Dzisiejszy człowiek jest tak zapatrzony w siebie, że nie zauważa już, albo może nie chce zauważyć również i Boga. Dla wielu ludzi Bóg umarł, jak to twierdził w swoich filozoficznych wywodach Nietzsche. Nie brakuje w dzisiejszym świecie też i takich, którzy w kulcie własnej osoby wystawiają sobie pomniki.

Zdarza się niekiedy, że człowiek w poczuciu swojej ludzkiej słabości, świadomy stojących przed nim bardzo wzniosłych zadań i obowiązków, stwierdza: „Ja się do tego nie nadaję”. „To mnie przerasta”. Dzisiejsza liturgia słowa zawiera trzy osobiste świadectwa ludzi wezwanych przez Boga, którzy odkrywają swoją nieadekwatność, ludzką słabość. Trzech bohaterów: Izajasza, Pawła i Piotra łączy poczucie słabości, świadomość grzeszności, które każdy z nich wyraża w nieco inny sposób.

Stwórca wpisał w każdego z nas pragnienie szczęścia i radości. Równocześnie wskazał nam źródło, w którym może ono znaleźć swoje zaspokojenie. To On sam – Jego słowo, Jego bliskość, Jego miłość. Prawdziwa radość jest w Panu! I to ona jest naszą siłą!

Co dziś ciągnie młodzież do studiowania? Co ciągnie tysiące ludzi na zachód? Co zmusza ich do wielkich wyrzeczeń, do rozstania na długie miesiące z bliskimi, do ciężkiej nauki i pracy? Nic innego niż obietnica zarobienia pieniędzy, obietnica łatwiejszego życia! Realna obietnica lepszego życia. Do naszego kraju przyjeżdżają ludzie ze wschodu w tym samym celu. Ludzie podejmują wiele ryzyka, żeby swoje marzenia zrealizować.

Jezus nie mówi łatwych słów, nie mówi tego, co większość z nas chciałaby usłyszeć.Jednak w tym wszystkim nie kieruje się własnym dobrem. Mówi i postępuje tak, bo kocha. Przypomina, że to, co dobre i wartościowe, kosztuje. Poza tym mówi z pozycji kogoś, kto sam doświadczył trudności, odrzucenia, bólu, nienawiści innych.

Czy porównywanie się ma sens? Kiedyś przeczytałem, że porównywanie „zalatuje” demonem, bo porównując się albo zaniżamy swoją wartość i myślimy, że nie jesteśmy w stanie nic dobrego zrobić, albo pojawia się pycha i uznajemy, że sami jesteśmy w stanie prześcignąć wszystkich we wszystkim.

Zadaj sobie takie pytania i zobacz, czy rzeczywiście jesteś zdrowy, czy potrzebujesz Lekarza i Jego lekarstwa, jakim jest przebaczenie i pełna miłosierdzia miłość.

Scena kuszenia Jezusa na pustyni to obraz duchowej walki, od której nikt z nas nie jest wolny. Możemy ten bój stoczyć zwycięsko, jeśli naszą bliską relację z Jezusem uczynimy własną duchową tarczą, zbroją i mieczem. Wygrywajmy, ponieważ „ku wolności wyswobodził nas Chrystus!”.

Czas wielkopostny to nabożeństwa gorzkich żali, drogi krzyżowej czy wielkopostnych rekolekcji.Może nieraz łatwo się z tego zwalniam, tłumacząc się brakiem czasu, pracą, innymi zajęciami. Ale mam przecież modlitewnik, teksty mogę znaleźć także w Internecie. Zwrócę uwagę na moją modlitwę osobistą, a może znajdę czas na przeczytanie fragmentu z Pisma św.? I na koniec podejmę post. Odmówię sobie czegoś, co mnie zniewala albo pozwoli mi jeszcze bardziej być wolnym.

Przykazania i sąd – tak najkrócej można streścić słowo, jakie daje nam Kościół na dziś, poniedziałek pierwszego tygodnia Wielkiego Postu. Znane doskonale wszystkie przykazania mają jeden cel – doprowadzić do świętości. Nie zawsze widzimy ścisły związek pomiędzy zachowywaniem Bożych przykazań a naszą (moją) osobistą świętością, doskonałością.