Obchodząc dzisiaj uroczystość Objawienia Pańskiego, chcemy spojrzeć na głównych bohaterów dzisiejszej Ewangelii. Są nimi król Herod oraz Mędrcy, którzy przybyli do Jerozolimy, aby odnaleźć nowonarodzonego Króla Żydowskiego. W tym celu wypytują o Niego i spotykają się z Herodem.

Jakże wiele wysiłku wkładamy w to, by jakoś ułożyć sobie to nasze doczesne życie – by być zdrowym, by nie cierpieć biedy, by odnieść zawodowy sukces, by mieć wokół siebie jak najwięcej przyjaciół. Zaczynamy więc od dobrej szkoły, licznych kursów językowych czy też innych zajęć pozwalających rozwinąć posiadane talenty. Później może jakieś studia – by zdobyć odpowiednie wykształcenie. Następnie dobra praca, szczęśliwa rodzina, w końcu przychodzi odpowiedni status społeczny i materialny. Trzeba sporo poświęcenia, sporo czasu i zabiegania, by to wszystko osiągnąć.

Każde Zgromadzenie zakonne, mając swoich świętych i błogosławionych współbraci, często jest zdumione faktem, że każda z tych osób, mimo że żyła tym samym charyzmatem zgromadzenia, ostatecznie obierała swoją bardzo specyficzną drogę prowadzącą do nieba.

Kościół obchodzi dziś święto Ofiarowania Pańskiego. W Polsce kończymy tradycyjny okres Bożego Narodzenia i śpiewania kolęd. Liturgia po raz ostatni w tym roku ukazuje nam Chrystusa jako Dziecię. W dzisiejszej liturgii błogosławione są świece, które niesiemy w procesji, aby powitać Chrystusa – Światłość na oświecenie pogan i chwałę ludu Bożego. Ten prosty gest błogosławienia świecy nie jest tylko piękną tradycją. Jest on wyznaniem wiary. Oto przychodzimy, by spotkać Tego, który rozprasza mroki naszego życia, który rozświetla drogi zagubionych, który nadaje sens temu, co wydaje się niejasne i trudne.

Cyryl i Metody, a właściwie Konstanty i Michał – bo tak brzmiały ich imiona chrzcielne, zmienione po wstąpieniu do klasztoru – pochodzili z Tesalonik. Żyli w IX wieku. Konstanty studiował filozofię, Michał – prawo. Obaj wybrali drogę życia konsekrowanego w klasztorze w Bitynii. Stamtąd cesarz Michał III posłał ich na Krym w celu zażegnania konfliktów międzyreligijnych. Po udanej misji zostali wysłani do Bułgarii, a po pięciu latach – na Morawy. Tam stworzyli nowy alfabet – cyrylicę – a Cyryl przetłumaczył Pismo Święte na język staro-cerkiewno-słowiański.

Święty Kazimierz uwierzył, że słowa Jezusa nie są teorią, ale drogą życia. Zrozumiał, że miłość Boga nie jest tylko uczuciem, lecz także decyzją. Że przyjaźń z Chrystusem kosztuje – czasem rezygnację, czasem samotność, czasem niezrozumienie. Nie budował swojego szczęścia na dworskich układach. Budował je na modlitwie, na Eucharystii, na wrażliwości na biednych i cierpiących. Jego serce nie było przywiązane do bogactwa, choć żył w jego nadmiarze.

Józef jest tym, który „wbrew nadziei uwierzył nadziei”, bo pomimo ludzkich wątpliwości poddaje się woli Boga. Otrzymuje niezwykłą łaskę: staje się prawnym opiekunem i przybranym ojcem Mesjasza, Wybawiciela i wypełnienia wszystkich proroctw Starego Przymierza. Ale składa też nie lada ofiarę – poświęca swoje plany, ambicje, wyobrażenia życia i marzenia o ojcostwie oraz spokojnym życiu.

Obchodzimy dziś Uroczystość Zwiastowania Pańskiego. Bóg wybrał Maryję spośród wielu setek, a może nawet tysięcy kobiet żyjących w tym czasie na świecie. Wybrał tę jedną, niepowtarzalną. On wiedział, że jest w stanie podołać temu powołaniu – temu, że ma zostać Matką Syna Bożego.

Już druga Niedziela Wielkanocna – Niedziela Miłosierdzia Bożego. Świętujemy pamiątkę Jezusa Zmartwychwstałego, najważniejszego wydarzenia dla nas, ludzi wierzących. Ale czy na pewno uświadamiamy sobie, co się wydarzyło w tych dniach?

Święty Wojciech jest patronem Polski nie tylko z racji historii. Jest patronem, bo jego życie pokazuje, jak budować prawdziwą wielkość narodu – nie przez siłę czy bogactwo, ale przez wiarę, prawdę i gotowość do służby. Prośmy Boga, abyśmy – za wstawiennictwem świętego Wojciecha – mieli odwagę być świadkami Chrystusa w naszym życiu. Abyśmy nie bali się „obumierać”, wiedząc, że tylko wtedy nasze życie przyniesie prawdziwy owoc.