Adwent to czas czuwania, oczekiwania i tęsknoty – czas, w którym uczymy się rozpoznawać obecność Boga w naszym codziennym życiu. Właśnie w środku tego adwentowego oczekiwania Kościół daje nam dzisiejszą uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny. To święto jest jak promień światła w grudniowym mroku. W świecie zranionym grzechem, w sercach często zniechęconych i pełnych niepokoju Bóg ukazuje nam Maryję – całą piękną, całą świętą i całą czystą. Ona jest pierwszym znakiem nowego początku. W Niej rozpoczyna się odnowienie człowieka; w Niej zaczyna się nowa historia – historia zbawienia.

Dziś noc Bożego Narodzenia – niezwykle ważna dla nas, chrześcijan. Myślę, że każdy z nas tu – obecnych wie, że najważniejszy jest mały Jezus, Jezus, który narodził się dla nas, aby nas zbawić (por. Łk 2,1-20; J 3,16). Narodził się dla ciebie i dla mnie.

W drugiej prefacji Adwentowej (używanej przede wszystkim w drugiej części Adwentu od 17 grudnia) Kościół modlił się słowami: „On pozwala nam z radością przygotować się * na święta Jego Narodzenia, * aby gdy przyjdzie, * znalazł nas czuwających na modlitwie * i pełnych wdzięczności.” Dzisiaj nasze czekanie się zakończyło. Bóg przyszedł. Po raz kolejny przenosimy się do Betlejem, aby patrzeć na małe dziecko: Boga-człowieka. Może sobie zadać pytanie: jakimi znalazł nas dzisiaj Jezus? Czy jest w nas o co się modliliśmy – postawa wdzięczności?

Bóg się rodzi, moc truchleje! Otaczający nas świat zdaje się wywracać do góry nogami. Bo oto Król królów i Pan całego wszechświata przychodzi na świat pośród zimna betlejemskiej nocy, w ubogiej stajence, a nie w pałacowych komnatach wyłożonych marmurem. Zamiast orszaku możnowładców hołd oddają Mu najpierw zwierzęta, później pasterze – którzy jeszcze nie wiedzą, że oto narodził się Ten, który sam będzie ich pasł. W końcu i my przychodzimy oddać Mu pokłon, bo Bóg zszedł tak nisko na ziemię, że aby Go zobaczyć, trzeba uklęknąć na słomie żłóbka, a nie wpatrywać się w niebo. Niczym betlejemscy pasterze, przynagleni świętą ciekawością i poruszeni dziwną radością, przychodzimy, by pokazać światu, który Go nie poznał (por. J 1,10), że narodziny Chrystusa mają dla nas szczególne znaczenie.

Wpatrując się w przykład św. Szczepana i tak wielu świadków, którzy potrafili poświęcić wszystko dla Chrystusa, i ja muszę postawić sobie pytanie: za co jestem gotów oddać życie? Jaka wartość, jaka miłość, jaka prawda lub perspektywa są dla mnie tak cenne, że w razie potrzeby oddałbym za nie swoje życie? Prośmy św. Szczepana o ducha męstwa i bezkompromisową miłość do Jezusa.

Święty Jan Apostoł jest nazywany umiłowanym uczniem Jezusa. W czasie Ostatniej Wieczerzy miał przywilej położenia głowy na piersi Jezusa. W szczególny sposób mógł doświadczyć miłosiernej miłości Jego Boskiego Serca. Dał świadectwo o tym w swoim liście: „On pierwszy nas umiłował” (1 J 4,10) oraz: „Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam” (1 J 4,16).

Po co jest Święta Rodzina? Odpowiedzieć można na wiele sposobów. Na przykład – opierając się na kolekcie dzisiejszej – można wskazać, że po to, abyśmy złączeni wzajemną miłością, naśladowali w naszych rodzinach Jej cnoty. Prawda. Tylko, że to już jest odpowiedź i perspektywa… zaawansowana, złożona, historycznie „bogata”. Natomiast warto najpierw zobaczyć odpowiedź „pierwszą” – tę fundamentalną i najmniej skomplikowaną – ona powinna być oczywista w świetle każdego ewangelicznego tekstu, mówiącego o Świętej Rodzinie, a przecież tekstów tych nie ma wiele. Załóżmy (roboczo – do weryfikacji), że owe nieliczne fragmenty eksponują odpowiedź następującą: Święta Rodzina jest… dla bezpieczeństwa Jezusa(!). Bóg stał się człowiekiem, potwierdzając tym samym, że dobrze jest być człowiekiem. Jednakowoż miejsce przeżywania tego człowieczeństwa (nasz świat; doczesność) nie jest w pełni miejscem przyjaznym dla życia ludzkiego. To życie wymaga specjalnej ochrony i ostrożności, aby mogło wzrastać i rozwijać się. Nie inaczej było z ludzkim życiem Boga, który stał się człowiekiem. To życie – widziane i opisywane z perspektywy naszego świata, a takie są opisy ewangeliczne – od początku jest zagrożone.

Maryjo, prosimy Cię: uproś nam łaskę głębokiej wiary – takiej, która pozwala spojrzeć głębiej na całe nasze życie i daje umiejętność zachowywania oraz rozważania wszystkich wydarzeń i słów Bożych w naszych sercach

Chyba każdy z nas wie, jak to jest, kiedy zabraknie światła, kiedy jest zupełnie ciemno… Można się o tym przekonać, gdy zabraknie prądu albo po prostu w nocy – każdej nocy. Nie jest to raczej miłe doświadczenie, zwłaszcza gdy jest się samemu. Człowiek w ciemności czuje się mniej pewny, mniej bezpieczny, odruchowo szuka jakiegokolwiek źródła światła. To światło, gdy tylko się pojawi, automatycznie daje poczucie bezpieczeństwa i pewności: wiemy, gdzie jesteśmy, co wokół nas się dzieje, kogo mamy obok siebie… Lęk znika albo przynajmniej staje się mniejszy.

Prostota św. Jana Neumanna w służbie Bogu i ludziom staje się dla nas przykładem, jak przeżywać codzienność życia w innym, Bożym wymiarze. Uczy nas, jak ukochać Boga oraz jak pokochać własne życie i pięknie je przeżywać podejmując pojawiające się wyzwania. Wzywa nas do przekraczania naszych stref komfortu, otwiera nowe horyzonty i zachęca do podejmowania ofiar i współczesnych wyzwań.