Obchodząc dzisiaj uroczystość Objawienia Pańskiego, chcemy spojrzeć na głównych bohaterów dzisiejszej Ewangelii. Są nimi król Herod oraz Mędrcy, którzy przybyli do Jerozolimy, aby odnaleźć nowonarodzonego Króla Żydowskiego. W tym celu wypytują o Niego i spotykają się z Herodem.

Jakże wiele wysiłku wkładamy w to, by jakoś ułożyć sobie to nasze doczesne życie – by być zdrowym, by nie cierpieć biedy, by odnieść zawodowy sukces, by mieć wokół siebie jak najwięcej przyjaciół. Zaczynamy więc od dobrej szkoły, licznych kursów językowych czy też innych zajęć pozwalających rozwinąć posiadane talenty. Później może jakieś studia – by zdobyć odpowiednie wykształcenie. Następnie dobra praca, szczęśliwa rodzina, w końcu przychodzi odpowiedni status społeczny i materialny. Trzeba sporo poświęcenia, sporo czasu i zabiegania, by to wszystko osiągnąć.

Każde Zgromadzenie zakonne, mając swoich świętych i błogosławionych współbraci, często jest zdumione faktem, że każda z tych osób, mimo że żyła tym samym charyzmatem zgromadzenia, ostatecznie obierała swoją bardzo specyficzną drogę prowadzącą do nieba.

Kościół obchodzi dziś święto Ofiarowania Pańskiego. W Polsce kończymy tradycyjny okres Bożego Narodzenia i śpiewania kolęd. Liturgia po raz ostatni w tym roku ukazuje nam Chrystusa jako Dziecię. W dzisiejszej liturgii błogosławione są świece, które niesiemy w procesji, aby powitać Chrystusa – Światłość na oświecenie pogan i chwałę ludu Bożego. Ten prosty gest błogosławienia świecy nie jest tylko piękną tradycją. Jest on wyznaniem wiary. Oto przychodzimy, by spotkać Tego, który rozprasza mroki naszego życia, który rozświetla drogi zagubionych, który nadaje sens temu, co wydaje się niejasne i trudne.

Cyryl i Metody, a właściwie Konstanty i Michał – bo tak brzmiały ich imiona chrzcielne, zmienione po wstąpieniu do klasztoru – pochodzili z Tesalonik. Żyli w IX wieku. Konstanty studiował filozofię, Michał – prawo. Obaj wybrali drogę życia konsekrowanego w klasztorze w Bitynii. Stamtąd cesarz Michał III posłał ich na Krym w celu zażegnania konfliktów międzyreligijnych. Po udanej misji zostali wysłani do Bułgarii, a po pięciu latach – na Morawy. Tam stworzyli nowy alfabet – cyrylicę – a Cyryl przetłumaczył Pismo Święte na język staro-cerkiewno-słowiański.

Święty Kazimierz uwierzył, że słowa Jezusa nie są teorią, ale drogą życia. Zrozumiał, że miłość Boga nie jest tylko uczuciem, lecz także decyzją. Że przyjaźń z Chrystusem kosztuje – czasem rezygnację, czasem samotność, czasem niezrozumienie. Nie budował swojego szczęścia na dworskich układach. Budował je na modlitwie, na Eucharystii, na wrażliwości na biednych i cierpiących. Jego serce nie było przywiązane do bogactwa, choć żył w jego nadmiarze.

Józef jest tym, który „wbrew nadziei uwierzył nadziei”, bo pomimo ludzkich wątpliwości poddaje się woli Boga. Otrzymuje niezwykłą łaskę: staje się prawnym opiekunem i przybranym ojcem Mesjasza, Wybawiciela i wypełnienia wszystkich proroctw Starego Przymierza. Ale składa też nie lada ofiarę – poświęca swoje plany, ambicje, wyobrażenia życia i marzenia o ojcostwie oraz spokojnym życiu.