Sobota trzeciego tygodnia Wielkiego Postu

Sobota, 14 marca 2026 roku, III tydzień Wielkiego Postu, Rok A, II

Bóg – źródło dobra w nas

Przypowieść o faryzeuszu i celniku Jezus kieruje do tych, którzy są przekonani o swojej własnej sprawiedliwości; dlatego są skłonni „pogardzać wszystkimi innymi”. Zwraca się do ludzi, którzy lubią opowiadać Bogu o swoich dobrych uczynkach. A jednak to ten, który nie wspomina o swoich dobrych uczynkach i nie ufa swojej własnej sprawiedliwości, zostaje przez Boga usprawiedliwiony. Celnik skupia się tylko na tym, że brakuje mu sprawiedliwości, i poddaje się Bożemu miłosierdziu. Wszystkiego spodziewa się jedynie od Boga, dlatego można zaliczyć go do ubogich, którzy łakną i pragną sprawiedliwości.

Czy to nie zaskakujące? Czy zatem nie warto dobrze czynić? Czyżby dobre uczynki były nieistotne? Biskup warmiński, Stanisław Hozjusz, mówił o tym prawie 500 lat temu tak:

„Jakkolwiek dobre lub godne pochwały by nie były nasze dobre uczynki, same w sobie nie zasługują na życie wieczne. Ale jeśli mają być zasługujące, muszą pochodzić od Pana Jezusa i być skierowane do Pana Jezusa. On musi być początkiem, musi być celem naszego działania. Jeśli Chrystus żyje w nas – a gdy żyje, to i działa w nas – jeśli wszystko skierowane jest ku Jego chwale, jeśli wszystko, co czynimy, czynimy z żarliwej miłości do Niego, to rzeczywiście nie może nam to nie służyć ku życiu wiecznemu. Nie chodzi o to, że nasze uczynki, które są doczesne, są godne wiecznej nagrody; jeśli jednak są jej godne, to dzięki Panu Jezusowi. To On dokonuje w nas dobrych dzieł, które ku Niemu są skierowane”.

Jezus nie krytykuje faryzeusza za to, że czyni dobro. Problem polega na tym, że faryzeusz stawia siebie w centrum uwagi, a jego modlitwa brzmi jak roczne sprawozdanie z wykonania planu. Pości dwa razy w tygodniu i oddaje dziesięć procent swoich dochodów na kult świątynny czy też ubogim. To z pewnością dobrze. Można tylko westchnąć: O, gdybyśmy jako chrześcijanie tak postępowali... Ale gdzie w tym wszystkim jest Pan Bóg jako źródło wszelkiego dobra?

Uczeń Chrystusa wie, że czyni dobro, ponieważ Bóg go do tego uzdalnia. Dlatego swymi czynami nie chwali się przed Bogiem, nie mówiąc już o tym, że nie pogardza innymi ludźmi, gdyż siebie uważa za ideał. To, kim jest, i wszelkie dobro, które czyni, to dar Chrystusowej miłości. „Łaska, jednocząc nas z Chrystusem czynną miłością, zapewnia nadprzyrodzoną jakość naszym czynom, a przez to ich zasługę tak przed Bogiem, jak i przed ludźmi” (KKK 2011). Jak mówi święta Teresa od Dzieciątka Jezus:

„Pod wieczór życia stanę przed Tobą z pustymi rękoma, bo nie proszę Cię, Panie, byś liczył moje uczynki. Wszelka nasza sprawiedliwość jest skażona w Twoich oczach. Pragnę więc przyodziać się w Twoją własną Sprawiedliwość i jako dar Twojej Miłości otrzymać wieczne posiadanie Ciebie samego...”.

Chrześcijanin czyni dobro, bo Bóg jest dla niego dobry. To On napełnia serce człowieka Duchem Świętym – Duchem Miłości, aby mógł czynić dobro. Dziękujmy więc Bogu za każdy nasz dobry czyn, a za złe przepraszajmy i prośmy z pokorą o miłosierdzie.

Kazania-homilie: Sobota trzeciego tygodnia Wielkiego Postu

o. Jan Chaim CSsR (17 marca 2012 roku, Rok B, II)

o. Kazimierz Fryzeł CSsR (09 marca 2013 roku, Rok C, I)

o. Piotr Andrukiewicz CSsR (29 marca 2014 roku, Rok A, II)

o. Sylwester Cabał CSsR (14 marca 2015 roku, Rok B, I)

o. Edmund Kowalski CSsR (05 marca 2016 roku, Rok C, II)

o. Tomasz Mular CSsR (25 marca 2017 roku, Rok A, I – Uroczystość Zwiastowania Pańskiego)

o. Andrzej Makowski CSsR (10 marca 2018 roku, Rok B, II)

o. Arkadiusz Buszka CSsR (30 marca 2019 roku, Rok C, I)

o. Mariusz Więckiewicz CSsR (21 marca 2020 roku, Rok A, II)

o. Łukasz Baran CSsR (13 marca 2021 roku, Rok B, I)

o. Paweł Drobot CSsR (26 sobota 2022 roku, Rok C, II)