We współczesnym świecie troska o drugiego człowieka nabiera charakteru anonimowości. Nasze zainteresowania kierujemy w stronę tych, którzy żyją daleko od nas, których nie znamy i nie spotykamy na co dzień. Zadziwiające jest to, że bardzo często te same osoby, które walczą o prawa mieszkających w Afryce czy Ameryce, nie dostrzegają potrzeb ludzi żyjących obok nich.

Na początku Wielkiego Postu mamy uświadomić sobie, że jest to czas, kiedy doświadczenie pokusy, cierpienia i krzyża ma wielką wartość dla duchowego rozwoju człowieka. W Środę Popielcową Jezus nakreślił ogólny program przeżywania Wielkiego Postu. Przede wszystkim zwrócił uwagę na uczynki miłosierdzia, modlitwę i umartwienie ciała przez post i wstrzemięźliwość. W kolejnych dniach powracamy do tego programu, ale już bardziej szczegółowo. Tak na przykład, wczoraj Chrystus mocno podkreślił obowiązek praktykowania miłosierdzia, nakazując nam dostrzegać bliźnich i zaspokajać ich potrzeby.

Słowo Boże wzywa nas dzisiaj do mądrości. Szukać jej od młodości, poświęcić na to wszystkie swoje siły i zasoby. Zobaczyć, że największą mądrością jest znajomość Jezusa Chrystusa jako swego Pana i Boga. I wreszcie mądrość jako trwanie w Jezusie, w Jego miłości, by następnie przynosić trwałe owoce.

Z punktu medycznego nie jesteśmy w stanie wytłumaczyć cudu Niepokalanego Poczęcia. Wielu ludzi odrzuca tę prawdę o Niepokalanym Poczęciu, a nawet kpi sobie z tej tajemnicy wiary. Istotą Niepokalanego Poczęcia jest rzeczywistość duchowa, wiara, która posiada swoje przełożenie na wymiar cielesny. Łaska niepokalanego poczęcia to szczególna wewnętrzna siła, która polega na przyjęciu przez Maryję Bożej miłości.

Z punktu medycznego nie jesteśmy w stanie wytłumaczyć cudu Niepokalanego Poczęcia. Wielu ludzi odrzuca tę prawdę o Niepokalanym Poczęciu, a nawet kpi sobie z tej tajemnicy wiary. Istotą Niepokalanego Poczęcia jest rzeczywistość duchowa, wiara, która posiada swoje przełożenie na wymiar cielesny. Łaska niepokalanego poczęcia to szczególna wewnętrzna siła, która polega na przyjęciu przez Maryję Bożej miłości.

Boże Narodzenie to nie „słodka sielanka”. Jezus nie przychodzi na ziemię, aby było „miło i fajnie”. Jezus przychodzi na ziemię, aby oddać życie i każdy, kto chce iść za Mistrzem narodzonym w Betlejem, musi oddać życie. Nie ulegaj „słodkiej” atmosferze tych świąt. Patrz realnie na Jezusa i miej odwagę oddawać życie w obronie wiary i wartości chrześcijańskich.

„Jeżeli zaś chodzimy w światłości, tak jak On sam trwa w światłości, wtedy mamy jedni z drugimi współuczestnictwo, a krew Jezusa, Syna Jego, oczyszcza nas z wszelkiego grzechu”. Przyjąć światło jakim jest Chrystus, oznacza odnaleźć sens życia w Bogu. Jest to przyzwolenie na oświecenie naszego życia światłem Chrystusa, czyli zgoda, aby nasze życie było przez zasady Ewangelii i naukę Jezusa. Oliwą, która sprawia, że światło Chrystusa będzie widoczne dla świata i będzie oświecało ciemne strony życia innych jest nasze świadectwo wiary, czyli praktyka miłości Boga i bliźniego.

W Święto Najświętszej Rodziny dziękujmy, że nasze Rodziny żyją czasach i w tym miejscu świata pokoju gdzie wojny i przemoc są już przeszłością. Cóż to za błogosławieństwo żyć w pokoju i rodzinnej harmonii.

Spróbuj dzisiaj popatrzeć na jakiś konkretny wizerunek Maryi i powiedz Jej szczerze: „Maryjo – dziękuję Ci, że jesteś także moją Matką!”. Myślę, iż odczujemy wówczas bardzo wyraźnie, że Ona nas przyjmuje, dodaje odwagi, zwłaszcza dziś, byśmy rozpoczynający się Nowy Rok, dany nam przez Boga jako wielki dar czasu na dobre życie i poprawę, na pomnażanie Bożych darów, rozpoczynali go jako ludzie, którzy doskonale wiedzą, że są z nieba „błogosławieni i strzeżeni”.

„Syn Boży stał się małym, by nas uczynić wielkimi; oddał się nam, abyśmy my oddali się Jemu; przyszedł okazać nam swoją miłość, abyśmy odpowiedzieli Mu naszą miłością. Przyjmijmy Go więc z miłością, kochajmy Go i uciekajmy się do Niego we wszystkich naszych potrzebach. Jeśli chcemy światła, On przyszedł, aby nas oświecić. Jeśli chcemy siły, On przyszedł, aby nas umocnić. Jeśli chcemy przebaczenia i zbawienia, On przyszedł, aby nam przebaczyć i nas zbawić”. św. Alfons Maria de Liguori