Dzisiejsze święto jest dla nas okazją do uświadomienia sobie, jak ważny jest przekaz świadectwa wiary. Marek był uczniem Apostoła Piotra i współpracownikiem Apostoła Pawła. Nie zachował jednak dla siebie tego, co otrzymał. Świadectwo Apostołów stało się dla niego źródłem wiary, którą przekazał Kościołowi w spisanej Ewangelii. Dobra Nowina wywarła na niego wielki wpływ, dlatego postanowił spisać nauczanie Jezusa oraz przekaz o Nim, który słyszał od Apostołów.

Katarzyna odkrywa drogę, która jest jednocześnie prosta i wymagająca. Jeśli chcesz, aby Kościół się odnowił, zacznij od siebie. Jeśli chcesz, aby świat był lepszy, najpierw pozwól, aby Bóg przemienił twoje serce. Katarzyna nie poprzestaje na słowach. Podejmuje radykalne życie: długie modlitwy, surową ascezę, post, który staje się wstawiennictwem za innych. Wchodzi w głęboką relację z Chrystusem, doświadczając Jego obecności tak realnie, że całe jej życie staje się odpowiedzią na Jego miłość.

Wpatrzeni w Królową Polski, w Maryję, która nazywała się Służebnicą Pańską, uczmy się miłości do własnej ojczyzny, miłości, która – jak piszą biskupi – wyraża się przede wszystkim przez postawę służby oraz troski i odpowiedzialności za potrzeby i los konkretnych ludzi, których Pan Bóg postawił na naszej drodze. Niech Matka Boża Królowa Polski wyprasza nam łaskę zdrowego patriotyzmu, zakorzenionego w przykazaniu miłości Boga i bliźniego.

Kościół daje nam dziś świętego Floriana nie obok tej Ewangelii, ale w jej samym sercu. Bo to nie jest tylko patron od ognia i wody. To człowiek, który potraktował słowa Jezusa całkiem serio. Był żołnierzem, był człowiekiem odważnym, zdyscyplinowanym, przyzwyczajonym do rozkazów, a jednak przyszedł moment, w którym kazano mu zrobić coś pozornie niewielkiego. Miał rzucić garść kadzidła przed posągiem pogańskiego bóstwa. I ktoś mógłby powiedzieć: to nic takiego, to tylko gest – można to zrobić i żyć dalej, można się dostosować, można się ugiąć, można zachować życie.

W roku liturgicznym wspominamy rozmaitych świętych, którzy naznaczyli swoje życie wiernością Chrystusowi. Dziś liturgia przywołuje dwóch uczniów Jezusa – Apostołów Filipa i Jakuba. Każdy miał swoją historię życia i swój moment spotkania z Jezusem oraz odpowiedzi na Jego powołanie. Obaj mieli też jednakowy finał, czyli śmierć męczeńską z powodu wiary w Zmartwychwstałego. Zanim jednak do tego doszło, nastąpiło swoiste upomnienie, które dziś usłyszeliśmy: Filipie, tak długo jestem z wami, a jeszcze Mnie nie poznałeś? (J 14,9)

Święty Stanisław upodobnił się do Chrystusa, Dobrego Pasterza, który oddał życie za swoje owce. Przelał za nie swoją krew, aby ci, których nie nawróciło słowo, nawrócili się przez krew. Na św. Stanisławie sprawdziła się mądrość krzyża, która mówi, że kto straci swe życie dla Chrystusa, zachowa je na wieczność. Spełniła się na nim logika ziarna pszenicznego, które – aby wydać plon – musi zostać wrzucone w ziemię i obumrzeć. I właśnie w tym świetle trzeba odczytać jego męczeństwo – jako uczestnictwo w miłości Chrystusa, która jest silniejsza niż śmierć.

Święty Maciej pojawia się w Nowym Testamencie w kluczowym momencie Kościoła apostolskiego – zastępuje zdrajcę Judasza Iskariotę w gronie Dwunastu Apostołów. Jego wybór opisują Dzieje Apostolskie: po zdradzie Judasza Piotr zaproponował, aby spośród uczniów towarzyszących Jezusowi od chrztu Janowego wyłonić następcę. Kandydatami zostali Józef i Maciej, a decyzję pozostawiono losowaniu. Akt ten nie był pojmowany jako przypadkowy – apostołowie wierzyli, że to Bóg, przez działanie Ducha Świętego, wskazał Macieja, co podkreślało Bożą interwencję w procesie wyboru.

Św. Andrzej Bobola nie zostawił po sobie traktatów teologicznych. Zostawił świadectwo – aż do przelania krwi. I może właśnie dlatego jego głos jest dziś tak wyraźny: jedność Kościoła nie zaczyna się od wielkich deklaracji, ale od serca, które jest gotowe kochać aż do końca. Niech patron naszej Ojczyzny, św. Andrzej Bobola, wyprasza nam łaskę, abyśmy potrafili żyć wiarą odważnie i autentycznie. Abyśmy byli ludźmi jedności, a nie podziałów.

Maryja od samego początku była wpisana w Boży plan zbawienia. Gdy anioł zwiastował Jej wolę Boga, odpowiedziała swoim pokornym „fiat”, czyli: „niech mi się stanie”. Dzięki Jej zgodzie Syn Boży stał się człowiekiem i zamieszkał między nami. Ale Jezus nie chciał zatrzymać swojej Matki tylko dla siebie. Dlatego w godzinie krzyża wypowiedział słowa: „Niewiasto, oto syn Twój… oto Matka twoja”. W osobie świętego Jana Apostoła Chrystus powierzył Maryi każdego ucznia, cały Kościół, każdego z nas. Od tej chwili Maryja stała się Matką Kościoła – Matką ludzi wierzących, Matką grzeszników szukających przebaczenia, Matką ludzi słabych, zagubionych i cierpiących.

Jezus Chrystus jest wiernym Arcykapłanem, który istotę swojego kapłaństwa ukazał w obmyciu nóg uczniom, a Jego wywyższeniem stał się krzyż. Okazał nam miłosierdzie, biorąc na siebie ciężar naszych win. Dzięki Jego ofierze oraz za cenę Jego śmierci zostaliśmy wyzwoleni z grzechu i śmierci. Jezus jest Najwyższym Kapłanem, ponieważ ofiarą stało się Jego własne życie. Jest także Wiecznym Kapłanem, ponieważ dzięki zmartwychwstaniu Jego ofiara nie jest jednorazowym wydarzeniem, lecz jedyną i skuteczną ofiarą, która gładzi grzechy świata.