Dziękując Bogu za dar narodzin św. Jana Chrzciciela, uczmy się rozpoznawać znaki dawane przez Boga i naśladujmy Jana w stawaniu się czytelnym, przejrzystym i wiarygodnym znakiem objawiającym Jezusa światu.

Na nasze nieustanne potrzeby Bóg dał nam Matkę Bożą Nieustającej Pomocy. Jorge Bergoglio, papież Franciszek, jeszcze jako arcybiskup Buenos Aires organizował piesze pielgrzymki do maryjnego sanktuarium w Luján. Zwykł mawiać, że nie tak ważne jest zobaczyć Maryję (Jej figurę czy obraz), ale najważniejsze jest „dać się Jej zobaczyć”.

Nie jest łatwo, ale warto „odtworzyć duchowy portret” Maryi, Matki Jezusa. Autorzy biblijni zanotowali siedem wypowiedzi Maryi: trzy skierowane do anioła Gabriela, jedną podczas spotkania z Elżbietą w hymnie „Magnificat”, dwie do Jezusa i jedną do służących na weselu w Kanie. Na podstawie tych słów możemy naszkicować pewien „duchowy portret” lub „dekalog” Maryi. Wyrażenie „duchowy portret Maryi” odnosi się do głębszego, symbolicznego i teologicznego znaczenia Matki Bożej, które wykracza poza zwykłe przedstawienie fizyczne. Nie chodzi tu o jeden konkretny, namalowany obraz, ale o sumę cech, wartości i ról, które Maryja pełni w historii zbawienia i w życiu chrześcijan.

Dzisiejsza Ewangelia jest kluczem do szczęścia każdego i każdej z nas, a nasz święty Papież ten klucz kładzie nam do rąk. Tym kluczem jest Jezus Chrystus – droga, prawda i życie. Może się nam wydawać, że każdy z nas już to słyszał i nie jest to żadne odkrycie. Ale czy posiadanie wiedzy oznacza to samo, co wprowadzanie jej w życie? Czy oznacza przyjęcie danej prawdy do swojego serca? Oczywiście, że nie. Jednak i na to Bóg znalazł dla nas skuteczny i piękny sposób, ukazując nam prostą drogę do swojego Syna, Jezusa. Uczynił to, dając nam za Matkę swoją Matkę – Maryję.

Piotr i Paweł przypominają nam, że świętość nie jest nagrodą dla bezbłędnych, lecz owocem współpracy człowieka z łaską Boga. Nie bójmy się odnaleźć siebie w historii tych Apostołów. Inspirujmy się ich historiami i prośmy Zmartwychwstałego Jezusa, abyśmy i my, pomimo naszych różnych historii życia, stawali się gorliwymi głosicielami Ewangelii tam, gdzie żyjemy.

„Następnie rzekł do Tomasza: «Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż ją do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym!» Tomasz Mu odpowiedział: «Pan mój i Bóg mój!» Powiedział mu Jezus: «Uwierzyłeś dlatego, ponieważ Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli»” (J 20,27-29).

Ewangelia, którą Kościół odczytuje w dzisiejsze święto, z pewnością była bliska sercu św. Benedykta. Jezus mówi: „Każdy, kto dla Mego imienia opuści dom, braci lub siostry, ojca lub matkę, dzieci lub pole, stokroć tyle otrzyma i odziedziczy życie wieczne”. To właśnie te słowa stają się kluczem do zrozumienia życia św. Benedykta. Opuścił wszystko nie dlatego, że gardził światem, ale dlatego, że odkrył większą wartość – samego Chrystusa.

Redemptorystowskiej Rodzinie, ta dzisiejsza uroczystość uświadamia, że nasze powołanie i nasza misja w Kościele i we wspólnocie ludzkiej, naznaczonej tak zróżnicowanymi aspektami XXI-go stulecia, to głoszenie Obfitego Odkupienia światu. Również i temu małemu światu, którego granice stanowią sąsiedzkie ogrodzenia, klatki schodowe przestrzenie biurowe, sale szpitalne czy więzienne cele.

W historii Kościoła niewiele jest postaci, których droga wiary byłaby tak poruszająca, jak droga patronki dnia dzisiejszego – św. Marii Magdaleny. Jest ona kobietą, która doświadczyła przebaczającej miłości Chrystusa, pozostała Mu wierna aż po krzyż i jako pierwsza usłyszała radosną nowinę o zmartwychwstaniu. Nie bez powodu tradycja Kościoła nazywa ją Apostołką Apostołów.

Św. Brygida była jedną z największych mistyczek w historii Kościoła. Była jednocześnie spełnioną żoną, przykładną matką, a także – poświęconą Bogu zakonnicą. Odznaczała się wielką miłością do Matki Najświętszej, a mottem jej życia były słowa: „Amor meus crucifixus est” – „Miłością moją jest Ukrzyżowany”. Te słowa streszczają całą jej duchową drogę. Chrystus Ukrzyżowany był dla niej źródłem siły, pocieszeniem w cierpieniu, światłem w podejmowaniu decyzji i największą miłością jej życia.