Święty Gerard Majella, brat zakonny ze Zgromadzenia Redemptorystów, czczony jest w Kościele jako patron dobrej spowiedzi.

„Szczęśliwy ten, kto zrozumiał, jak wiele światła, nadziei i miłości jest w ćwiczeniu różańcowym” – zwykł mówić św. Klemens Maria Hofbauer, redemptorysta. Różaniec święty nazywał on swoją biblioteką, źródłem kazań, jak też i bronią, którą pokonywał grzeszników. Polecał innym to nabożeństwo jako skuteczny środek utrzymania się zawsze i wszędzie w obecności Boga. Pewnego razu powiedział do sióstr urszulanek, których był spowiednikiem: „Przez tę modlitwę otrzymałem wszystko, o cokolwiek prosiłem!”. Innym razem wyznał: „Gdy, idąc do chorego, mam na tyle czasu, że mogę odmówić różaniec, jestem przekonany, że duszę tę pozyskam dla Boga”. Módlmy się więc z ufnością modlitwą różańcową, przywołując jednocześnie myśli zawarte w listach św. Klemensa, kierowanych do różnych osób.

Centrum Apostolstwa i Duchowości Redemptorystów przedstawia propozycję pięciu zestawów krótkich rozważań do modlitwy różańcowej, opartych na treściach związanych z ikoną Matki Bożej Nieustającej Pomocy oraz myślach trzech świętych redemptorystów i czcigodnego sługi Bożego o. Bernarda Łubieńskiego. Zachęcamy do ich wykorzystania podczas nabożeństw różańcowych w parafiach i kościołach, różnych grupach modlitewnych, jak również w osobistej modlitwie. Niech posłużą jako pomoc w modlitwie osobistej i wspólnotowej, zgodnie z zaleceniem św. Alfonsa Liguori: jeśli pragniesz wzrastać w życiu chrześcijańskim, każdego dnia poświęć pewien czas na osobistą medytację. Zachęcamy również do włączenia do intencji różańcowych modlitwy o łaskę beatyfikacji o. Bernarda Łubieńskiego.

Św. Gerard Majella (1726-1755), brat zakonny ze Zgromadzenia Redemptorystów, jest autorem wielu ciekawych myśli i wypowiedzi, które pragniemy przywołać w naszej modlitwie różańcowej. Zawarł je w swoim „Regulaminie życia” i w listach pisanych w ramach kierownictwa duchowego do różnych osób. Przez wstawiennictwo świętego Gerarda i za przyczyną Najświętszej Maryi Panny, którą Gerard tak bardzo umiłował, polecajmy Bogu nasze intencje.

W modlitwie różańcowej chcemy prosić dobrego Boga o łaskę beatyfikacji czcigodnego sługi Bożego o. Bernarda Łubieńskiego, redemptorysty, który był gorliwym misjonarzem i wielkim czcicielem Matki Bożej. Naszej modlitwie będą towarzyszyć słowa zaczerpnięte z jego nauczania.

W dzisiejszym nabożeństwie korzystamy z rozważań różańcowych św. Alfonsa Liguori, zawartych w jego dziele pt. „Zbiór materiałów do głoszenia”, które jako wielki czciciel Maryi opracował z myślą o uczestnikach misji ludowych głoszonych przez misjonarzy redemptorystów. Były one przeznaczone zwłaszcza dla redemptorystów, którzy przewodniczyli odmawianiu różańca podczas misji. Miały służyć jako wzór do prowadzenia refleksji nad poszczególnymi tajemnicami różańca. (W tajemnicach światła znajdują się myśli zaczerpnięte z innych dzieł św. Alfonsa). Przy każdej tajemnicy mamy następujący schemat, który stał się typowy dla medytowanego różańca: zapowiadamy tajemnicę – medytujemy – podajemy intencje modlitwy.

Adwent to czas czuwania, oczekiwania i tęsknoty – czas, w którym uczymy się rozpoznawać obecność Boga w naszym codziennym życiu. Właśnie w środku tego adwentowego oczekiwania Kościół daje nam dzisiejszą uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. To święto jest jak promień światła w grudniowym mroku. W świecie zranionym grzechem, w sercach często zniechęconych i pełnych niepokoju Bóg ukazuje nam Maryję – całą piękną, całą świętą i całą czystą. Ona jest pierwszym znakiem nowego początku. W Niej rozpoczyna się odnowienie człowieka; w Niej zaczyna się nowa historia – historia zbawienia.

W drugiej prefacji Adwentowej (używanej przede wszystkim w drugiej części Adwentu od 17 grudnia) Kościół modlił się słowami: „On pozwala nam z radością przygotować się * na święta Jego Narodzenia, * aby gdy przyjdzie, * znalazł nas czuwających na modlitwie * i pełnych wdzięczności.” Dzisiaj nasze czekanie się zakończyło. Bóg przyszedł. Po raz kolejny przenosimy się do Betlejem, aby patrzeć na małe dziecko: Boga-człowieka. Może sobie zadać pytanie: jakimi znalazł nas dzisiaj Jezus? Czy jest w nas o co się modliliśmy – postawa wdzięczności?

Dziś noc Bożego Narodzenia – niezwykle ważna dla nas, chrześcijan. Myślę, że każdy z nas tu – obecnych wie, że najważniejszy jest mały Jezus, Jezus, który narodził się dla nas, aby nas zbawić (por. Łk 2,1-20; J 3,16). Narodził się dla ciebie i dla mnie.

Bóg się rodzi, moc truchleje! Otaczający nas świat zdaje się wywracać do góry nogami. Bo oto Król królów i Pan całego wszechświata przychodzi na świat pośród zimna betlejemskiej nocy, w ubogiej stajence, a nie w pałacowych komnatach wyłożonych marmurem. Zamiast orszaku możnowładców hołd oddają Mu najpierw zwierzęta, później pasterze – którzy jeszcze nie wiedzą, że oto narodził się Ten, który sam będzie ich pasł. W końcu i my przychodzimy oddać Mu pokłon, bo Bóg zszedł tak nisko na ziemię, że aby Go zobaczyć, trzeba uklęknąć na słomie żłóbka, a nie wpatrywać się w niebo. Niczym betlejemscy pasterze, przynagleni świętą ciekawością i poruszeni dziwną radością, przychodzimy, by pokazać światu, który Go nie poznał (por. J 1,10), że narodziny Chrystusa mają dla nas szczególne znaczenie.