Świętego Wawrzyńca, diakona i męczennika – święto - Homilie Rok A 2025/26

Świętego Wawrzyńca, diakona i męczennika – święto

Poniedziałek, 10 sierpnia 2026 roku, XIX tydzień zwykły, Rok A, II

Kiedy myślimy o skarbach Kościoła, często przychodzą nam na myśl piękne świątynie, złote kielichy czy zabytkowe obrazy. Święty Wawrzyniec, którego dziś wspominamy, pokazał jednak, że prawdziwe skarby Kościoła są zupełnie inne.

Nieprzypadkowo Kościół czyta dziś słowa Jezusa: „Jeżeli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, zostanie tylko samo; lecz jeśli obumrze, przynosi plon obfity”. Te słowa odnoszą się najpierw do Chrystusa, który przez swoją śmierć dał światu życie, ale także do Jego uczniów. Święty Wawrzyniec jest przykładem człowieka, który przez całe życie uczył się obumierać dla siebie w służbie Bogu i ludziom.

Najczęściej pamiętamy go jako męczennika przedstawianego z rusztem. Jednak jego męczeństwo było zwieńczeniem życia wiernej służby.

Wawrzyniec był jednym z siedmiu diakonów Kościoła rzymskiego. Ta posługa miała swoje korzenie w Dziejach Apostolskich, gdzie Apostołowie wybrali siedmiu mężczyzn „pełnych Ducha i mądrości”, aby troszczyli się o potrzeby wspólnoty. Samo słowo „diakon” oznacza „sługę”. Diakon służy słowu Bożemu, liturgii i dziełom miłosierdzia. Wawrzyniec szczególnie troszczył się o ubogich, chorych, wdowy i wszystkich potrzebujących.

Za panowania cesarza Waleriana rozpoczęło się prześladowanie chrześcijan. Uderzono przede wszystkim w biskupów, prezbiterów i diakonów. Kilka dni przed śmiercią Wawrzyńca śmierć męczeńską poniósł papież Sykstus II. Potem przyszła kolej na jego wiernego diakona.

Prefekt Rzymu zażądał od Wawrzyńca wydania skarbów Kościoła. Spodziewał się złota i srebra. Wawrzyniec przyprowadził jednak ubogich, chorych, wdowy i żebraków, a następnie powiedział: „Oto są skarby Kościoła”.

To nie był dowcip ani sprytna odpowiedź. To było wyznanie wiary. Wawrzyniec wiedział, że największym bogactwem Kościoła są ludzie, zwłaszcza ci, których świat często nie dostrzega. Niedługo potem sam oddał życie za Chrystusa. Był jak ewangeliczne ziarno pszenicy, które obumarło, aby wydać owoc.

Ta historia stawia również przed nami ważne pytanie: co jest moim skarbem?

Dzisiaj łatwo uwierzyć, że o wartości człowieka decydują pieniądze, stanowisko czy sukces. Święty Wawrzyniec przypomina nam, że Ewangelia uczy zupełnie innej hierarchii wartości. Pierwszym i największym skarbem jest Jezus Chrystus. To On uczy nas prawdziwej miłości i otwiera nasze oczy na drugiego człowieka. Dlatego ten, kto naprawdę kocha Chrystusa, nie może przejść obojętnie obok człowieka potrzebującego.

Dotyczy to także naszych rodzin. Jeśli Chrystus jest w centrum naszego życia, wtedy uczymy się patrzeć na siebie nawzajem Jego oczami. Odkrywamy, że największym skarbem rodziny nie jest dom ani to, co posiadamy, lecz ludzie, których Bóg nam powierzył. Współmałżonek, dzieci, rodzice czy dziadkowie nie są przeszkodą ani jedynie obowiązkiem, ale prawdziwym skarbem.

Dlatego warto dziś zapytać siebie: czy Chrystus jest naprawdę najważniejszym skarbem mojego życia? Czy dzięki Niemu potrafię dostrzec w człowieku obok mnie prawdziwy skarb?

Prośmy świętego Wawrzyńca, aby uczył nas najpierw szukać Chrystusa, a potem dostrzegać Go w drugim człowieku. Bo tylko takie życie wydaje owoc, który trwa na wieki