Z naszą wiarą jest trochę jak z miłością – im bardziej moja miłość do kogoś jest dojrzała, tym więcej jestem w stanie dla niego zrobić i od niego otrzymać. W wierze – im moja wiara jest dojrzalsza, tym więcej jestem w stanie Bogu ofiarować i od Niego przyjąć. Wiara nierozwinięta, dziecięca, pozbawiona osobowego kontaktu z Bogiem, z Jezusem, z Duchem Świętym jest pretensjonalna, interesowna, nastawiona na otrzymywanie, a nie dawanie.

Każda pierwsza niedziela Wielkiego Postu ukazuje nam Jezusa na pustyni i zaprasza do osobistego doświadczenia wyciszenia. W dzisiejszej Ewangelii czytamy, że po tym, jak Jezus został ochrzczony, Duch wyprowadził Jezusa na pustynię. Czterdzieści dni przebywał na pustyni, kuszony przez szatana. Żył tam wśród zwierząt, aniołowie zaś Mu usługiwali.

Choroba, cierpienie i śmierć, są częścią naszego życia. Sam Jezus doświadczał przytłaczającej mocy bólu i cierpienia zarówno duchowego, jak i fizycznego, gdy został niesprawiedliwie skazany na śmierć, a następnie ukrzyżowany. Jego oprawcy szydzili z Niego i wystawiali Go na próbę, aby – dając im w ich mniemaniu dowód swojej boskości – zbawił siebie samego, aby zszedł z krzyża. On jednak tego nie uczynił.

Wybór Boga, gwarantujący wieczną szczęśliwość, nie jest wyborem łatwym, choć mogłoby się tak wydawać. Przecież każdy rozsądnie myślący człowiek, stając wobec konieczności podjęcia takiej decyzji – życie czy śmierć – wybrałby to pierwsze. Ale bogactwo „dobrodziejstw” oferowanych nam przez współczesny świat zaciemnia obraz, uniemożliwiając, a przynajmniej utrudniając trzeźwe i pełne rozsądku spojrzenie na otaczającą nas rzeczywistość i dokonanie roztropnego wyboru, zgodnego z zasadami logiki.

Pewien stary rosyjski mnich, który zawsze zachowywał surowe posty, jasno określone przez klasztorne przepisy, pewnego wieczoru został przyłapany znienacka jak jadł ze swoim współbratem dobrą wieczerzę. Nikt nie miał odwagi zganić go za to wykroczenie, a on sam wszystkim zgorszonym zaistniałą sytuacją wyjaśnił swoje zachowanie: Oto przybył współbrat z dalekiej podróży, smutny i przygnębiony. Cóż mi było robić? I dodał: Miłość czymś większym jest od postu.

Może to więc jakiś defekt naszych czasów, że z tak wielkim trudem przychodzi nam zaufać Bogu. Rozsądek podpowiada, że słowo Boże mówi prawdę, że ma rację – ale któż dzisiaj słucha głosu rozsądku. Jakże przydałaby się nam postawa celnika Lewiego, który gdy tylko zobaczył Jezusa i usłyszał Jego głos powołujący okupanckiego urzędnika do pójścia drogą piękną, acz nieznaną, natychmiast zostawił wszystko, wstał i z Nim poszedł (por. Łk 5, 28).

Droga Krzyżowa 2017 – Czyli 14 okazji, by iść i głosić Ewangelię!

Od wezwania do nawrócenia i pokutnego gestu pochylenia głowy przed prezbiterem, który posypie ją popiołem, rozpoczynamy Wielki Post. Wielki nie dlatego, że długo trwa, bo aż 40 dni, ale dlatego, że przygotowuje nas na coś wielkiego – na uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego. Wielki Post warto przeżywać właśnie w duchu zmartwychwstania.

Droga Krzyżowa 2018 – Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym... Duchu Święty! Ciebie posłał nam Chrystus Pan, abyś nam przypomniał wszystko i nas oświecał. Prosimy, bądź z nami w czasie rozważania męki Pańskiej, abyśmy w Chrystusie na nowo odkryli swego Pana i Odkupiciela. Duchu Święty prowadź!