Świętego Bartłomieja, apostoła – święto - Homilie Rok A 2025/26

Świętego Bartłomieja, apostoła – święto

Poniedziałek, 24 sierpnia 2026 roku, XXI tydzień zwykły, Rok A, II

Kościół obchodzi dziś święto św. Bartłomieja Apostoła. Należał on do grona Dwunastu, których Jezus powołał, aby byli z Nim, słuchali Jego nauki i zanieśli Ewangelię aż po krańce świata. Choć Ewangelie nie przekazują nam wielu informacji o jego życiu, tradycja Kościoła utożsamia go z Natanaelem, którego spotkanie z Jezusem opisuje dzisiejsza Ewangelia. To spotkanie może wiele powiedzieć również o naszej wierze.

Kiedy Filip odnalazł Natanaela, z wielką radością oznajmił mu: „Znaleźliśmy Tego, o którym pisał Mojżesz w Prawie i Prorocy – Jezusa, syna Józefa, z Nazaretu”. Natanael odpowiedział jednak słowami, które dobrze znamy: „Czy może być co dobrego z Nazaretu?”. Nie są to słowa człowieka niewierzącego ani człowieka złej woli. Natanael jest szczery. Zna Pisma, oczekuje Mesjasza, ale trudno mu uwierzyć, że Boży Pomazaniec może pochodzić z niewielkiego i mało znaczącego Nazaretu.

Ta reakcja Natanaela jest nam bardzo bliska. Także my niejednokrotnie stawiamy pytania. Dlaczego Bóg działa właśnie w taki sposób? Dlaczego dopuszcza cierpienie? Dlaczego niektóre modlitwy pozostają, jak nam się wydaje, bez odpowiedzi? Dlaczego droga Ewangelii bywa wymagająca?

Pan Bóg nie boi się naszych pytań. Nie obraża się na nasze wątpliwości. Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy człowiek przestaje szukać prawdy i zamyka swoje serce.

Natanael nie zatrzymał się na swoich wątpliwościach. Posłuchał Filipa, który odpowiedział mu tylko trzema słowami: „Chodź i zobacz”. Nie próbował przekonywać go długimi argumentami. Nie wdawał się w spory. Zaprosił go do osobistego spotkania z Jezusem.

W tych prostych słowach zawiera się istota chrześcijaństwa. Wiara nie rodzi się przede wszystkim z teorii, dyskusji czy nawet z wiedzy religijnej. Rodzi się ze spotkania z Chrystusem. Można wiele wiedzieć o Jezusie, a jednocześnie nie znać Go naprawdę. Można znać modlitwy, uczestniczyć w religijnych obrzędach, a jednak nie mieć żywej relacji z Panem.

Jak wielu ludzi mówi dzisiaj: „Wierzę po swojemu”, „Nie mam czasu na modlitwę”, „Kiedyś wrócę do Boga”.

Tymczasem Jezus nieustannie zaprasza każdego człowieka: „Przyjdź i zobacz”. Przyjdź do Mnie ze swoimi pytaniami. Przyjdź ze swoimi słabościami. Przyjdź ze swoim zmęczeniem i niepokojem. Pozwól Mi wejść do swojego życia.

Gdy Natanael stanął przed Jezusem, usłyszał zaskakujące słowa: „Oto prawdziwy Izraelita, w którym nie ma podstępu”. A następnie: „Widziałem cię, zanim zawołał cię Filip, gdy byłeś pod figowcem”. W tym momencie Natanael zrozumiał, że stoi przed Kimś wyjątkowym. Odkrył, że Jezus zna go do głębi. Zna jego serce, jego pragnienia, jego pytania i jego drogę życia.

To doświadczenie jest również udziałem każdego człowieka wierzącego. Bóg zna nas lepiej, niż my znamy samych siebie. Zna nasze sukcesy i porażki. Widzi nasze zmagania, cierpienia i niepokoje. Wie o nas wszystko, a mimo to nie przestaje nas kochać.

Jakże często ludzie boją się stanąć przed Bogiem, ponieważ wydaje im się, że najpierw muszą stać się lepsi, doskonalsi, bardziej godni. Tymczasem Chrystus przyjmuje nas takimi, jakimi jesteśmy, i dopiero wtedy zaczyna przemieniać nasze serca.

Dlatego Natanael odpowiada jednym z najpiękniejszych wyznań wiary zapisanych w Ewangelii: „Rabbi, Ty jesteś Synem Bożym, Ty jesteś Królem Izraela”. To nie jest już wyznanie człowieka pełnego wątpliwości. To wyznanie człowieka, który spotkał Chrystusa.

Także nasze życie zmienia się wtedy, gdy naprawdę spotykamy Jezusa. Czasami dzieje się to w sposób bardzo prosty i niepozorny.
Ktoś po wielu latach przystępuje do spowiedzi i odzyskuje pokój serca.
Ktoś inny zdobywa się na przebaczenie po latach rodzinnego konfliktu.
Ktoś zaczyna codziennie czytać fragment Ewangelii i odkrywa, że jego spojrzenie na życie staje się spokojniejsze i dojrzalsze.
Ktoś w czasie choroby lub cierpienia odnajduje siłę, której wcześniej nie posiadał.

Tak działa Chrystus. Nie zawsze zmienia od razu okoliczności naszego życia, ale zawsze pragnie przemieniać ludzkie serce.

Spotkanie z Jezusem odmieniło także życie Bartłomieja. Został Apostołem. Towarzyszył Chrystusowi podczas Jego publicznej działalności, był świadkiem Jego męki, śmierci i zmartwychwstania. Po zesłaniu Ducha Świętego poszedł głosić Ewangelię. Tradycja Kościoła mówi, że dotarł z Dobrą Nowiną do wielu krajów Wschodu, a ostatecznie oddał życie za Chrystusa.

Patrząc na św. Bartłomieja, widzimy człowieka, który przeszedł drogę od pytania do wiary, od poszukiwania do odnalezienia, od spotkania z Chrystusem do wiernego świadectwa. Nie zatrzymał Ewangelii dla siebie. Dzielił się nią z innymi, nawet za cenę cierpienia i męczeństwa.

Dzisiaj nikt nie wymaga od większości z nas przelania krwi za Chrystusa. Każdego dnia jesteśmy jednak wezwani do innego rodzaju świadectwa. Do uczciwości tam, gdzie łatwiej byłoby oszukać. Do przebaczenia tam, gdzie łatwiej byłoby żywić urazę. Do obrony prawdy tam, gdzie wielu wybiera wygodne milczenie. Do modlitwy wtedy, gdy świat podpowiada, że szkoda na nią czasu.

Święto św. Bartłomieja przypomina nam, że wiara nie jest jedynie tradycją otrzymaną od przodków. Jest żywą relacją z Jezusem Chrystusem. Każdy z nas musi odpowiedzieć sobie na pytanie: czy naprawdę Go znam? Czy pozwalam Mu prowadzić moje życie? Czy mam odwagę przyznać się do Niego wobec innych?

Za chwilę Chrystus przyjdzie do nas w Najświętszej Eucharystii. Ten sam Jezus, który spojrzał na Natanaela pod figowcem, patrzy dziś na każdego z nas. Zna nasze serca, nasze troski i nasze nadzieje. Niech przez wstawiennictwo św. Bartłomieja Apostoła obdarzy nas łaską szczerego szukania prawdy, głębokiej wiary i odwagi do wiernego kroczenia drogą Ewangelii.