Zazdrość prowadzi do zaślepienia. Jeżeli tak jest należy postawić pytanie: gdzie ma swoje źródło zazdrość, skąd się bierze? Otóż zazdrość bierze się z niewłaściwej oceny samego siebie. Albo zawyżonej, albo zaniżonej oceny siebie. Ludzie zazdrośni nie są w stanie prawdziwie ocenić siebie. Najczęściej nie widzą w sobie dobra, talentów, charyzmatów. A przecież każdy z nas został w takie dary wyposażony przez samego Boga. Nie widząc w sobie talentów, zazdroszczą. I czasami ta zazdrość dochodzi do szczytu, aż do momentu życzenia komuś drugiemu nieszczęścia, katastrofy.

Przypowieść o miłosiernym Ojcu pięknie nam obrazuje Boga, który czeka, wygląda, niepokoi się o każdego z nas, a szczególnie o tego zagubionego, któremu się wydawało, że jest już wystarczająco mądry, aby sobie poradzić w życiu.

Gdy się modlimy, mówimy „jako i my przebaczamy naszym winowajcom”, czyli niejako zgadzamy się, by nasze prośby zostały wysłuchane na tyle, na ile w nas przebaczenia. Przebaczenie to rezygnacja z zemsty, darowanie – nawet jeśli nie wyklucza to szukania sprawiedliwości, gdy to konieczne, ale nie na własną rękę, na własnych warunkach, gotowość nawet do okazania dobra temu, kto nas skrzywdził. Nie powracanie do nieustannego wypominania drugiej osobie: „a ty uczyniłeś mi to, zraniłeś mnie, skrzywdziłeś”.

Dzisiejsze Słowo Boże wskazuje, że przykazania, które otrzymał od Boga Narodu Wybrany (a więc każdy z nas, zarówno ja jak i ty), są źródłem mądrości tego Narodu, drogą do jego pomyślności i rozwoju, czyli tak naprawdę błogosławieństwem.

Sam grzech w swej istocie, polega oczywiście na nieposłuszeństwie Bogu. Szatan kuszący pierwszych ludzi, przedstawiony w Księdze Rodzaju pod postacią węża, przekonuje człowieka: „staniecie się jak Bóg i sami będziecie mogli określać, co jest dobre, a co złe”. Bo to jest właśnie jeden z wymiarów grzechu: nazywamy zło dobrem i idziemy za nim, odrywając się od prawdziwego Dobra, którym jest Bóg.

Najważniejsza jest przykazanie miłość Boga i bliźniego. I tak naprawdę przykazanie miłość stanowi klucz i syntezę wszystkich innych przykazań. Potrzebujemy poszczególnych przykazań, byśmy potrafili rozumieć konsekwencje miłości, wyzwania, które nam ona stawia, sposoby, w jakie powinna i może się wyrażać. Potrzebujemy ich, by nie pomylić miłości z zachcianką, pożądaniem, chwilowym pragnieniem czy sympatią.

W dzisiejszej prefacji usłyszymy: [Jezus] prosząc Samarytankę o podanie wody, już ją obdarzył łaską wiary, i tak gorąco pragnął jej życia z wiary, że rozpalił w niej ogień Bożej miłości. Samarytanka napojona miłością Boga rozpoznaje Jego zbawczą obecność.

Nowe stworzenie, nowa ziemia, pośród której będzie panowało nowe, niczym niezmącone życie, będzie wypełnieniem wszelkich tęsknot człowieka. Jednak dopiero Jezus okazuje się być Tym, który może zaspokoić wszystkie ludzkie pragnienia. On otwiera przed nami nowe niebo i nową ziemię.

Chory, który był sparaliżowany od 38 lat, nie miał wiele nadziei, gdyż nie miał nikogo, kto mógłby go doprowadzić do źródła. Jezus okazuje się być tym człowiekiem, którego od tylu lat potrzebował. On jest prawdziwym Lekarzem oraz Źródłem żywej wody.

W pełni czasów Pan Bóg przemówił do nas swoim najpiękniejszym Słowem, gdyż przemówił do nas przez Syna swego Jezusa Chrystusa. Osoba Jezusa, Jego słowa, Jego czyny, Jego cuda stały się najpełniejszym i najbardziej zrozumiałym objawieniem miłości Ojca.