Zobaczmy jednak, jak zmienia się życie św. Jakuba. Ten, który na początku jeszcze nie rozumiał nauki Jezusa, z czasem dojrzewa. Zostaje pierwszym z Apostołów, który oddaje życie za swojego Mistrza. Śmierć męczeńska staje się jego odpowiedzią na pytanie Jezusa: „Czy możesz pić mój kielich?”. Jakub najpierw chciał bliskości tronu, ale ostatecznie otrzymał coś większego – bliskość samego Chrystusa w Jego cierpieniu i chwale. To właśnie jest droga świętości. Nie polega ona na tym, by być ponad innymi, ale by być jak Jezus. Według pięknej tradycji św. Jakub udał się także do Hiszpanii, aby głosić Ewangelię na krańcach świata.

„Pan mnie namaścił. Posłał mnie, abym głosił dobrą nowinę ubogim, bym opatrywał rany serc złamanych”. Te słowa z dzisiejszego czytania bardzo trafnie opisują misję, którą wziął sobie do serca św. Alfons – patron dnia dzisiejszego. Gdy dostrzegł ubogich i opuszczonych, nie wahał się – właśnie im poświęcił swoją posługę. Na wzór Jezusa ulitował się nad biednymi mieszkańcami górskich wiosek Królestwa Neapolu, którym nie miał kto głosić Dobrej Nowiny. Byli oni „jak owce niemające pasterza”.

Ewangelia o Przemienieniu Pańskim prowadzi nas dziś na wysoką górę. Jezus zabiera ze sobą Piotra, Jakuba i Jana, a następnie przemienia się wobec nich. Jego twarz jaśnieje jak słońce, a szaty stają się białe jak światło. Uczniowie przez krótką chwilę mogą zobaczyć to, co na co dzień pozostawało ukryte: prawdziwą chwałę Jezusa.

Kiedy myślimy o skarbach Kościoła, często przychodzą nam na myśl piękne świątynie, złote kielichy czy zabytkowe obrazy. Święty Wawrzyniec, którego dziś wspominamy, pokazał jednak, że prawdziwe skarby Kościoła są zupełnie inne. Nieprzypadkowo Kościół czyta dziś słowa Jezusa: „Jeżeli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, zostanie tylko samo; lecz jeśli obumrze, przynosi plon obfity”. Te słowa odnoszą się najpierw do Chrystusa, który przez swoją śmierć dał światu życie, ale także do Jego uczniów. Święty Wawrzyniec jest przykładem człowieka, który przez całe życie uczył się obumierać dla siebie w służbie Bogu i ludziom.

Dziś gdy świętujemy Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Jako dzieci cieszymy się tym, że nasza Matka nie została dotknięta ziemskim rozkładem, że zawsze była i pozostaje na wieki cała piękna, że każdy z nas może powiedzieć – jak dzieci czasem mówią – że właśnie moja Mama jest najpiękniejsza.

Kiedy Filip odnalazł Natanaela, z wielką radością oznajmił mu: „Znaleźliśmy Tego, o którym pisał Mojżesz w Prawie i Prorocy – Jezusa, syna Józefa, z Nazaretu”. Natanael odpowiedział jednak słowami, które dobrze znamy: „Czy może być co dobrego z Nazaretu?”. Nie są to słowa człowieka niewierzącego ani człowieka złej woli. Natanael jest szczery. Zna Pisma, oczekuje Mesjasza, ale trudno mu uwierzyć, że Boży Pomazaniec może pochodzić z niewielkiego i mało znaczącego Nazaretu.

Maryjo, Królowo Polski, módl się za nami. Maryjo, Jasnogórska Matko, prowadź nas do Chrystusa. Maryjo, bądź z nami, czuwaj nad nami, nie pozwól nam odejść od Twojego Syna, a przede wszystkim prowadź nas zawsze do Twojego Syna, Jezusa Chrystusa, Zbawiciela.

Dzisiejsze święto Narodzenia Najświętszej Maryi Panny jest zatem przede wszystkim uwielbieniem Boga za Jego wierność. Ten, który przez pokolenia prowadził historię zbawienia, również dzisiaj nie opuszcza swojego ludu. Nawet jeśli nie widzimy jeszcze rozwiązania, Bóg może już przygotowywać odpowiedź. Nawet jeśli ziarno pozostaje ukryte w ziemi, może już rozpoczynać się jego wzrost. Nawet jeśli wokół nas trwa noc, Bóg może już zapalać światło nowego dnia.

W dzisiejsze święto z uwagą i czcią wpatrujemy się w Krzyż naszego Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. Rozważając dzisiejsze Słowo Boże, możemy w nim odkryć kilka paradoksów związanych z Krzyżem Chrystusa.

Niech św. Stanisław Kostka, patron młodzieży, pomaga nam odkrywać, że nasze życie należy do Boga. Niech uczy nas pobożności, odwagi, konsekwencji i pracowitości, które rodzą się z relacji z Chrystusem. A przede wszystkim niech prowadzi nas do Tego, który powiedział: „Powinienem być w tym, co należy do mego Ojca”.