Ks. Józef Tischner, mówiąc o nawróceniu i poprawie użył kiedyś bardzo obrazowego porównania. „Nawrócić się” to wysiąść z pociągu, w jakim jedziemy i przesiąść się do innego, który jedzie w przeciwnym kierunku! „Poprawić się” to przesiąść się z jednego przedziału do drugiego, choć kierunek już jest dobry.

Istotę postu, zawsze należy łączyć z uczynkami miłości. Inaczej nasze poszczenie nie ma sensu, bo nie zmienia naszego życia, naszych postaw. Post, pokuta i modlitwa są zupełnie bezwartościowe i nic nie znaczące, jeśli nie są ożywiane przez miłość i jeśli nie towarzyszą im uczynki miłosierdzia. Post, który jest miły Bogu, polega na wyzwoleniu się z egoizmu oraz na niesieniu ulgi i pomocy bliźniemu.

Na początku Wielkiego Postu staje przed nami celnik Lewi, który jest dla nas przykładem radykalnego nawrócenia. Pokazuje, że warto było porzucić to, co było grzeszne, i przylgnąć do Jezusa, który chce uzdrowić nasze wnętrze. W gruncie rzeczy tylko bycie z Jezusem może być źródłem prawdziwej radości i szczęścia.

Jeżeli Syn Boży opowiada swoim uczniom przypowieść o Sądzie Ostatecznym, oznaczałoby to, że apeluje do nich, aby okazywali sobie nawzajem miłość braterską i jedni drugim służyli pomocą w trudnościach. Tylko tak mogą przetrwać w świecie, w którym są wyklinani, wyśmiewani, torturowani i zabijani.

Jezus dokonał dzieła Odkupienia człowieka, czyli wyzwolił go spod władzy ciemności. Nie żyjemy jednak jeszcze w ziemskim raju, skoro prosimy Ojca niebieskiego, aby nadeszło królestwo Boże i nastała jego pełnia. Sami też – jak uczył papież Benedykt XVI – nie jesteśmy jeszcze „gotowymi” dziećmi Bożymi, lecz poprzez ciągłe umacnianie naszej relacji z Bogiem coraz bardziej nimi się stajemy.

Słuchajmy słowa Jezusa, który jest światłem oświecającym każdego człowieka. Niech ono wzbudza w nas wiarę, a Duch Święty przemienia nas i prowadzi do coraz pełniejszego zjednoczenia z Jezusem – naszym Panem i Zbawicielem.

Gdy w Wielkim Poście rozlega się wezwanie do nawrócenia, chodzi najpierw o zmianę myślenia i to mojego myślenia. Nikt nie jest w stanie nikogo nawrócić. Jestem powołany, by iść i głosić Ewangelię, ale nawrócenia każdy dokonuje sam. Ważne jest zatem, aby popatrzeć najpierw na siebie w świetle Ewangelii, a dzisiaj słowo Boże podsuwa nam „złotą regułę”.

Wielki Post, który rozpoczęliśmy w Środę Popielcową, to kolejny szczególny czas dany nam, abyśmy odnowili w sobie nasze chrześcijańskie powołanie, weszli w postawę nawrócenia i owocnie dotarli do celebracji, w której będziemy wspominać i uobecniać zwycięstwo Chrystusa nad grzechem i śmiercią.

Święty Kazimierz, królewicz jest wzorem wiary i czystości dla młodzieży. Nie mniej winien być także wzorem służby pro publice bono; zaangażowany w te wielkiej wagi sprawy państwa, które miały wpływ na życie całego narodu, a jednocześnie nie był obojętny sprawom zwykłego człowieka poddanego, szczególnie biednego, niezaradnego, krzywdzonego przez silniejszego.

Wypełnić Prawo, osiągając doskonałą sprawiedliwość, to kochać Boga całym sercem, a bliźniego jak siebie samego. Sprawiedliwość większą, wspaniałomyślną, bez granic praktykowali święci: Matka Teresa – Anioł ubogich, Joanna Beretta Molla – matka poświęcająca życie dla swojego nienarodzonego dziecka i Damian de Vesteur – gotów umrzeć na trąd pośród nędzarzy pozbawionych opieki kapłańskiej. Do życia taką wielką sprawiedliwością jest powołany każdy chrześcijanin...