Ewangelia, którą Kościół odczytuje w dzisiejsze święto, z pewnością była bliska sercu św. Benedykta. Jezus mówi: „Każdy, kto dla Mego imienia opuści dom, braci lub siostry, ojca lub matkę, dzieci lub pole, stokroć tyle otrzyma i odziedziczy życie wieczne”. To właśnie te słowa stają się kluczem do zrozumienia życia św. Benedykta. Opuścił wszystko nie dlatego, że gardził światem, ale dlatego, że odkrył większą wartość – samego Chrystusa.

Redemptorystowskiej Rodzinie, ta dzisiejsza uroczystość uświadamia, że nasze powołanie i nasza misja w Kościele i we wspólnocie ludzkiej, naznaczonej tak zróżnicowanymi aspektami XXI-go stulecia, to głoszenie Obfitego Odkupienia światu. Również i temu małemu światu, którego granice stanowią sąsiedzkie ogrodzenia, klatki schodowe przestrzenie biurowe, sale szpitalne czy więzienne cele.

W historii Kościoła niewiele jest postaci, których droga wiary byłaby tak poruszająca, jak droga patronki dnia dzisiejszego – św. Marii Magdaleny. Jest ona kobietą, która doświadczyła przebaczającej miłości Chrystusa, pozostała Mu wierna aż po krzyż i jako pierwsza usłyszała radosną nowinę o zmartwychwstaniu. Nie bez powodu tradycja Kościoła nazywa ją Apostołką Apostołów.

Św. Brygida była jedną z największych mistyczek w historii Kościoła. Była jednocześnie spełnioną żoną, przykładną matką, a także – poświęconą Bogu zakonnicą. Odznaczała się wielką miłością do Matki Najświętszej, a mottem jej życia były słowa: „Amor meus crucifixus est” – „Miłością moją jest Ukrzyżowany”. Te słowa streszczają całą jej duchową drogę. Chrystus Ukrzyżowany był dla niej źródłem siły, pocieszeniem w cierpieniu, światłem w podejmowaniu decyzji i największą miłością jej życia.

Zobaczmy jednak, jak zmienia się życie św. Jakuba. Ten, który na początku jeszcze nie rozumiał nauki Jezusa, z czasem dojrzewa. Zostaje pierwszym z Apostołów, który oddaje życie za swojego Mistrza. Śmierć męczeńska staje się jego odpowiedzią na pytanie Jezusa: „Czy możesz pić mój kielich?”. Jakub najpierw chciał bliskości tronu, ale ostatecznie otrzymał coś większego – bliskość samego Chrystusa w Jego cierpieniu i chwale. To właśnie jest droga świętości. Nie polega ona na tym, by być ponad innymi, ale by być jak Jezus. Według pięknej tradycji św. Jakub udał się także do Hiszpanii, aby głosić Ewangelię na krańcach świata.

„Pan mnie namaścił. Posłał mnie, abym głosił dobrą nowinę ubogim, bym opatrywał rany serc złamanych”. Te słowa z dzisiejszego czytania bardzo trafnie opisują misję, którą wziął sobie do serca św. Alfons – patron dnia dzisiejszego. Gdy dostrzegł ubogich i opuszczonych, nie wahał się – właśnie im poświęcił swoją posługę. Na wzór Jezusa ulitował się nad biednymi mieszkańcami górskich wiosek Królestwa Neapolu, którym nie miał kto głosić Dobrej Nowiny. Byli oni „jak owce niemające pasterza”.

Ewangelia o Przemienieniu Pańskim prowadzi nas dziś na wysoką górę. Jezus zabiera ze sobą Piotra, Jakuba i Jana, a następnie przemienia się wobec nich. Jego twarz jaśnieje jak słońce, a szaty stają się białe jak światło. Uczniowie przez krótką chwilę mogą zobaczyć to, co na co dzień pozostawało ukryte: prawdziwą chwałę Jezusa.

Kiedy myślimy o skarbach Kościoła, często przychodzą nam na myśl piękne świątynie, złote kielichy czy zabytkowe obrazy. Święty Wawrzyniec, którego dziś wspominamy, pokazał jednak, że prawdziwe skarby Kościoła są zupełnie inne. Nieprzypadkowo Kościół czyta dziś słowa Jezusa: „Jeżeli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, zostanie tylko samo; lecz jeśli obumrze, przynosi plon obfity”. Te słowa odnoszą się najpierw do Chrystusa, który przez swoją śmierć dał światu życie, ale także do Jego uczniów. Święty Wawrzyniec jest przykładem człowieka, który przez całe życie uczył się obumierać dla siebie w służbie Bogu i ludziom.

Dziś gdy świętujemy Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Jako dzieci cieszymy się tym, że nasza Matka nie została dotknięta ziemskim rozkładem, że zawsze była i pozostaje na wieki cała piękna, że każdy z nas może powiedzieć – jak dzieci czasem mówią – że właśnie moja Mama jest najpiękniejsza.