Wielki Post ma charakter chrzcielny i pokutny. Bóg daje ci kolejne 40 dni, abyś odkrył znaczenie chrztu. W sakramencie chrztu zawarta jest twoja tożsamość. Odkryj więc, kim jesteś, chrześcijaninie! ... Najważniejszym wyrazem chrześcijańskiej tożsamości jest misja. Chrześcijanin na bazie chrztu świętego jest misjonarzem; jest jak Jezus posłany do maluczkich i ubogich, do grzeszników, do złamanych na duchu. Wyjdź więc poza sferę swojego duchowego komfortu! Poszukaj tych, w których Jezus przebywa. Idź do miejsc, których może nigdy nie odwiedziłeś.

W odczytanym dzisiaj fragmencie Ewangelii Jezus z jednej strony uczy cię, jak się modlić. Z drugiej jednak strony, modlitwa Jezusa wprowadza cię w relację z Bogiem Ojcem. Ta relacja jest fundamentalna w twoim życiu. Jest ona ważniejsza niż relacja z rodzicami, współmałżonkiem, dzieckiem itp. Modlitwa Pańska zaczyna się od słów: Ojcze… Niektórzy święci, modląc się tą modlitwą, zatrzymywali się na tym pierwszym słowie i nie mogli szybko skończyć modlitwy, bo słowo: Ojciec (Tata) wzbudzało w nich wzruszenie. ...

Wielki Post ma charakter chrzcielny i pokutny. Dziś kolejny kawałek wielkopostnej „układanki”. Słowo Boga wprowadza cię w misterium (tajemnicę) chrztu świętego. Odkryj więc, kim jesteś, chrześcijaninie! Spora grupa ludzi, w tym także ludzi ochrzczonych, wierzy w horoskopy. A ty? Próbują dojść swoich cech charakteru na podstawie znaków zodiaku. Przeglądają cotygodniowe horoskopy, aby dostosować do nich swoje życie. Plemię przewrotne żąda znaku… Przecież to głupie… Jedynym znakiem dla chrześcijanina jest znak śmierci i zmartwychwstania Jezusa! Chrześcijanin w tym znaku, w tej rzeczywistości, odnajduje odpowiedź na swoje codzienne zmagania, na swoje codzienne życiowe doświadczenia.

Przez wieki całe, z pokolenia na pokolenie, Boży Kościół przemierzał historię pod czujną władzą pasterką poszczególnych papieży, którzy stali na straży prawości wiary i obyczajów całej wspólnoty. Były momenty świetności i kryzysów, byli papieże święci, męczennicy, ale byli i tacy, którzy traktowali Kościół bardziej w kategoriach państwa aniżeli pokornej wspólnoty odkupionych grzeszników. To wszystko jednak dodaje Kościołowi – temu, że trwa nieprzerwanie od dwudziestu wieków i pomimo różnych przeszkód wydaje owoce świętości – znamion autentyczności.

Chrześcijanin jest nowym stworzeniem, które kieruje się nowymi zasadami, żyje nową sprawiedliwością. … Sporo osób uważa się za sprawiedliwych, może ty także? Nikogo nie zabiłeś, starasz się spełniać tzw. dobre uczynki. Wybacz, że zakłócę twój „święty spokój”. Czy aby na pewno nikogo nie zabiłeś? Jezus podwyższa poprzeczkę, gdy mówi o zabójstwie, po to abyśmy się nie łudzili. Według logiki Jezusa zabić można nie tylko fizycznie, ale także „duchowo” czy też „w sercu”. Dlatego mówi, że każdy, kto gniewa się na swego brata podlega sądowi; a każdy kto powiedział swemu bratu „Raka” (tzn. kretynie) podlega Wysokiej Radzie.

Nie musisz kochać twojego nieprzyjaciela. Takie przekonanie wyrażone w Prawie panowało pośród Izraelitów. Ale czy to tylko historia ze Starego Testamentu? Jaki jest twój stosunek do tych, którzy uczynili ci krzywdę? Jak traktujesz swoich nieprzyjaciół? Po ludzku najprościej jest odrzucić, zapomnieć, zmarginalizować tych, którzy przeszkadzają, którzy w czymś zawinili, których nie lubisz z różnych powodów czy też wprost nienawidzisz. A po Bożemu? Jak Bóg traktuje swoich nieprzyjaciół, w tym także ciebie, gdy przez grzech odwracasz się od Niego?

Z Ewangelii dowiadujemy się, że wejście na górę opłaciło się apostołom. Byli świadkami niewiarygodnego cudu. Zauważyli, że odzienie Jezusa stało się białe jak światło. Mogli podziwiać, że Jezus jest prawdziwym Bogiem. To doświadczenie zrobiło na nich tak wielkie wrażenie, że Piotr, zapominając o wszystkim, zawołał do Jezusa: Panie, dobrze, że tu jesteśmy. Jezus oczarował apostołów i wskazał, że droga do przemienienia prowadzi przez wysiłek podejmowania nieustannego codziennego nawrócenia. Jezus udowodnił, że jeżeli będziemy iść przez życie z Bogiem, jeżeli Bogu zaufamy, to wtedy dokona się w nas prawdziwa przemiana. I nasze choroby i nasze cierpienia kiedyś przeminą i zamienią się w radość i szczęście. A ciemności śmierci zamienią się w światło życia wiecznego.

Teraz to nie tłumy, nie apostołowie, nie czytelnik Ewangelii stawia pytanie, kim właściwie jest Jezus z Nazaretu. W Cezarei Filipowej to Jezus pyta: Za kogo ludzie mnie uważają? To pytanie zostaje także postawione mnie i tobie. Za kogo ludzie z twojego środowiska uważają Jezusa? Za kogo mają Go twoi domownicy, współpracownicy, sąsiedzi? Przecież znasz odpowiedź na to pytanie.

Grzech jest największym nieszczęściem człowieka. Sprowadza niepokój, wyrzuty sumienia, sprawia, że choć świat jest piękny, człowiek nie potrafi się nim cieszyć. Traci radość życia. Co gorsza, często naśladuje Adama z Raju i chowa się przed Tym, który najbardziej go kocha i jako jedyny może temu nieszczęściu zaradzić.

Niektórzy ludzie miesiącami, a nawet latami nie przystępują do spowiedzi św., bo się wstydzą i lękają wyznać swoje grzechy. Żyją jak więźniowie spętani ciężkimi kajdanami, które odbierają im wolność. A Bóg mówi: „Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg wybieleją; choćby czerwone były jak purpura, staną się jak wełna” (Iz 1.18).