Gromadzimy się dzisiaj, aby uczcić św. Andrzeja Apostoła, który był jednym z pierwszych powołanych przez Jezusa. Jego życie i powołanie mogą nas, żyjących dzisiaj, wiele nauczyć. Przykład świętych nas pobudza, a ich bratnia modlitwa wspomaga – jak śpiewamy w prefacji na wspomnienie świętych.

W przypadku Maryi Jej poczęcie było wyjątkowe. Maryja od pierwszej chwili swojego istnienia została napełniona łaską uświęcającą, co oznacza, że już w momencie poczęcia była w przyjaźni z Bogiem. Została również wybrana z miłości na Matkę Zbawiciela. Dlatego Kościół wyznaje jako dogmat wiary, że Maryja od pierwszej chwili swego poczęcia została zachowana od grzechu pierworodnego dzięki wyjątkowemu przywilejowi łaski Boga Wszechmogącego, ze względu na zasługi Jezusa Chrystusa, Zbawiciela rodzaju ludzkiego.

Niech te święta Bożego Narodzenia, które rozpoczynamy dzisiejszą celebracją, pomogą nam uwierzyć w moc Bożej miłości – innej niż moc tego świata. Tak jak Maryja, Józef i pasterze, adorujmy Jezusa podczas każdej Eucharystii i świadczmy o Jego obecności pośród nas.

W Ewangelii usłyszeliśmy dziś słowa pasterzy: „Pójdźmy do Betlejem i zobaczmy, co się tam zdarzyło i o czym nam Pan oznajmił” (Łk 2, 15). Była to ich reakcja na słowa przekazane przez anioła: „Zwiastuję wam radość wielką (...); dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz Pan” (Łk 2, 10-11). Dziś, w uroczystość Bożego Narodzenia, wzorem pasterzy przychodzimy do świątyni, aby spotkać Zbawiciela świata, który jako małe dziecko przyszedł na ziemię. Potrzeba było jednak czasu, kolejnych wydarzeń i działań, aby świat dowiedział się, że to właśnie to małe dziecko jest Zbawicielem świata. Co więcej, mimo upływu ponad dwóch tysięcy lat, dobra nowina o Jezusie, który jako Syn Boży stał się człowiekiem, aby dokonać dzieła zbawienia, nadal nie dotarła do wszystkich. Przyszedł On, aby napełnić nadzieją ludzkie serca.

Papież Franciszek podczas jednej z Pasterek mówił w homilii: „Boże Narodzenie przypomina nam, że Bóg stale kocha każdego człowieka, nawet najgorszego. Mnie, tobie, każdemu z nas dzisiaj mówi: Kocham cię i zawsze będę cię kochał, jesteś cenny w moich oczach. Bóg cię kocha nie dlatego, że słusznie myślisz i dobrze postępujesz; po prostu cię kocha. Jego miłość jest bezwarunkowa, nie zależy od ciebie. Możesz mieć błędne wyobrażenia, możesz je połączyć ze wszystkich kolorów, ale Pan nie przestaje cię kochać. Ileż razy myślimy, że Bóg jest dobry, jeśli my jesteśmy dobrzy, i że karze nas, jeśli jesteśmy źli. Tak nie jest. Pomimo naszych grzechów nadal nas miłuje. Jego miłość się nie zmienia, nie obraża się; jest wierna, jest cierpliwa. Oto dar, jaki znajdujemy w Boże Narodzenie: ze zdumieniem odkrywamy, że Pan jest wszelką możliwą bezinteresownością, wszelką możliwą czułością. Jego chwała nas nie oślepia, Jego obecność nas nie przeraża. Urodził się ubogi we wszystko, aby nas zdobyć bogactwem swojej miłości”.

Św. Szczepan służył ubogim jako diakon, nauczał, wykazując Żydom ich błędy, by wreszcie wyznać wiarę w Zmartwychwstanie. W swoim życiu doskonale naśladował Chrystusa, aż wypełniło się proroctwo, że uczeń nie jest ponad nauczyciela. Poniósł swój krzyż do końca – zginął ukamienowany.

Świętowanie Bożego Narodzenia sprzyja przyjęciu Chrystusa. Zwracamy uwagę na Jego dziecięctwo. Któż z nas boi się małego dziecka? Na widok maleństwa w naszych sercach rodzi się radość. Nasz Pan przyszedł na świat po to, by nasza radość była pełna, by rozproszyć ciemności naszego życia i wnieść w nie światło. By w naszych sercach pojawiła się nadzieja, że to, co złe i trudne, kiedyś się skończy.

Dzisiejsze święto Młodzianków stawia nas wobec tragicznej historii, która miała miejsce po narodzinach Jezusa. Słowa proroka: „Rachel opłakuje swe dzieci i nie chce utulić się w żalu, bo ich już nie ma” (Mt 2, 18), stanowią smutny komentarz do wydarzeń sprzed dwóch tysięcy lat w Betlejem. Nam, miejsce narodzin Pana Jezusa, kojarzy się z radosnym świętowaniem, ale niestety, przez decyzje króla Heroda, Betlejem ma także mroczną historię. Herod był bezwzględny w poszukiwaniu Jezusa. To, co zrobił, jest wstrząsające. Nawet w dzisiejszym świecie, pełnym przemocy i morderstw, które oglądamy na ekranach telewizorów, jego czyn wzbudza przerażenie. Trudno nam wyobrazić sobie króla wydającego wyrok śmierci na niewinne dzieci.

W obecnych czasach, gdy obserwujemy kryzys małżeństwa i rodziny, winniśmy sobie często przypominać, że małżeństwo jako związek mężczyzny i kobiety jest darem zamysłu Boga wobec ludzi i wyrazem największego pragnienia człowieka – pragnienia bliskości i jedności. Takie powołanie jest wyrazem służby i ofiarowania swojego życia drugiemu człowiekowi. Wyraża się ono w opuszczeniu swoich rodziców, swojego domu, aby związać się z drugą osobą i razem stworzyć nową rodzinę.

„Rodzina miejscem uczenia się nadziei” to tytuł listu pasterskiego Konferencji Episkopatu Polski z okazji święta Świętej Rodziny, które przypada w tym roku 29 grudnia. Biskupi życzą w nim, aby Rok Jubileuszowy 2025 był dla wszystkich czasem łaski, nadziei i przebaczenia.