej byłoby odpowiedzieć: „Jestem spod znaku Krzyża Chrystusowego” albo słowami pieśni: „Spod znaku Maryi rycerski my chów...”. Jeśli Biblia wspomina o znakach, to tylko o tych, które dawane są przez Boga. „Pan sam da wam znak!”.

Przeżywana dziś w liturgii uroczystość Narodzenia św. Jana Chrzciciela jest znakiem zapowiadającym rychłe przyjście Mesjasza. Narodzeniu Jana towarzyszy wiele znaków, które prowokują u ludzi pytanie: „Kimże będzie to dziecię?”, ale to przede wszystkim sam Jan ma stać się znakiem.

Nieprzypadkowo Kościół celebruje narodziny św. Jana Chrzciciela w sposób tak uroczysty. Spośród świętych tylko w nielicznych przypadkach wspominamy w liturgii dzień narodzin. Jan zajmuje bowiem wyjątkowe miejsce w historii zbawienia. Jest ostatnim z proroków Starego Przymierza i jednocześnie tym, który jako pierwszy bezpośrednio wskazuje na obecnego już pośród ludzi Mesjasza. Jego życie od samego początku zostało wpisane w Boży plan zbawienia.

Jeśli chcemy dobrze odczytać przesłanie święta narodzin św. Jana, to wydaje się, że może ono dotyczyć dwóch wymiarów:

– odczytywać znaki dawane przez Boga;

– samemu stać się znakiem wskazującym Jezusa.

Słuchając dzisiejszego fragmentu Ewangelii według św. Łukasza, możemy być zaskoczeni wielością szczegółów przytaczanych przez autora, który przecież sporządził tę relację wiele lat później. Można przypuszczać, że informacje o tym wydarzeniu przekazali mu świadkowie lub osoby znające przekazy pierwszej wspólnoty chrześcijańskiej. Z pewnością było to dla pierwszych chrześcijan na tyle ważne wydarzenie, że pamięć o nim pielęgnowano z zachowaniem wielu szczegółów.

Wszystkie te szczegóły były z pewnością ważne dla św. Jana Chrzciciela. Od początku swojego życia uczył się rozpoznawać znaki dawane przez Boga. Papież Franciszek podczas rozważania przed modlitwą Anioł Pański powiedział:

„Proponuję wam ćwiczenie, które może nam przynieść wiele dobrego. Spróbujmy dzisiaj poszperać w naszych wspomnieniach w poszukiwaniu znaków, które Pan uczynił w moim życiu. Jakich znaków Pan dokonał w moim życiu, aby pokazać, że nas miłuje? Pomyślmy o tym trudnym momencie, kiedy Bóg sprawił, że doświadczyłem Jego miłości. I zapytajmy siebie: jakimi znakami, dyskretnymi i troskliwymi, dał mi odczuć swoją czułość? Kiedy poczułem bliskość Boga najbardziej, kiedy doświadczyłem Jego czułości i współczucia? Każdy w swej historii ma takie chwile. Poszukajmy tych znaków i zapamiętajmy je” (Anioł Pański z papieżem Franciszkiem. 16 stycznia 2022).

Drugi wymiar objawia nam sam św. Jan poprzez swoją prorocką misję. Całe jego życie zostało podporządkowane jednemu zadaniu: przygotowaniu drogi Mesjaszowi. Jan nie buduje własnej pozycji ani nie tworzy ruchu skupionego wokół siebie. Wie, że jest głosem wołającego na pustyni, przyjacielem Oblubieńca i poprzednikiem Chrystusa i jego zadaniem jest wskazać Baranka Bożego. On sam ma się stać znakiem.

Pierwszą cechą charakterystyczną znaku jest to, że wskazuje na rzeczywistość poza sobą. Znak nie wskazuje nigdy na samego siebie, nie koncentruje na sobie, nie przesłania sobą. Jakże to ważna wskazówka dla nas. Jeśli chcemy stać się znakiem, nie możemy nigdy koncentrować uwagi na sobie. Najpełniej wyraża to zdanie św. Jana Chrzciciela: „Potrzeba, by On wzrastał, a ja się umniejszał”. W tych słowach zawiera się cała jego duchowość i wielkość. On ma wzrastać, ja zaś się umniejszać – powie Jan Chrzciciel.

Druga ważna cecha znaku polega na tym, że jest jednoznaczny, czytelny. Misja proroka nie dopuszcza dwuznaczności i zafałszowania. Nie można być trochę prorokiem, a trochę nie. Taka postawa zostałaby szybko odebrana jako niewiarygodna. Tu również odczytujemy istotną życiową wskazówkę. Jeśli moje życie ma wskazywać drogę, ma prowadzić do Zbawcy, nie mogę być dwuznaczny.

Wreszcie trzecia cecha to dynamizm. Wprawdzie znaki kojarzą nam się z czymś statycznym, np. znakami drogowymi stojącymi przy drodze, ale w przypadku żywego znaku osoby dynamizm jest bezwzględnie konieczny. Trudno wyobrazić sobie, żeby ktoś głoszący Jezusa, który wciąż jest w drodze, ograniczył się do swojej ciasnej izdebki i kręgu najbliższych osób. Misja z natury wymaga wyjścia do świata. Znak staje się czytelny, gdy jest widoczny dla wszystkich. „Ustanowię cię światłością dla pogan, aby moje zbawienie dotarło aż do krańców ziemi” – powie Bóg do proroka Izajasza.

Dziękując Bogu za dar narodzin św. Jana Chrzciciela, uczmy się rozpoznawać znaki dawane przez Boga i naśladujmy Jana w stawaniu się czytelnym, przejrzystym i wiarygodnym znakiem objawiającym Jezusa światu.